Van Halen - 1984 (1984)

Ok, weer wat geleerd. De relatie met de bass solo van Michael Anthony is er ook trouwens, zie hieronder. Ik heb Van halen in 1992/1993 in Ahoy gezien en daar speelde hij zijn befaamde basssolo. Ahoy stond te trillen op zijn grondvesten.

Eddie used a cheap Electro-Harmonix Micro-Sythesizer to create this very unusual instrumental. This song has been described as a monster coming out of a swamp, and for good reason, with its heavily synthesizer-laded guitar and drum trade-offs, two minutes of auditory gore whose place is puzzling on the album though never disinteresting. The short bit leads to another half-song, the exiting “One Foot Out the Door“.

The song later became a part of Mike’s bass solo during the For Unlawful Carnal Knowledge 1991-1992 tour.


Read more: http://www.vhnd.com/fair-warning/sunday-afternoon-in-the-park/#ixzz39R3VkAWP

Ik heb die Bass solo altijd een vreselijk gedrocht gevonden. Tijd om een plasje te plegen en wat nieuw bier in te slaan. Muzikaal gezien stelt dat gebrom natuurlijk ook geen barst voor.

Waar ik me wel ooit op verheugd heb was de tandem Vay/Sheehan live te mogen aanschouwen. Maar toen het Roth circus richting Tilburg trok was Sheehan alweer vertrokken . En die nieuwe bassist kon natuurlijk in geen jaren tippen aan Billy.

In 1980 heeft Van Halen trouwens overwogen om Sheehan in te lijven. Hij speelde toen met zijn band Talas in het voorprogramma van Van Halen.

thanks Ed, ik heb daar eerdere (te) weinig op gelet. Misschien omdat de synth op 1984 een meer prominentere rol innemen?!

Het trappelende/galopperende double bass ritme in Hot For Teacher is legendarisch, om over het fenomenale gitaarwerk van Eddie nog maar te zwijgen.

Leuke info om te weten! Nooit geweten dat Mike toen op de nominatie stond om weg te gaan of uit de band gezet te worden? Wel heb ik eens gehoord via een VH kenner dat destijds PAtty Smith een optie was om DLR te komen vervangen, maar of dit op waarheid berust dat weet ik niet.

Mike zijn solo vind ik wel amusant, maar wellicht een tikje over de top. Op de livealbums van VH skip ik het wel door, op de DVD wil ik het nog wel ff bekijken.
Ik kan me voorstellen dat sommige mensen tijdens een bassolo of drumsolo ff een biertje doen of het toilet bezoeken. Hoewel ik bv juist mijn oren en ogen wagenwijd openzet als bv Rinus Gerritsen zijn kunstje wil laten zien/horen. Misschien komt dat ook omdat ik nogal een zwak heb voor ritmesecties

Hot for teacher: binnenkort begint het schooljaar weer ( ik werk in het onderwijs) dus hopelijk start mijn eerste werkdag ook zo

Ook in '96, toen Van Halen het spoor volledig bijster begon te raken en een vervanger voor Hagar zocht, hebben ze ook andere bassisten uitgeprobeerd. Na de tour met Hagar in 2003 (waarbij Anthony op de loonlijst stond, na bemiddeling door Hagar) hebben de gebroeders hem simpelweg genegeerd. Als hij als eens ter sprake kwam in interviews, was dat puur om hem belachelijk te maken. Jammer.

Ik vind Michael Anthony's basspel goed genoeg voor Van Halen en zijn stem en zijn hele personality paste perfect bij de band. Zonder Michael Anthony is het gewoon geen Van Halen voor mij. Op Panama, Top Jimmy, Drop Dead Legs, Hot For Teacher en Girl Gone Bad hoor je hoe ongelooflijk belangrijk zijn vocalen zijn voor de Van Halen sound, ook weer op deze plaat. En die live bass-solo.... het hoorde er gewoon bij, al sloeg het muzikaal gezien als een tang op een varken.

Waarom Anthony op een gegeven moment buiten de boot begon te vallen is mij ook nooit echt duidelijk geworden. Zover ik weet hebben de Halens zich daar ook nooit echt duidelijk over uitgelaten. Waarschijnlijk was en is hij een te goede vriend gebleken van Sammy. Aan zijn ego kan het in ieder geval niet hebben gelegen!!

Klopt. Wat Eddie erover gezegd heeft bij Howard Stern is dat "Sauce Sobolewski" (dat laatste is zijn echte achternaam) zijn eigen gat had gegraven door met "The Little Red Rocker" te gaan spelen. Wat hem betreft pasten ze prima bij elkaar. Both pretty chubby, more wide than tall. De één zat nu in de sausjes, de ander in de tequilla, Ed en Alex waren de enigen die echt toegewijd waren aan de muziek. Bla bla bla. Edje begon echt hele nare trekjes te krijgen de laatste 10-15 jaar... En good old Mike is op niemand boos, komt keurig opdraven bij de inhuldiging in de Rock 'n'Roll Hall Of Fame (terwijl hij net via internet had vernomen dat hij niet meer in de band zat), en spreekt daar de wens uit dat Eddie (in rehab) weer helemaal beter wordt. You gotta love Mike.

Mikey is inderdaad een klasbak eerste klas. Ik ben groot fan van Eddie en Alex, maar hoe ze Michael Anthony behandeld hebben is gewoon stront. Hij is toch ook even weggeshopt uit de albumfoto's van Van Halen I? Echt een luizenstreek. En toch zal Mikey nooit met modder gaan gooien.

Heb lang geleden eens een concertrecensie over een optreden van Van Halen in the USA gelezen, in het blad Aardschok. Voor Aardschok (en haar lezers) was Van Halen toen eigenlijk 'not done'; veel te weinig metal ofzo. Maar de recensie was ongelooflijk lovend, Van Halen werd voor haar live-capaciteiten helemaal de hemel in geprezen. En met name Michael Anthony zou helemaal bruut zijn, en goed, live.
Tja, die perikelen in Van Halen, denk dat het cocainegebruik van met name Eddie van Halen een belangrijke rol speelde/speelt.

Ik lees net trouwens (The Van Halen Saga) dat de eerste keyboards al gebruikt worden op " And the Cradle Will Rock" van het album Woman And Children First.
The powerhouse opener, "And the Cradle Will Rock," featured the band's first use of Keyboards, an old wurlitzer disguised by bristling distortion that came from playing it trough a Marshall guitar amp.

Waar dat ding dan precies te horen moet zijn in het nummer is mij dan weer een raadsel. Ik weet wel nog dat Michael Anthony tijdens het Pink Pop optreden opeens achter een keyboard zat.

Vanaf de openingsnoten hoor je een Wurlitzer (denk aan Dreamer van Supertramp) door een oversturende Marshall stack. De riff die je hoort door het hele nummer is dus een "keyboard" en geen gitaar. Het makkelijkste hoor je het in de breakdown, net voor "Have you seen Junior's grades....?"

Aha, weer iets geleerd.

Jammer dat sommigen het album compleet ophangen aan Jump met zijn synths. Het album staat bol van de originele roffs en soloos. Hoe spannend weer die riff wordt opgebouwd bij Girl gone bad, grandioos. Na de prima solo wordt het tempo afgebouwd en dan begint het riedeltje weer deels opnieuw, onweerstaanbaar. De freaky jazzy-like solo op Drop dead legs, weergaloos. Het stoere House of Pain had toch zo op Van Halen I kunnen staan naast atomic punk.

Mocht je je nou wel willen onderdompelen in synths met EVH gitaar dan zul je YT even moeten aanslingeren en de soundtrack van The Wild LIfe tiener film voorbij laten komen. Er staan er aardig wat op oa Eddie Van Halen - "Back To School" - Original song from the Musical Score of "The Wild Life" (1984) - YouTube
De film is nooit op dvd verschenen vanwege die desbetreffende muzikale soundtrack rechten of iets dergelijks.

Afwisselend album, stevige knallers als House Of Pain, Panama en Girl Gone Bad worden afgewisseld met commercielere nummers als I'll Wait en Jump. Het spontane, ongepolijste en originele gitaarspel van Eddie loopt ook op album als rode draad door het songmateriaal. Destijds kocht mijn broer de single Jump, ik was echter helemaal ondersteboven van de B-Side (House Of Pain). Het gros van de mensen kent VH vanzelfsprekend van de welbekende hits, maar door de jaren heen hebben ze toch heel wat uitstekende heavy nummers op de plaat gezet.

Wil hier een recensie plaatsen en lees even terug de vorige reactie, over een concertrecensie van een optreden in de USA. Dat verhaal net elders nog eens gememoreerd. Zucht.

Op dit album deden de synthesizers goed hun intrede. Want dat kon Eddie ook best, mooie synthriffs bedenken. Bij de echt goede albums (startend vanaf het debuutalbum) mag dit album toch ook niet ontbreken. Helemaal grijsgedraaid destijds. Van cassettebandje trouwens. De recorder ging overal mee naar toe. Jump kan ik eigenlijk niet meer horen, tè veel airplay toen (MTV).
Maar de rest van het album verveelt nog steeds niet.
Absolute favoriet is I'll Wait.
Van Halen had en heeft een topdrummer, goed te horen op menig track.
Het is zo lastig dat je geen 3,75 sterrenwaardering mag geven. 3,5 blijft dan helaas (net) staan.

Deze heb ik op vinyl. Hoe ik er aan ben gekomen is me een raadsel. Van veel van mijn albums of CD's kan ik me herinneren waar en wanneer ik 'm kocht en onder welke omstandigheden. Omdat mijn lief nogal gecharmeerd was/is van synthesizer muziek kon ik de plaat met een gerust hart opzetten. Het instrumentale 1984 klinkt nog altijd bijzonder fraai en Jump sluit daar perfect op aan. Tegen de tijd dat ze er achter kwam dat ze naar Van Halen zat te luisteren waren we al behoorlijk op weg naar het voortreffelijke Panama en was kant 1 zo'n beetje op de helft.
De synthesizer wordt op meer liedjes ingezet maar voor mij is dat nergens hinderlijk. En dat mag wat zeggen. Ik heb helemaal niks met synthesizers. Erg sneu als je zo'n beetje opgroeit in de tachtiger jaren.
Hot For Teacher, I'll Wait en House Of Pain zijn ook toptracks. De clip van Hot For Teacher was hilarisch en ik was enigszins verbaasd dat omstreeks de tijd dat dit nummer een hit was ook bekend werd dat David Lee Roth opstapte.
Zal 'm binnenkort weer eens opleggen.

Het mooie aan de productie van 1984 is hoe ongelooflijk open het allemaal klinkt. Hier en daar een overgedubt gitaartje of bekkentje, maar het blijft fris. De eerste vijf van Van Halen klinken vaak nog wat spontaner maar ook wat rommeliger. Op deze plaat had Van Halen hun vorm tot in perfectie uitgewerkt. Mooie balans tussen ongelooflijk vakmanschap van de broertjes en de zonnige humor van Roth.

Daarom is het zo jammer dat het vertrek van Roth het feestje verstoorde. Als je hoort hoe goed de eerste twee met Hagar en de eerste twee soloplaten van Roth zijn, had een verdere samenwerking ze misschien qua niveau nog verder omhoog gestuwd. 1984 is artistiek gezien het hoogtepunt van Van Halen, wat mij betreft.

Productie van dit album is inderdaad fantastisch! Klinkt echt waanzinnig goed.

1984 mens lief wat gaat die tijd toch vlug voorbij. hard rock pur drums guitar en wat synthesizers
dat was alles muziek met wat lekkere nummers die goed in je oren klinken en de bas de drum zang en de gitaren klinken fantastische op je platenspeler. goede zang lekkere gitaar. oke misschiens niet de beste van de groep maar toch niet slecht voor die tijd. wij worden oud zei ook maar ik noem het juweeltjes uit de goede oude muziek tijd die zelfs niets verloren hebben ondanks dat dit jaar reeds lang verloren gegaan is. aan rader voor mensen die graag willen beginnen met hard rock te leren kenen niet te hard en te ruw gewoon puur niets minder dan dat rock zelfs wat jonge kinderen die wat rock willen en de ouders liever niet willen de reden weet je ondertussen reeds wel.

Dat was een lange zin zeg!

P. Kouwes is terug. Maar ja kleinigheidje hou je toch.

Het laatste Van Halen-album met David Lee Roth. Een verbetering t.o.v. Diver Down maar het peil van het debuut wordt lang niet gehaald. Hier en daar speelt de synthesizer teveel de overhand en is het geluid ook gladder dat het naar AOR neigt. De songs vind ik globaal aanvaardbaar maar niet briljant en te nadrukkelijk gericht op stadions met te gemakkelijke (meebrul)refreinen.

Ik dacht ooit eens, dat Jump kan ik ook wel op de toetsen naspelen. Blijkt dat het riedeltje precies na de tel begint. Toch nog moeilijker dan het lijkt (bij gebrek aan enig talent). Misschien dat het daardoor wel zo aanslaat, geen idee. Stadion songs als Panama kunnen ook briljant zijn en Hot for the teacher is qua riff zeer doeltreffend. Althans, na de "uhh" gaat mijn hoofd automatisch al op en neer (Pavlov reactie). Maar beide songs overstijgen toch wel het dr. feelgood gemiddelde?

Top Jimmy, Girl Gone Bad, House Of Pain.... niet echt meezing-stampwerk lijkt me. Dat hij wat geproduceerder klinkt klopt wel, maar onder dat chroomlaagje zitten toch echt complexe nummers hoor. Panama en Jump zijn echte stampers, maar daar staan ook de voorgangers van 1984 vol mee.

Top Jimmy en Girl Gone Bad heb ik aangevinkt, samen met House Of Pain vind ik dat ook de beste nummers op dit album. Maar als geheel heb ik de indruk dat dit album teveel op de commercie gericht is.

Dat is het uiteraard ook. En dat lukt ze fantastisch in mijn ogen!

Dat het commercieel is gebleken, tuurlijk. Maar met de voorgangers probeerden ze evenzogoed veel platen te verkopen. Van Halen nam zelfs een risico door de eerste 2 nummers weinig gitaarwerk te laten horen. Toegankelijk zijn sommige nummers zeker, maar een sell-out of veilige route was het totaal niet.

Met de beste wil van de wereld; ik ben nog nooit maar dan ook nooit een band tegen gekomen die zo weinig mogelijk platen wil verkopen. Al het interessante geneuzel over niet commercieel willen zijn bla, bla, bla ten spijt...Uiteindelijk willen ze allemaal maar één ding; zoveel mogelijk geld verdienen. En dat deed je tot een jaar of wat geleden nou eenmaal door middel van veel platen verkopen.

Vind 1984 nu niet direct het beste album van Van Halen,alhoewel ie best goed is,maar het bevat met Panama wel mijn favoriete nummer.