Talk Talk - Spirit of Eden (1988)

Ik denk wel dat ik kan zeggen dat Spirit of Eden één van de betere platen is die ooit gemaakt is. Het is tevens ook een plaat met een immense sfeerzetting waar er werkelijk geen ontkomen aan is. Het maakt niet uit in welke gemoedstoestand ik me verkeer of hoe ik de plaat tot me opneem, iedere keer weet de sfeer me bij de lurven te nemen en is het alsof ik mezelf heb verplaatst naar de denkbeeldige leefwereld die Spirit of Eden met zich meedraagt. Er gebeurt tegelijk weinig en veel. Maar ik weet in ieder geval wel wat ik ga doen als ik deze plaat op vinyl heb; Hoofdtelefoon op, slaapmasker op en af en toe nippen van mijn glas gevuld met whiskey.

kippevel album. En I believe in you staat in mijn top 3 allertijden waarschijnlijk op 1

Heb de LP sinds een jaar of 25 in mijn bezit, pas geleden op een rommel markt een nog goed werkende platenspeler gekocht.
Wat een geluid, wat een plaat blijft het toch, zo gruwelijk mooi, dit wist mij 25 jaar geleden al volkomen te raken en dat doet het nog elke keer als ik het luister!!

Ik denk ook wel HET voorbeeld van een tijdloos album. Ik was zwaar onder de indruk toen ik hem in 1988 voor het eerst hoorde en ben dat nog steeds als ik hem weer luister.

Dat maakt een album tot een klassieker...

Toen ik ' em voor het eerst hoorde dacht ik dat ik een verkeerde persing had - het duurde ruim een halve minuut voordat er echt muziek werd gemaakt

Klassieker: remains to be seen, het is grensverleggend en imo ' bijten' die twee noties elkaar in zekere zin. Het is absoluut een muzikantenalbum. Mijlpaal!

Klassiekers zijn denk ik meestal vrij makkelijk in een bepaalde tijd te plaatsen (60's, 70's, 80's...). Hoewel ik het met geen mogelijkheid objectief kan beoordelen (ik weet tenslotte van wanneer het album is) heb ik bij deze plaat wel het idee dat hij veel lastiger is te plaatsen in een bepaalde periode. Hij klinkt niet gedateerd, vind ik.

Grensverleggend kan inhouden dat het album een zeperd wordt of een klassieker. In beide gevallen zal de tijd het leren. Uiteraard zo subjectief als het maar zijn kan. Smaken verschillen immers en zijn nogal persoonlijk. Spirit of Eden is zo'n grensverleggende klassieker. Vanaf dag 1. En dat is knap.

Snap écht niet waar die assertiviteit vandaan komt. Destijds was men heel niet zo lovend en verkocht het album mondjesmaat. Jammer dat de platenmaatschappijen zo op hun cijfers zitten, maar ik heb sterk de indruk dat dit album vele malen meer verkocht in de 21e eeuw dan in de 20e.

Toen kon je het album met de beste wil van de wereld niet plaatsen. Pop/rock meets jazz meets Debussy - ongehoord was dat.

De notie 'klassieker' is ook een lastig te hanteren iets, zonder nadere begripsbepaling vooraf (wat zijn je uitgangspunten - bijv).

Hier heeft het album thans 591 stemmen en ik maak me sterk dat nog geen 1/3 het album in fysieke vorm in huis heeft. Dit is de enige die ik nog mis op lp - ik ben nooit begonnen aan het verzamelen van de 12"s of singles en dat wil ik ook zo houden, al zijn sommige 12's wel een mooie aanvulling op de lp-hoezen, qua grafische uitvoering. Grof geld wordt ervoor betaald op eBay (verslavend dat bieden) en elders (Eil).

De heruitgave op vinyl (plus DVD-audio) is een grote aanrader! En tja....Talk Talk ontwikkelde zich anders dan EMI had gewenst....het is alsof The Beatles na "Help" overschakelden op "Dark Side of the Moon"; het publiek had wat tijd nodig om te wennen. En velen zijn afgehaakt....en anderen (zoals ik) juist weer aangehaakt..:)

'Zijn tijd ver vooruit' is dan de kwalificatie. Vaak ook een kenmerk van een klassieker (in retrospectief).

Dat is wel een goede typering - alleen blijf ik moeite houden met de term klassieker. Dat zal wel aan mij liggen: ik ben bereid om Dark Side of the Moon en Thriller als klassiekers te erkennen, al doet de laatste mij helemaal niks en vind ik die van PF goed (en niet meer dan dat).

Klassieker vind ik zo'n typische Matthijs en Leo-kreet - ik kan er nix mee, alsof je niet meetelt als je in de wereld van de geciviliseerde wereldburger dat album niet hebt.

Ik vind het een veel mooiere gedachte als het album in een beperkte kring gekoesterd wordt door kenners, liefhebbers en musici.

Klassiekers zijn wel vaak kaskrakers ja, kijk maar naar de serie Classic albums, dat zijn de 'beste' albums van de bekenste bands, simpel. Ze worden ook vaak omschreven als 'mijlpaal in de muziekgeschiedenis', door mensen die niet veel verder hebben geluisterd dan de grote en bekende namen. Dit album is veel te controversieel en 'moeilijk' om klassieker in de algemene zin van het woord te noemen, maar wel voor de fijnproevers. Zijn we het zowaar een keer eens, moeman.

Dan zou ik maar gaan uitkijken, het zal je maar gebeuren dat je niet meer weet wie van de drie je bent Tony! Toni! Toné!

Zeer fraai album deze Spirit of Eden. Toen ik deze voor het eerst beluisterde had ik geen weet wie er achter dit machtig sfeervolle werkje zat. Ik had wel wat tekens van herkenning door het onmiskenbare stemgeluid van Marc Hollis, maar dit kon toch Talk Talk niet zijn? Bovendien, ik vond Talk Talk toch weinig verheffend, met niemandalletjes als Dum dum girl die af en toe de ether vervuilden. Hoe dan ook, ik werd bij eerste beluistering gelijk gegrepen door de meeslepende en gloedvolle klanken, een palet van emoties, duister maar ook hoopvol, onverwachts, als door een tram geschept, keihard en melancholisch. Een linkse directe op de kin van mijn toen voornamelijk met rock en metal doordrenkte bestaan. Dit kwam loeihard aan! Voor mij komt dit album akelig dicht in de buurt van wat kenners kunst noemen. En ik heb tot op de dag van vandaag nog steeds het gevoel iedere keer dat ik het album afspeel achterom te moeten kijken of er niet weer een tram aankomt...

Wat een tijdloos document blijft dit. Deze plaat staat helemaal los van iedere trend en iedere grill die er toen heerste. Hollis doet precies wat hij wil doen. Vanuit die attitude komen de mooiste werkjes voort. Onbegrijpelijk dat deze slapende reus van de aardbodem is verdwenen.

Zijn solo album is alweer uit 1998. Daarna is het idd erg stil geworden. Krijgt zo wel een cult status.

Hij is thans reeds in het bezit van een cult status.

Met 591 stemmen (alleen op dit album) is het best een flinke cult. Wat maakt eigenlijk een cultstatus tot cultstatus? Onnavolgbare muziek? Een kleine groep fans? Een kleine groep fans die religieuze status aan een plaat toekennen? Of nog iets anders?

Religieus is wel een overtrokken term. Cult status overigens ook (al heb ik jet zelf geschreven) Mark Hollis heeft op de toppen van zijn kunnen de stekker eruit getrokken en is daarna ogenschijnlijk van deze aardbol verdwenen. Dat geeft iets mysterieus aan deze man. Eigenzinnigheid is een artiest vaak niet vreemd en dat trekt mij toch wel weer. De kans dat hij met een nieuwe album zichzelf overtreft is waarschijnlijk kleiner dan dat hij dat niet doet. Hij mag overigens best een poging wagen

Ah, da's wel een goeie ja. Van die artiesten die iets geweldigs maken en vervolgens niets meer uitbrengen. Dankzij of ondanks hoge verwachtingen. Van fans of van henzelf. Of geheel los ervan. Hoe dan ook, ik vind het best moeilijk te accepteren, het idee dat Mark nog zoveel meer moois had kunnen maken. Alsof een artiest de morele plicht heeft de wereld te verblijden met zijn creaties.


Wat mij betreft hoeft hij zichzelf niet te overtreffen, dan leg je de lat ook best hoog. Verrassen zou al heel wat zijn.

Deze discussie is al eens gevoerd - bij Mark Hollis, generiek:

Mark Hollis

Mooi. Leuk om te lezen. Toch een figuur die de fans bezig weet te houden. Ook zonder nieuw werk.

Zeer mooie plaat toch wel.

Het gebruik van instrumenten om een zekere sfeer te creëeren, waar dan vervolgens de tekst in ontstaat (in plaats van de meer gebruikelijke zang - begeleiding benadering) doet het 'em hier.

I believe in you is een parel.

Treffend gezegd! Een ander voorbeeld van totaal andere muziek waarbij ik dat ook zo ervaar, en waar het ook werkt is 'Astral Weeks' van Van Morrisson, ken je die?

Goh ja, die plaat heb ik al meerdere malen een kans gegeven, maar het lukt me gewoon niet om er iets aan te vinden.
Het eerste nummer bijvoorbeeld, het begin, en de "Could you find me, would you kiss-a my eyes?", vind ik echt wel iets hebben, met de rustige begeleiding en de fluit die tussendoor speelt, maar als dat stukje voor de 3e keer terug komt, ben ik het nummer ondertussen al een beetje beu en krijg ik zin om naar het volgende te gaan. Het duurt wat te lang vind ik, beetje te veel van hetzelfde.
Wat eigenlijk vreemd is, want "Sad eyed lady of the Lowlands" van Bob Dylan is een van m'n favoriete nummers aller tijden, en die duurt zelfs 12 minuten, en is ook gewoon de hele tijd "van hetzelfde", maar daar heb ik het gevoel dat het nummer voor mij nog 20 minuten mag duren.

Wat een prachtig album.
Een aantal maal haast ademloos (maak je geen zorgen) beluistert....prachtig.
Is de opvolger vergelijkbaar ?

In zekere zin wel. Maar Laughing Stock is inhoudelijk wat meer jazz gerichter en is er naar mijn inziens instrumentaal wat meer doordachtig te werk gegaan. Is ook geen eenvoudig pakket. Alsof het album zich laat inmetselen. Aan de luisteraar om die muur beetje per beetje te doen slopen.

Maar zeker een aanrader als je de voorganger goed vond.

@Leeds:
Spirit of Eden heeft ook best wat tijd nodig gehad, maar resultaat mag er zijn.
Het zit uitstekend in elkaar en de magische stem van Hollis doet voortreffelijk zn hypnotiserende werk.
Talk Talk verlies ik nooit uit het oog. Zowel de synthpop albums als nu ook de Avant Garde albums weten me iedere keer weer te boeien.
Colour of Spring zit er ahw tussenin. Ook knap album !