Sue Saad and the Next - Sue Saad and the Next (1980)

Ik ben al even op zoek, maar zelfs via GEMM.COM, SECONDSPIN.COM, etc kan ik niet achterhalen of deze schitterende plaat - LP - ook op CD verschenen is ... Zonde. Ben ik blij dat ik dit stukje muziek nog op Vynil heb ... Tom

Nog steeds niet op het radar verschenen als CD. Het zal aan label liggen denk ik. The Cretones' Thin Red Line zat ook op Planet en heb ik ook nog nooit op CD gezien ........ Jammer, maar helaas ....

Onderstaande MM-collega's hebben gelijk. Deze cd is tot op heden niet te vinden.
Ook ik sluit me bij hen aan, ben blij dat ik de elpee en de singles heb (Prisoner, Gimme love ... en natuurlijk Young girl).
Young girl is wel te downloaden (geen kopie van een single).
Lekkere (begin) jaren 80-pop die heden ten dage niet zou misstaan.
Overige nummers zijn typische jaren tachtig rocknummers. Niks mis mee.

Indien het weer zou worden uitgebracht zal het een hit gaan worden.
Wat verder met de band is gebeurd is ook compleet onbekend.
In 1985 (5 jaar na deze lp) heeft Sue Saad nog twee nummers voor een film (Radioactive Dreams) gemaakt ...daarna complete radio(active)-stilte.

Mijn verzoek aan Leo Blokhuis om eens opzoek te gaan in Amerika naar mevrouw Saad.
Levert misschien wel een heel leuk verhaal met leuk beeldmateriaal op.

Who knows?

Still a young girl? Mwa denk ut nie!

Ben ook blij dat ik hem nog op LP heb. Had hem eerst op bandje. maar heb hem een jaar of 22 geleden nog eens tweedehands kunnen scoren.
Voor zover ik weet, nog steeds niet op CD namelijk.
Eerste en enige LP die ze maakten, als je de soundtrack voor de film Radioactive Dreams niet meerekent.
Na 1985 niets meer van Sue Saad gehoord.

Toch is het wel een lekker plaatje nog.
Stevige poprock/powerpop soms tegen de hardrock aan, waarbij een vergelijking met Pat Benatar (vooral qua zang) gauw gemaakt is.
Young Girl, wat we toch wel een popklassiekertje mogen noemen (al zie je het nooit op verzamelalbums) haalde nummer 20 in de Top 40 in april 1980.
Gimme Love, Gimme Pain de tweede single, kwam nog tot de tipparade.
Een ander echt mooi nummer is het iets rustigere Cold Night Rain. Ook I Want Him en Prisoner zijn hele aardige nummers.
En met de andere is ook weinig mis. Af en toe een lichte neiging tot overschreeuwen, maar ja.
Fris gitaarplaatje nog steeds.
Op vinyl dus (en dadelijk even onder de kraan, deze Amerikaanse Planet persing heeft namelijk nogal wat ingevreten stofjes, hoorde ik net).
Doe maar 3*

Vandaag nog een single gevonden uit 1981: Looker. Van de gelijknamige speelfilm (zie ook moviemeter).

Inmiddels zijn alle tracks van dit album - met als bonus het hierboven genoemde nummer Looker - wel op iTunes verkrijgbaar. Ik heb ze, zeer tegen mijn gewoonte in, maar gedownload en er mijn eigen CD van gebrand.

Je hoort dat het MP3's zijn, volgens mij van een niet zo heel hoge bitrate, maar het klinkt toch vrij behoorlijk. In elk geval zonder tikken of ruis, want daar had mijn LP ook last van. Echt opzienbarend is het allemaal niet, maar ik heb dit ook altijd een lekker gitaargeoriënteerd new wave/rock 'n' roll-plaatje gevonden.

In Amerika heeft dit album volgens mij helemaal niets gedaan, vandaar dat het waarschijnlijk ook nooit op CD verschenen is. In Nederland - of all places, maar dat komt vaker voor, zie bijv. ook The Shirts - sloeg deze band wél aan, met een top-20 notering voor de single Young girl als gevolg. En volgens mij waren Gimme love, gimme pain en Prisoner (later gecovered door Uriah Heep!) ook regelmatig op de radio te horen in die dagen.
Daarmee zijn de sterkste nummers wel genoemd, al vind ik Danger love ook nog wel lekker 'groovy' en heb ik ook wel waardering voor Cold night rain. Dat zijn toch al vijf van de tien bovengemiddelde rocknummers.

Het Planet-label van producer Richard Perry bestond maar kort. The Pointer Sisters, Chris Thompson's Night en de hierboven al genoemde Cretones brachten er ook platen op uit, maar verder zou ik het niet weten. Misschien dat dat licentieproblemen heeft opgeleverd. Wel werd dat label gedistribueerd door Warner. Zou toch nog mooi zijn als een reissue-label als Wounded Bird (dat voornamelijk oude en obscure Warner-titels uitbrengt) zich hier nog eens tegenaan zou bemoeien en er een échte CD van uitbrengt..

Check ! Ik was part-time archivaris / chef postkamer ( volgens het CBS ) bij een klein importbedrijfje en had daar mijn eigen radio. Sue Saad kwam echt veel voorbij op Hillversum 3 ( zoals dat toen nog heette) samen met Joan Armatrading's Rosie en Take Me To The Matador van Garland Jeffries .......... Jammergenoeg stond de telex ook in mijn domein ......

En die hoes is natuurlijk ook wel een time capsule – trefwoorden ruig, steeg, haar, rood en gympies... Onmogelijk om hier een hekel aan te hebben.

Binnen, deze oude ook maar eens weer luisteren

Eindelijk ook officieel op CD verkrijgbaar. En hoewel ik de nummers al als downloads in mijn bezit had (evenals de originele LP) heb ik die CD toch maar besteld. Was wel even zoeken, want lang niet elke online-retailer biedt 'm aan.
Uitgebracht door het kleine Renaissance-label, dat bij mij niet hoog scoort als het om kwalitatief goede heruitgaven gaat. Ik hoop dat ze iets beter klinken dan de MP3's die ik heb, maar mijn verwachtingen zijn niet torenhoog. Ik zal er mettertijd over berichten.

deze heb ik ook nog liggen op lp, gekocht in 1980

Ruim tien jaar stilte op MuMe bij dit uitstekende album. Inmiddels valt iets meer te melden over hetgeen gebeurde na de elpee Sue Saad and the Next. Maar eerst de naald in de groef.

Zangeres Sue Saad heeft een krachtige strot, vergelijkbaar met die van Pat Benatar. Waar de laatste in die periode meer aan de (hard)rockkant zat, kruipt The Next in muziek en vooral imago/uiterlijk onder de paraplu van new wave. Alhoewel dit hun debuut was, is te horen dat dit ervaren musici waren, hun instrumenten goed beheersend. In de bezetting twee gitaristen en een even lenige bassist en drummer. De arrangementen, gitaar- en baslijnen laten horen wat ze kunnen en dat is veel.
Fraai voorbeeld hiervan is het afsluitende Danger Love, dat eigenlijk gewoon heavy rock is. Bovendien steevast sterk songmateriaal. Producer is een opvallende naam: Richard Perry maakte hiervoor naam bij onder meer Barbara Streisand en Carly Simon en had later The Pointer Sisters in de studio. Het resulteerde in een transparant, dynamisch klinkende plaat.

Mijn kennismaking met de groep was uiteraard via single Young Girl, dat half april 1980 in de Nationale Hitparade #18 haalde. Het begint kalm met een vleugje reggae, waarna felle wave volgt. Te zien bij TopPop.
De single werd in juni bescheiden gevolgd door (tevens albumopener) Gimme Love / Gimme Pain, dat het tot één week #43 schopte.
Toen ik de plaat zo'n tien jaar geleden tweedehands op de kop tikte, ontdekte ik dat hier het origineel van Prisoner op staat, mij welbekend van Uriah Heep, te vinden op hun comebackplaat Abominog (1982). Een meer dan aangename oorwurm, ook als Saad het zingt.
Andere hoogtepunten op de plaat die geen missers kent: pareltje It's Gotcha dat knap in elkaar is gezet; de powerpop van I Want Him; en het pittige Won't Give It Up. Op alledrie is het label new wave begrijpelijk, al schuurt het elders tegen de traditionele rock aan. Dat komt ook door het lekkere gitaargesoleer, zoals in Won't Give It Up en Danger Love.

Sue Saad and the Next was vooral succesvol in Nederland, maar in hun eigen VS haalde de elpee in april 1980 #131. Ze tourden door de VS, openend voor Tom Petty, The Babys en UFO en deden ook Europa aan. Daarbij een bezoek aan Veronica's Countdown om Baby It’s You te playbacken.

En daarna? Een slecht management verhinderde dat de groep doorgroeide. Wel gingen Sue en haar kompanen muziek voor films maken. Eerst was daar de film Roadie (1980) met onder meer Meatloaf en Debbie Harry, in de hoofdrol. Van Sue Saad and the Next is halverwege Double Yellow Line te horen. De film is in zijn geheel op YouTube zien. (Roxy6, voor een verregende middag!)
In 1981 maakte de groep het titelnummer bij de thriller Looker, ook op YouTube te zien.
Dan maakt de groep kennis met filmmaker Albert Pyun, waarmee gitarist Tony Riparetti de volgende drie decennia zal samenwerken. Eerst is er de dystopische film Radioactive Dreams (1984), waarin Saad een filmrol heeft. Vier liedjes komen in de rolprent, waarbij Guilty Pleasure, Radioactive en Save Me. Ook deze film staat in z’n geheel op JijBuis.
Met Pyun volgde in 1986 de sci-fi/fantasyfilm Vicious Lips, waarin Save Me is te horen en zien, zij het nu geplaybackt door een actrice. Ook deze film staat op YouTube, te zien mits je daar inlogt.
Vervolgens valt de groep uit elkaar, tot spijt van Saad die o zo jammer niet opduikt in andere groepen of projecten. Wat ze sindsdien heeft gedaan, blijft onder de radar. Riparetti bleef actief in de filmwereld.

In het nieuwe millennium verschenen alsnog albums van de groep. Allereerst in 2007 een concert als download, getiteld Alive in America, en in 2016 op cd-rom Long Way Home met onuitgegeven werk uit de jaren ’80.
Zoals genoemd door gaucho verscheen Sue Saad and the Next in 2013 bij Renaissance op cd. In 2021 kwam het opnieuw bij die maatschappij uit met bovendien tien bonusnummers, nu onder de titel Seconds. De ultieme cd voor wie het werk van de groep compleet wil hebben. Meer van het verhaal van Sue Saad and the Next is te vinden bij websites crookedmarquee en Medium.

Bij mijn rondreis door new wave & co kwam ik van de enige plaat van de Schotse The Rezillos en omdat ik single High Fidelity van Elvis Costello op diens Get Happy!! al besprak, ga ik twee nummers op mijn afspeellijst verder. Als Sue Saad and the Next een randgeval in de new wave zouden zijn, begeef ik me met de volgende stap al helemaal buiten het genre - en toch... Op naar het debuut van Iron Maiden.

Nounou, dat is nog eens een hele berg informatie over een bandje waar ik verder niet zo gek veel van weet. Ook al heb ik die debuut-LP hoog zitten. Ik heb dus de eerste CD-uitgave, weliswaar met vier bonusnummers, maar zonder die live-tracks die bij de tweede uitgave zitten. Jammer waarschijnlijk, maar ik ga de CD er niet opnieuw voor bestellen.
De CD klinkt best goed trouwens. Het enige wat ik echt jammer vind is dat de kleuren van de foto's op de voor- en achterkant aanmerkelijk donkerder zijn uitgevallen dan op de originele LP. Dat doet toch een klein beetje afbreuk aan die release, vind ik. Al ben ik allang blij dat het album überhaupt ooit op CD is verschenen.

Wat me wel leuk lijkt is die live-registratie uit 1980 (in het voorprogramma van de Boomtown Rats, zo te zien ) die in 2007 als digitale download verscheen. Jammer dat daar noioit een fatsoenlijke fysieke release van verscheen, net zomin als van het tweede album, dat onuitgebracht bleef, totdat Sue het zelf in 2008 als CD-r via Amazon liet verschijnen. Helaas geef ik mijn geld niet uit aan downloads (op een enkele uitzondering na, zie een eerder bericht van mij nbij dit album) of gebrande CD'tjes.

Sowieso jammer dat de commerciële slagkracht van de band zo beperkt bleek dat geen enkele serieuze platenmaatschappij heil zag in een echte release. De debuut-LP kwam er qua heruitgaves natuurlijk ook bekaaid van af. Komt ongetwijfeld vooral omdat die flopte in de VS. Althans dat dacht ik, maar het album schijnt dus toch nog in de Billboard album 200 terechtgekomen te zijn.

Hoe verging het Sue Saad: https://conorholt.medium.com/radioactive-memories-sue-saad-looks-back-at-sue-saad-and-the-next-and-working-with-albert-pyun-9245b342e7b7.

Die link noemde ik, maar veel over haar persoonlijk,
In het bijzonder de jaren ná de groep, staat er niet in...