Van Halen - 1984 (1984)

Van Halen I heb ik blind gekocht omdat die zou goed zou moeten zijn. Die gok pakte goed uit. Over Van Halen II las ik op veel plekken dat die ongeveer hetzelfde zou moeten zijn als VH I. Na 1 keer beluisteren zag ik dat album goedkoop ergens liggen. Meegenomen, en dat bleek ook erg de moeite waard, ook al ligt het niet in het verlengde van I als ik dacht. Dit 1984 kreeg ik van een collega mee naar huis. Gezien mijn ervaringen met VH I en II had ik redelijk hoge verwachtingen.

Verwachtingen die helaas geen waarheid bleken. De intro, 1984, is prima, en bouwt de spanning op. Met Jump heb ik weinig moeite. Ik luister nauwelijks radio, dus voor mij blijft dit gewoon een grappig nummer. Enig minpuntje: die solo van Eddie van Halen. Niks mis mee, muzikaal, maar zo uit het niets komt een solo voorbij vliegen die helemaal niet in de toon van het nummer past. Maar goed.
De volgende 3 nummers kunnen me niet boeien. Vaak beginnen ze nog wel hoopvol met een leuk riedeltje of zo, maar ze blijven langzaam hangen in zichzelf en aan het eind ben je blij dat het nummer over is. De Van Halen die ik ken van I en II klinkt als een balletdanseres op fijne schoentjes in een zaal, deze nummers klinken als een wadloper die steeds dieper wegzakt in het slijk.
Op Hot for Teacher bereikt 1984 een dieptepunt. De openingsriff is wel leuk, maar de tekst is me veel te melig om mijn aandacht vast te kunnen houden.
En dan komt opeens I'll Wait. Nog een synthesizernummer met een wat melancholisch sfeertje. Ik had nooit verwacht dat zo'n nummer op een hardrockalbum goed zou werken voor mij. Maar dat doet het wel. Een van de hoogtepunten van het album. En daarmee is meteen de toon gezet voor de laatste 2 nummers: hier weliswaar 2 gitaarnummers, maar dan wel leuk en in staat mijn aandacht te blijven trekken tot het einde.

En zo komt het album toch nog tot een goed einde. Maar het overall resultaat is nogal mager. Meer dan 3.0* kan ik er niet van maken. Misschien dat ik er later nog eens een halfje af haal, maar dat is een zorg voor later.

3,0*

Helemaal eens met orbit. Alle cd's van de halens(dave periode) gaan er bij mij in als koek. Ook deze weer men heeft hier een goede mix van comerce en rocken gevonden. Comerce ill wait en jump. Wie herinnert zich niet die 3 prachtige clips jump hot fore teacher en vooral pannama???? Tja dat heb je als je daimond dave visueel zijn gang laat gaan en wat $ pop te spenderen hebt. Hoewel de clip van jump niet veel gekost zal hebben. Maar zelfs vandaag de dag zien deze clips eruit alsof ze gisteren gemaakt zijn. Eigelijk staat op deze plaat geen enkele misser. Jammer dat ze destijds niet echt door europa getourd hebben. We moesten het doen met monsters of rock (kalsrurhe) waar de halens 1 uur en 10 minuten speelde. Probeer maar eens aan de bootleg dvd in canada montreal meen ik te komen. Hoewel de beeld kwaliteit niet geweldig is(home made). Blijft er genoeg over om te kunnen concluderen wat een blistering show deze band in 1984 of was het 85 op het podium neer zette. Vooral daimond was op het hoogtepunt van zijn kunnen. Wat een persoonlijkheid zeg. Smullen hoor. Waar ik ook al niets van begrijp is dat deze band nooit een goede dvd heeft uitgebracht dave jaren. We moeten het doen met de diver down tour(largo en zuid amerika) En dan heb je nog het us festival wederom diver down tour waar dave nou niet bepaalt nuchter overkwam. En dan heb je het ver gehad

Iggy/diver

”1984” is het laatste studioalbum van Van Halen met David Lee Roth in de gelederen als leadzanger. En als afscheid (althans, dat bleek later) is het een uitstekend album. Wel doet op ”1984” de synthesizer zijn intrede als nieuw instrument binnen de band. Overigens vind ik ”1984” nergens een poppy synthesizer album, want welbeschouwd bevatten alleen het openingsnummer (en dat is eigenlijk meer een intro, en nauwelijks een liedje), ”Jump” en ”I’ll Wait” synthesizers. De rest van het album is in mijn beleving gewoon old school Van Halen met een onnavolgbare Eddie Van Halen. Wel vind ik ”1984” luchtiger klinken (met uitzondering van ”Girl Gone Bad en ”House of Pain”), zeker in vergelijking met ”Women and Children First” en ”Fair Warning”. Er staan weer een paar killer tracks op dit album: ”Panama”, ”Hot for Teacher”, ”Drop Dead Legs”, ”Girl Gone Bad” en ”House of Pain”. Ondanks dat ”Jump” natuurlijk kapot is gedraaid op menig radiostation, vind ik het een prima nummer. Zeker niet het beste van Van Halen, maar wel erg genietbaar. Na het matige ”Diver Down”, slaat Van Halen keihard terug met ”1984”. De samenwerking met Dave eindigt na de bijbehorende tour, de Van Halens slaan een nieuwe weg in met Sammy Hagar, maar Dave stopt in ieder geval op zijn hoogtepunt.

1984 mens lief wat gaat die tijd toch vlug voorbij. hard rock pur drums guitar en wat synthesizers
dat was alles muziek met wat lekkere nummers die goed in je oren klinken en de bas de drum zang en de gitaren klinken fantastische op je platenspeler. goede zang lekkere gitaar. oke misschiens niet de beste van de groep maar toch niet slecht voor die tijd. wij worden oud zei ook maar ik noem het juweeltjes uit de goede oude muziek tijd die zelfs niets verloren hebben ondanks dat dit jaar reeds lang verloren gegaan is. aan rader voor mensen die graag willen beginnen met hard rock te leren kenen niet te hard en te ruw gewoon puur niets minder dan dat rock zelfs wat jonge kinderen die wat rock willen en de ouders liever niet willen de reden weet je ondertussen reeds wel.

1984 is voor mij een memorabel en controversieel album ineen...
Het is de laatste plaat in de originele klassieke bezetting: Eddie Van Halen, Alex Van Halen, David Lee Roth en Michael Anthony. En die hebben echt wat neergezet met hun live shows en plaatwerk. Zoo zonde dat daar geen officieel live werk van is uitgebracht. Het zou hede ten dage nog steeds een seller zijn.
Duidelijk is ook dat ze met dit werk de commerciële kant op zijn gegaan. Toen ik voor het eerst Jump op de radio hoorde, herkende ik het niet eens dat het VH was (het werd niet aangekondigd)! Ik schrok me het lazerus….wtf is dit! In mijn kringen was "commercieel" een vies woord, daar zou geen hart in zitten maar gewoon om het geld gaan...(yep ik was heeeel naïef toen). De recensie in de krant destijds maakte het er ook niet beter op..... Eddie en consorten zouden de softere kant opzoeken en 1984 was dan ook een soort overgangsplaat...…
Gelukkig viel dat wel mee en met I'll Wait als enige andere synthpop nummer valt er nog wel behoorlijk wat te genieten. Verder valt ook op dat Eddie's spel wat subtieler is geworden. Wellicht ook door zn nieuwe Kramer gitaar. Naast de party nummers als Panama en Hot For Teacher (machtig drumwerk weer!) staan er ook 2 weergaloze rampestampers op House Of Pain en mijn absolute favoriet Girl Gone Bad!

De carrière van Van Halen begon met een hoogtepunt, want zo kun je hun debuutalbum uit 1978 bestempelen. Het is vanaf de eerste klanken van “RUNNIN’ WITH THE DEVIL” tot aan laatste seconden van “ON FIRE” een eruptie aan power, klasse en genot.
Met ‘VAN HALEN II” uit 1979, “WOMEN AND CHILDREN FIRST” ui 1980 en “FAIR WARNING” uit 1981 wist het kwartet het succes te continueren, al gingen de verkoopcijfers wel langzaam achteruit. “DIVER DOWN” uit 1982 is een album waarover de meningen verschillen. Er zijn critici die het een goed album vinden, maar niet alle fans zijn het daarmee eens.
Misschien dat de heren zelf ook hun twijfels hadden, want het duurde nu bijna 2 jaar alvorens de opvolger van dat album uitgebracht werd. Op 9 januari 1984 verscheen het met de toepasselijk titel “1984”, 9 songs en iets meer dan 33 minuten nieuwe muziek, en geen covers zoals op het vorige album. Ted Templeman was weer als producer gevraagd en de eerste nummers geven al aan dat de koers iets veranderd was ten opzichte van de voorgaande 5 albums. De toetsen kregen een prominentere rol, zonder dat ’t de essentie van de muziek van Van Halen verloren ging.
Zanger David Lee Roth, bassist en achtergrondzang Michael Anthony en de van Nederlandse afkomstige broers Alex (drums) en Eddie (gitaar en toetsen) van Halen sloegen keihard terug met “1984”.
De single “JUMP” is uitgegroeid tot een radio klassieker, “PANAMA” heeft die typische Van Halen vibe, heerlijk tempo, mooie koortjes en een aanstekelijke melodie. “TOP JIMMY” met mooi subtiel gitaarwerk van Eddie, “DROP DEAD LEGS” heeft een geweldig loom rock tempo en dat gaat behoorlijk omhoog in “HOT FOR TEACHER”, ook een Van Halen klassieker. “I’LL WAIT” heeft alles in zich om een grote hit te worden, melodieus, aanstekelijk refrein en toetsen om het geheel voor de radio geschikt te maken, zonder dat de kern van Van Halen verloren gaat. In Amerika lukte het dan ook om van dit nummer een hit te maken, maar het werd niet zo succesvol als “JUMP”, dat 5 weken boven aan de Billboard Hot 100 stond. “GIRL GONE BAD” is weer een stevige rocker met geweldig gitaarwerk en met “HOUSE OF PAIN” komt een einde aan een “trip down memory lane”, want dit is wel een klassieke Van Halen schijf!
De 4 heren laten op deze plaat horen waartoe ze in staat waren. Na dit album vertrok David Lee Roth, de overige 3 gingen met Sammy Hagar door waar ze op "1984" mee gestopt waren, goede muziek maken!
Eddie van Halen overleed vorige week op 65 jarige leeftijd en daarmee zal ongetwijfeld een einde aan het bestaan van zijn band gekomen zijn...spijtig!

Op school hadden we geleerd over de roman 1984 van George Orwell, waarin een dystopische dictatuur wordt beschreven die alles van zijn inwoners weet. Ik had het fascinerende verhaal inmiddels gelezen en toen was dat magische jaar opeens daar. En dat niet alleen: Van Halen gaf er zijn eigen draai aan met 1984.

Jump! (als single met uitroepteken) was bepaald niet mijn favoriete nummer, wel eentje die frequent op Hilversum 3 klonk. In februari 1984 echter slechts #34 bij de Nationale Hitparade en #29 bij de Top 40. Kennelijk een favorietje van de radiomakers.
Het was tevens de tijd dat Veronica jong en wild was, waar de muziek en videoclips van Jump!, Panama en Hot for Teacher goed bij pasten, net als het kapsel van presentator Adam Curry, of op de radio de stem van Jeroen van Inkel. Geen boze gezichten en denim & leather bij de Californiërs, maar vrolijke koppies in kleurige kleding, zomerse hardrock brengend. De hoes van 1984 versterkte dat beeld.

Het album viel me 100% mee, eigenlijk was die ene hit het slechtste nummer van de plaat. De andere singles haalden in Nederland de hitlijsten niet, maar dat vond ik juist prima. Van Halen moest niet een merk worden dat iedereen kon waarderen. Ronkende basdrumpartijen (wat speelt Alex van Halen toch goed en veelzijdig!), sterke liedjes met fraaie koortjes van Michael Anthony en de balans tussen gitaar en toetsen is dik in orde.
De experimenteerdrang van Edward van Halen van Fair Warning, twee albums daarvoor, was verminderd; het wat tegenvallende niveau van voorganger Diver Down werd moeiteloos weggespoeld met dit album waarop alles in balans en van kwaliteit is.
Wel heb ik de indruk dat Eddie qua gitaarvernieuwing zijn grenzen had bereikt, wat niet wegneemt dan zijn spel nog net zo smeuïg en joviaal is als voorheen. Het is alweer de derde plaat dat hij ook met toetsen en synthesizers speelt en nooit tevoren waren ze zo geïntegreerd in de gitaarnummers.

Zovele jaren later vind ik dat het vrij ingetogen en romantische I'll Wait nog beter smaakt dan toen, met het knallende Top Jimmy als tweede juweeltje. De singles die in Nederland geen hit werden, mogen er overigens ook zijn. Zwakke nummers ontbreken, of het moet Jump zijn. David Lee Roths stem is geknipt voor de muziek van de groep, ook van hem is het een plaat lang genieten. Een mooie stem, zowel hees als krachtig.

Met Women and Children First is 1984 voor mij het meest evenwichtigste album van Van Halen tot dan toe en misschien wel in hun hele discografie. Jawel, ik vind die twee beter dan het debuut: daar werd weliswaar geschiedenis geschreven, maar niet alle nummers halen dat niveau.
Op naar de jaren Van Hagar, waarvan ik vooral de eerste erg goed vond. Eens horen of dat nog zo is.