Talk Talk - Spirit of Eden (1988)

Laat ik het zo zeggen.. iedereen die ik ken die dit album te gek vindt, vindt dat ook van de opvolger.

Hier hebben de albums hetzelfde gemiddelde. Spirit of Eden zal iets vaker beluisterd zijn vanwege de T250-notering. Als je kijkt naar bv. Rate Your Music:
Spirit of Eden: 4,10* (5768 stemmen)
Laughing Stock: 4,10* (5389 stemmen)

Bij Allmusic.com idem. Laten we stellen dat we het er internationaal over eens zijn
Talk Talk - Allmusic

The Rainbow Eén van de beste nummers ooit gemaakt gewoon...
De rest viel wel wat tegen, hopelijk groeien de rest van de nummers nog. Voor het ogenblik kan ik niet meer dan een 3,5* aan het hele album kwijt. The Rainbow krijgt natuurlijk dik welverdiend 5*.

Lekker laten rijpen....

Te weinig pakkende gitaarrifjes?

Verhoogd naar 4*. Ook Eden, I Believe in You en Wealth vind ik zeer mooi!

Beetje bij beetje, die vijf komt er wel

Ik kende Talk Talk eigenlijk alleen maar van de poppy jaren 80 singles als ”Such a Shame”. Toen ik voor de eerste keer ”Spirit of Eden” hoorde, was dat dus wel even hele andere koek. Maar wel koek die er bij mij heel goed ingaat. ”Spirit of Eden” gooit het over een hele andere boeg en is een intrigerende en hemels mooie luisterervaring. Openingsnummer ”The Rainbow” zet direct de toon en ik ben gelijk geboeid. De mooie opbouw van het intro en dan die warme cleane gitaartonen, aangevuld met de dreigende harmonica. Talk Talk zorgt op alle liedjes van ”Spirit of Eden” voor een spannende opbouw. De zang van Mark Hollis is hypnotiserend en dromerig tegelijk. Je wordt als het ware in de composities gezogen en de melodieën voeren je mee naar een droomwereld om jezelf in te verliezen. Hollis en de zijnen creëren een breed pallet aan geluidskleuren die ontspannend werken, maar je toch ook scherp houd. Iedere keer hoor ik wel iets nieuws op ”Spirit of Eden”. Het zijn kleine dingetjes, nuances die me toch telkens weer weten te verrassen. Als ik ”Spirit of Eden” draai is het dan ook zelden maar een keer, hij gaat toch nog minstens een keer op de repeat. Hoorde ik dat nou net goed? Knap als een album na zoveel jaar je toch nog weet te verbazen, verrassen of je nieuwe dingen doet ontdekken. ”Spirit of Eden” ligt eigenlijk best ver van mijn primaire muzieksmaak (blues, jazz, rock), maar als muziekliefhebber in het algemeen is dit toch een album dat zorgt voor een adembenemende luistertrip vol prachtige klanken en melodieën.

Wat een betoverende plaat! Groeit silaan naar eenzame hoogten...

Bekend met deze solo opvolger ? Mark Hollis

Indien niet, dan staat je nog iets moois te wachten...

Laughing Stock zat daar nog voor.

Yep... Zeer zeker.. Ga nu eens jouw tip van Beth Gibbons beluisteren..die ken ik dan weer niet.

Just in case: check ook 'O'Rang - Herd of Instinct (1994) vorig jaar opnieuw gereleasd op lp, 'O'Rang - Fields & Waves (1996) en deze band: Bark Psychosis - Hex (1994)
(en de opvolger ervan); beide met oud Talk Talk-leden.

Niet het gemakkelijkst te vinden, maar zeer de moeite waard.

En voeg daar Anja Garbarek - Smiling & Waving nog bij, waarvoor Hollis een stukje productiewerk verrichtte.

Helaas: had ik al
Deze ook hoor, maar gisteren kwam de echte schoonheid helemaal bovendrijven...

Toch blijft dit veruit mijn favoriet. Dit album raakt me gewoon veel meer dan bijv. Laughing Stock en Hollis solo. En zo ervaart iedereen dat weer anders natuurlijk. En dat is direct ook het mooie van muziek.

Overigens zie ik hier bij het genre nu ineens avant-garde erbij staan. Persoonlijk vind ik dit daar niks mee te maken hebben. Het mag dan geen doorsnee plaat zijn, maar dat maakt het nog geen avant-garde. Het is (naar mijn idee) gewoon één van de eerste post-rock albums.

Géén avant-garde idd, en de drie albums die je noemt kan je mijns inziens inderdaad naast elkaar leggen. Momenteel steekt deze er voor mij uit, maar da's een beetje als de Everest in de Himalaya

Ach avant-garde is een beetje de stoplap van MuMe, net als "wereldmuziek". Overigens vind ik post-rock ook een kloteterm, net als prog, omdat er genoeg users zijn die er heel veel onder laten vallen.

Het probleem van zo'n etiket is dat je - wanneer dit soort muziek je bevalt - je dan naar andere 'post-rock' gaat zoeken en dan kan je uitkomen bij Besnard Lakes, GYBE, Laymar, Mogwai, Neutral Milk Hotel en Sigur Ros, om maar een paar namen op te noemen (sommigen kunenn rekenenop mijn waardering, anderen niet). Die hebben veelal niets met dit Talk Talk te maken. Zou je via de verwijzing naar klassiek (Debussy) gaan zoeken, kan je bij Patrick Watson uitkomen - en dat vind ik zelf een heel aardige link.

Zelf link ik Talk Talk eerder met klassiek en jazz - potsrock vind ik eigenlijk een rare term

Potsrock is ook een rare term. Post-rock ook wel. Hollis-rock invoeren dan maar?

Dit soort termen zijn uitgevonden om er een handig labeltje op te plakken...iets wat bij deze muziek niet echt lukt. Als je puur naar het instrumentarium kijkt en luistert zijn de 'rock'-instrumenten wel aanwezig, maar net zo bepalend voor het geluid als de harmonica van Mark Feltham of de houtblazers. Ach, het probleem bestaat ook bij "In A Silent Way" van Miles Davis; vrij van genres of stromingen...

Alle 'posts' zijn irritant. Denk dan iets langer na over een omschrijving die de inhoud dekt i.p.v. de tijd aangeeft.

Wat proef ik hierin - zelfafkeer, als voormalig post-bode, of diepdoorwrochte inkeer?

Imo - moet je eigenlijk ook een term als post-modernisme verankeren in de tijd. Te veel wordt vandaag de dag nog steeds als 'post-modern' gelabeld. Post-rock is verworden tot een soort containerbegrip, waarbij niemand meer weet wat er in het containertje zit. Getuige dit etiket hangen om bands zo uiteenlopend als de eerder door mij aangehaalde - van gitaarstormen (Mogwai) to bronstig kattengejank (Sigur Ros).

Tsja, maar eigenlijk zijn alle genres ook grotendeels nattevingerwerk. Toch merk ik gevoelsmatig tussen Mogwai, Sigur Ros, latere Talk Talk, GYBE alsook, naar mijn mening David Sylvian solo overeenkomsten. Laat ik dan toch maar proberen om dit gevoel in woorden te vangen. Post-rock lijkt mij rockmuziek die zich meer richt op lange uitgerekte sfeerbeelden, hierbij duidelijk geïnspireerd is door klassiek, jazz en ambient, zonder zich te focussen op de technische kanten van het muzikantenschap.

Genre's moet je mijn inziens ook niet opvatten als een soort gevangenis, waartoe een album behoort, maar eerder als een handvat waarmee je een album beschrijft. Een album kan zonder moeite in meerdere genre's vallen.

Edit: zie Stijns bericht onder.

He Johan, wat doe je op Lukes account?

Een beroemdheid op mijn account, maar wel een domme fout.
Ach ja, elk voordeel heb zijn nadeel.

"Genres" is de correcte schrijfwijzer. Het onjuist gebruik van de genitief-s alsmede disagglutinatie (het losschrijven van woorden die aan el kaar horen, a.k.a. de Engelse ziekte) is mij een grote doorn in het oog.

Die genrediscussie ga ik niet voeren - dat is hier sowieso een dead-end-street. Categorisering is een van de heetste hangijzers bij implementatie van een datamodel en vergt eigenlijk nauw overleg en instemming van aantal (key)users (met domeinkennis); zij moeten zich erkennen in de taxonomie - de representatie van hun wereldbeeld - anders is de ontologische status zeer wankel.

Het dichtste in de buurt kom je met een benadering waarin specifieke kenmerken kunnen worden vervat in 'tags' die je dan kunt driedimensionaal kunt plotten in een zgn tag cloud. Als je elke album (stel) 10 - 15 tags meegeeft, kan je - verbazingwekkend genoeg - ook relaties verantwoorden/beredeneren tussen albums die zo in eerste instantie weinig met elkaar te maken hebben: David Bowie - Roxy Music - Magazine - Wire.

Sfeerbeelden: een 'fenomenologisch' woord waarmee ik weinig kan. Hollis was wel degelijk met techniek, instrumenten en hun klank bezig: hij minimaliseert en brengt de klank tot het meest essentiële terug. Essentie - ook een beetje fenomenologisch woord - is waar het bij Hollis om draait. De sfeer werd gecreëerd in de studio - die van de Wessex-studio's ttv de opname van dit album was bijna boeddhistisch sereen (heb ik uit betrouwbare bron), Bowie liep ooit binnen en stond helemaal paf; Hollis gaf de musici uiterst heldere instructies en bleef schaven. Het draait bij dit album niet om sfeer, het draait om muzikaal vakmanschap, het uiterste van de mensen vergen en dat vastleggen.

De sfeer ontstaat in het hoofd van de luisteraar. Van dat lijstje van namen zijn er die in de buurt komen, maar dat zijn er slechts enkele.

Interessant om te weten. Had het al wel verwacht: latere Talk Talk klinkt erg doordacht, niet als spontane improvisaties.

Het probleem met het begrip sfeer is dat eigenlijk pas duidelijk wordt wat ermee bedoeld wordt als de lezer het album kent (sfeeromschrijvingen schieten er vaak bij in, ook bij mezelf trouwens). Denk aan de woestijnsfeer van Ry Cooder en Calexico of inderdaad GYBE en Talk Talk. 'Filmische sfeer' is er ook zo eentje, wat voor film dan? Maar als je luistert, heb je toch meteen een Oja-erlebnis.

Last.Fm heeft een gelijksoortig model, maar dat werkt volgens mij niet zo goed. Kijk voor de grap maar eens naar welke tags er bij talk talk staan. Daar staan tags bij die als een lul op een drumstel slaan. Je draagt daarbij aan dat men key-users dient aan te wijzen wiens tags blijkbaar van hogere waarde zijn. Wat ik me af vraag is: wie bepaalt wie die key-users zijn? Lijkt me nogal een gevalletje: "In the eyes of the beholder".



Allereerst heb ik mijn eerste bericht slechts gezegd dat ik een overeenkomst bemerk tussen de artiesten die onder het label post-rock vallen. Ik kan niet heel goed onder woorden vatten wat het genre precies inhoudt, ik schreef slechts op wat ik ervaar. Tsja, sfeerbeelden is een woord dat zo afhankelijk is van de luisteraar dat het achteraf gezien niet zou misstaan in een muzikale bullshit bingo.

Hollis, maakt inderdaad heel technisch doordachte muziek, maar dat is niet per se wat ik bedoel met de technische kanten van het muzikantenschap. Laat mij net als Talk Talk een beetje schaven aan mijn definitie van Post-rock. Je zegt zelf dat Hollis de klank tot het meest essentiële terug brengt. Daarmee onderscheidt hij zich van artiesten die juist de grenzen van muziek wil opzoeken(ik noem een Frank Zappa). Daar springt de techniek veel meer in het oog(wat ik ook erg mooi vind), hier wordt het subtieler toegepast.

Ik snap de haat van sommige tegen genres (nu wel goed geschreven )niet helemaal. Ja, het is natte vingerwerk en er zullen altijd albums bestaan waar discussie over blijft. Desondanks ga ik toch vaak kijken wat voor een soort album ik nou eigenlijk beluisterd heb. Vaak wil ik, na een goede ontdekking, nog wel meer muziek horen in dezelfde trant. Een genre kan dan een heel mooie leidraad bieden. Meer dien je er ook niet achter te zoeken. Het genre "Post-rock" heeft zijn functie als leidraad voor mij goed vervult.

Ik heb me er allang bij neergelegd dat er bij categorisatie altijd informatie verloren gaat. Genres zijn inderdaad een prettige leidraad, zorg er gewoon voor dat je zo'n benaming niet als dwingend gaat beschouwen. Ook in andere kunstvormen merk je dat mensen er kennelijk behoefte aan hebben om de artiest in een gefixeerd hokje te duwen. Bijv. een recensie is inhoudelijk dan eigenlijk vanaf de eerste zin gedoemd te mislukken.

Op MuMe kom ik het ook nog wel eens tegen: staat er bijv. ineens blues als genre bij een country-album van een artiest die ooit blues heeft gemaakt.