Depeche Mode - A Broken Frame (1982)

Zoals u zo langzamerhand wel zult weten ben ik op "Depeche Mode ontdekkingsreis" Ik heb nu nog twee albums te gaan namenlijk deze "a broken frame" en "speak & spell"
Is het de moeite waard dat ik deze albums ook nog ga beluisteren?? Ik wordt eerlijk gezegd een beetje DM moe.

Overkill sucks Hans. Het is de goden verzoeken om meteen ALLES van Depeche Mode op je af te laten komen. Dat had iets gedoseerder gekund nietwaar.
Wel waar.

Rayman, je hebt weer gelijk zoals altijd. Maar ja wat nu???
En kom niet aan met Blof en/of Coldplay Zal ik The Cure of Oasis 'ns gaan proberen?? Of The Smashing Pumpkins??

Probeer Love van The Cult eens ! Een aanrader !
Of albums van Joe Satriani (heeft zelf nog even in Deep Purple gespeeld ) of good old Uriah Heep ! Trouwens Smashing Pumpkins en The Cure zijn ook fantastisch !
Oh Sorry dat ik voor mijn beurt praat want ik ben Rayman niet !

Uriah Heep en Joe ken ik al redelijk goed. Ik ga voor The Cult. Groeten, Hans

Tweede album van Depeche Mode, zonder Vince Clarke, is wat rustiger/subtieler. De songs hebben wat meer diepgang gekregen door de teksten van Martin Gore. Een onderschatte album naar mijn mening.

Uitschieters zijn "See You" en "The Sun and the Rainfall".
Geweldige albumhoes trouwens.
3,5*

Het beste album van Depeche Mode, My Secret Garden en Leave in Silence.

Kent iemand ook de 12" Get the balance right?

Zo verrassende keus

ik geloof dat ik dit wel de beste van de eerste drie vind...

Ik niet, wel de beste van de 1ste twee

Uiteraard

Te koop voor..........?

nope...heb m maar 1 x. 7 anderen wel dubbel

effe checken dus.

Edit: aantal zoekresultaten NUL
Verklaar je nader.

volgens mij heb ik die ook nog ergens; is toch met de liveversies van Photographic en Tora, Tora?

De hoes behoort wel tot een favoriet en de muziek? Categorie uitstekend, maar ook wel een beetje jeugdsentiment. See You en The Meaning of Love vind ik nog steeds sterke singles en ook de rest is zeker de moeite waard.
Opvallend is wel dat ik dit album, voor wat betreft de 'oudjes', het minst uit de kast trek (maar dat kan natuurlijk ook gevoelsmatig zijn ).

Eerste LP zonder Vince Clarke, en gelukkig toch een (in die tijd) succes want wie weet wat anders was gebeurd...
Martin aan de schrijverstafel en je voelt direct al het verschil met Speak & Spell hun debuut.
Beide platen klinken nu nogal naief vind ik persoonlijk, maar toch kan ik deze iets beter apprecieren.
Hou vooral van My secret garden, Leave in silence en de prachtige instrumental Nothing to Fear.

Volgens de heren zelf was dit hun enige echte experimentele album (uit documentaire van DVD). Ik ben het daar gedeeltelijk mee eens. Nummers als "The Meaning of Love" en "Photograph of You" stammen nog echt uit de begintijd en is vergelijkbaar met de naïve synthpop van het vorige album. Pas echt interessant en experimenteel is b.v. "Monument", maar ook het mooie "Leave in Silence" (wat ik een onwaarschijnlijke single vond).
Uit diezelfde documentaire kwam naar voren dan hun favoriet "The Sun and the Rainfall" is en ben ik het wel helemaal mee eens.

Ja,1 van mijn favorieten.Ook zo'n leuk vergeten pareltje van Depeche Mode is "Now this is fun" uit 1982.Staat op de single van "See you".

Schitterende plaat en was mijn eerste DM elpee die ik kocht."Shouldn,t have done that en "The Sun and The Rainfall"zijn tijdloze pareltjes.

Ik baal er wel van dat die gave bonus tracks er bij mij niet bijzitten.

Is inderdaad de moeite waard.

De eerste 2 nummers zijn sterk ,vooral "Leave in Silence" wat me erg veel doet denken aan een veel moderner dance-nummertje waar ik maar niet op kan komen ,misschien bestaat het niet ééns dat kan natuurlijk ook , maar één ding weet ik zeker ,dit nummer leent zich uitstekend om het in de vorm van dance ééns in een nieuw jasje te steken
Slotnummer is ook goed, alles daartussen vindt ik maar so,so.

Deze is inderdaad wat diepzinniger, al moet ik zeggen dat 'the meaning of love' dan weer echt een happy song is. Een album waar je wel rusitg van wordt, moet je eigenlijk luisteren als je ergens rustig in een parkje zit.

3*

Dit is een album wat al qua hoes al een prima indruk op me maakt, die mevrouw die het land aan het bewerken is terwijl er donkere wolken boven haar hangen. Daarnaast is de lp-versie mooi uitgevoerd met zo'n inlegvel waar de songteksten en overige informatie is op te vinden.

De sfeer van de buitenkant wordt mooi doorgetrokken in de songs die op dit album staan. In mijn oren begint de Depeche Mode vanaf dit album haar volwassengeluid te krijgen. De ietwat duistere songs met depri geluid zitten goed in elkaar. Hierdoor, hoe raar het ook is, luistert dit album heerlijk weg. Van een song als See You krijg ik een heerlijk gevoel in mijn buik. Mooie electronica met fijne zang. Dat het niet allemaal depri hoeft te zijn bewijst een song als The Meaning Of Love. Een heerlijk up tempo nummer waar ik met de ogen dicht het verhaal over de bloemetjes en bijtjes voorbij hoor komen. In een song als Shouldn't Have Done That hoor ik iets wat op oude muziek lijkt in de positieve zin van het woord. Dit is dus muziek die er al was voordat een componist als Bach actief werd. De lp-versie wordt afgesloten met het wonderschone The Sun and the Rainfall.

Al met al een heel redelijk album van de Depeche Mode, met mooie sfeervolle ietwat duistere songs.

Grappig, nog steeds een DM album wat ik gewoonweg niet ken..

Dat is best jammer te noemen, want dit album is voor mij de basis waar het echt begon voor de Depeche Mode.

Mijn favouriete Depeche Mode plaat. Het sfeertje dat ze hier weten te creeren hebben ze helaas (in ieder geval voor mij) niet meer weten te evenaren. Dansbare synthpop, met een ietwat onheilspellend randje. Op latere albums konden ze me toch steeds net niet helemaal met ieder nummer meekrijgen. Vooral het openingsnummer, het daaropvolgende My Secret Graden en het melancholische The Sun And The Rainfall zijn geweldig. En wat een ontwikkeling vergeleken met voorgaand album. Ook ik vind dit hun sterkste plaat.

Sterk album van DM met prachtige nummers zoals Leave In Silence , My Secret Garden, See You & The Sun & The Rainfall.
Deze plaat zelfs nog op LP, maar ook op CD ( zonder bonustracks )
Met dit album nemen ze al vlot afscheid van het luchtigere werk op Speak & Spell, de postitieve ontwikkelingen binnen de band zijn vanaf dit album duidelijk hoorbaar.

A BROKEN FRAME
was het eerste album na de breuk met Vince Clark.
Zou dit nog jonge Depeche Mode ook als driehoek overleven?
Martin Gore ontpopt zich alvast tot een beloftevol songwriter.

De muziek is soberder, donkerder en weemoediger.
Net als op October van U2 schemert op deze tweede plaat de twijfel.

Leave in Silence en My Secret Garden zijn twee sombere nummers.
Maar muzikaal overtuigend genoeg om deze plaat met verve te openen.

Monument experimenteert met ritme, maar blijft als song niet overeind.
Toch blijft het nummer trouw aan de pastorale sfeer van het album.

Nothing to Fear is een instrumental die getuigt van maturiteit.
Prachtig vormgegeven en in crescendo ... bijna als Jean-Michel Jarre.

See You was de eerste singel van het album, en zoals ik vaak denk
bij DM nummers, moet dit ook fraai klinken in een gitaararrangement.

Satellite sleept zich bijna 5 minuten lang voort als slaperige reggae.
Niet meteen het sterkste album van de plaat en zelfs lichtjes saai.

The Meaning of Love en A Photograph of You maken de link met het debuut.
Stuiterende Vince Clark-achtige bubbelgum pop: zoet maar met kiespijngevaar.

Shouldn't Have Done That is een vocaal sterk gearrangeerd experiment.
Vooral deze track en Nothing to Fear verraden enige muzikale bagage.

The Sun and the Rainfall wordt terecht bij de sterkste nummers gerekend.
Een blauwdruk van de meer industriële sound die later zou volgen.

Now This Is Fun is een b-kant met twee verschillende gezichten.
Begint als een sterke instrumental en gaat over in uptempo synthpop.

Oberkorn is een sterke instrumental met een haast naar klassieke muziek
nijgende ingetogenheid ... een link die Gore later ook op Counterfeit zou leggen.

A Broken Frame is vooral een pastorale plaat (zie ook hoes),
waarin Depeche Mode synthetische klanklandschappen tovert
met een talent dat veel groter is dan menig criticus wou geloven.

Wie op basis van dit tweede album niet meer in de groep zag
dan alleen de vluchtige synthpop singels, heeft niet goed geluisterd.