Depeche Mode - A Broken Frame (1982)

Klopt wat je zegt, bij het volgende album gaat het roer toepasselijk om na The Landscape Is Changing.
De sound wordt vanaf dan ook anders.

Een halfje verhoogd. Was toch wel wat streng in mijn eerste beoordeling. Leave In Silence groeit naar klassieker en kan na nog een paar keer luisteren toch wel veel waardering opbrengen voor de volgende songs:

- Nothing To Fear (heerlijk stuwende instrumental)
- See You (weergaloze overgang van omineus intro naar 'huppel"modus, een single met meer lagen dan gedacht)
- My Secret Garden
- Shoudn't Have Done That en Monument als geslaagde experimenten
- The Sun And The Rainfall als mooie afsluiter

De rest is dan wat sub-standaard, maar ach...we hebben het hier over een jonge, talentvolle band die meteen moest incasseren na het vertrek van hun chief songwriter en dus zoekende waren.

4.5 sterren. Er staan geen DM klassiekers op, maar als collectie songs bij elkaar geniet ik hier meer van dan CTA, SGR en BC. Het is wat minimaler en dat bevalt me erg goed.

Met Leave in Silence, My Secret Garden en Nothing to Fear wordt de lat hier meteen erg hoog gelegd, zeker in vergelijking met het zwakke debuutalbum. Er zijn meteen levensgrote sprongen gemaakt: Depeche Mode klinkt volwassener, serieuzer en donkerder. Helaas wordt dat niveau niet vastgehouden en volgen er wat saaiere nummers en wat vlotte popsongs in de stijl van het debuut. Alleen The Sun and the Rainfall is nog van hoge kwaliteit. Het maakt van A Broken Frame een wisselvallig album met enkele hoogtepunten (de opener, de afsluiter en Nothing to Fear) die het album voldoende bestaansrecht geven en die de band naar mijn smaak een stuk beter op de kaart zetten dan Just Can't Get Enough deed.

Na het matige debuut album heeft Clarke de mannen alleen gelaten, en Gore nam het schrijven van de songs op zich. Wat mij betreft een zeer goede ontwikkeling! Ook de hoes is net als zijn voorganger een erg mooie!

Leave in Silence (4:51)
Fijne opener. De sound van het debuut lijkt verdwenen, ik hoor een wat meer doordachte sound. Gahan zingt ook anders. De mysterieuze sfeer maakt het nummer aantrekkelijk. Mijn aandacht hebben ze.

My Secret Garden (4:46)
Lekkere zware klinkende synths openen de track. Ook hier hangt de donkere sfeer over het nummer heen. Met dit nummer hoor ik ook voor het eerst een mooi samenspel tussen Gahan en Gore. Iets wat ze later nog veel vaker en mooier zouden doen. Wat mij betreft is Gore nu al geslaagd als tekst en muziek schrijver.

Monument (3:15)
Weer is het raak. De derde song laat weer een andere sound horen dan zijn voorgangers. Iets wat de verveling voorkomt. Dat was op het debuut wel anders. Geen stampende drums, maar een rustig voortkabbelende ritme gesteund door een heel erg fijne synth. Weer een voldoende!

Nothing to Fear (4:18)
Mooie melodie heeft dit nummer. Ter vergelijking met Big Muf wat ook een instrumentale track is op Depeche Mode - Speak & Spell (1981) is dit nummer veel boeiender. Er gebeurt in ieder geval iets.

See You (4:34)
Het is inmiddels wel duidelijk dat Gore meer van de donkere sound is. Iets wat mij heel erg goed bevalt. Het maakt een nummer spannend, en zorgt dat ik interesse blijf houden. Voor het intro van het nummer bevalt me. Zodra Gahan begint te zingen moet ik toch een beetje terug denken aan het debuut, dat heeft vooral te maken met het luchtige gehalte van de tekst. Een simpel liefdes liedje. Gore is hier voor het eerst te horen als achtergrondkoortje waarin hij zingt (ik noem het altijd) op een kerkachtige manier. Mooi vind ik dat. Ook iets wat hij nog veel meer zou gaan toepassen in latere songs.

Satellite (4:43)
Een erg simpel intro voert me mee naar een toch wel lekker nummer. Een loom klinkent nummer, maar toch is het lekker.

The Meaning of Love (3:06)
helaas toch een nummer die me echt terugneemt naar het debuut. Te simpel, te makkelijk, weer een huppelnummer. Niks......

A Photograph of You (3:04)
Helaas zakt het album wat in. Ik hoor nog een herhaling van het debuut. Ik kan hier echt niks mee.

Shouldn't Have Done That (3:12)
Gelukkig wordt de inzakker onderbroken door een mooi gezongen nummer van Gore. Zijn vocalen maken een nummer altijd wat dromerig. Ik geniet daar van. De melodie en manier van zingen maken het een beetje middeleeuws. Mooie sfeer dus. Erg goed nummer dit.

The Sun and the Rainfall (5:03)
De afsluiter is een mooie brug naar de sound die de band voor het volgende album klaar had liggen. Ik ben blij met deze afsluiter, aangezien deze kant even wat inkakte door de huppel liedjes.

Dit album is beduidend boeiender dan zijn voorganger. Gore laat horen een goede componist te zijn, en Clarke wordt echt niet gemist. Al spookt zijn geest nog wel wat rond op dit album helaas. Wel een enorme vooruitgang. In alle opzichten is dit album beter, volwassener en muzikaal veel interessanter.
3,5 ster.

"Achteraf kan je een koe in de kont kijken" is een volkswijsheid die je vaak hoort. Inhaken in 1984 bij Depeche Mode en dan vervolgens nog eens dertig jaar later je licht over de eerdere albums laten schijnen - met een zeker disrespect voor het verleden - geeft niet alleen blijk van een duidelijk getinte voorkeur, maar ook van een zekere vooringenomenheid.

Daarom: toen DM debuteerde (check Some Bizarre) waren het mennekes, niet ouder dan Arctic Monkeys bij hun debuut. Clarke was de nerdy techneut, die echter één ding heel goed kon: geluidjes verzinnen en maken. Voordat de midi-interface bestond (google daar maar op) had Clarke al 1 op 1 voor een aantal devices en instrumenten 1 op 1 koppelingen geschreven om daarmee te componeren. Clarke is ook degene die heel veel heeft betekend voor 'rechtbreien/verschuiven' van toon en pitch. Heel veel interessant materiaal is te vinden op YouTube.

Clark was meer achtergrond/studiogericht en was niet zo'n tour-man. Heb DM life gezien in het oude Vreeburg, in de eerste tour - met een werkelijk fabuleus Shriekback als support act. Boy het voorprogramma liet DM wél werken voor hun geld - en het lukte ook nog. Anno 1981/1982 was de zwaarmoedige synth-deun niet hip; de Human League was bekeerd, Gang of Four teruggekeerd van de ideologische weg en Icehouse - synth met a touch of Roxy Music - zat eraan te komen. "Huppeldeuntjes"- you bet! DM is er na het vertrek van Clarke nimmer in geslaagd een succesvolle 'huppeldeun' als Do't Go te maken; hun succes lag elders.

Fans van het eerste uur waren na het vertrek van Clarke zeer 'gespannt' hoe het uit zou pakken; de hoes beloofde al veel. Imo heeft DM nimmer een album gemaakt dat mij over de hele linie voor de volle 100% kon overtuigen - dat komt imho door de deels lastig met elkaar te verenigen karakters van de betrokkenen.

Al eens vaker betoogd: er zijn 3 manieren om op een bepaald moment een album te beoordelen/wegen:

1. je kijkt vanuit het nu naar het album en geeft je mening
2. je reconstrueert ahw de receptiecontext en geeft vanuit de tijdsbeleving van "het toen" je mening.
3. je beluistert het album, houd rekening met de context, plaatst het album in de context en geeft je mening - een balans van beide ahw.

Op MusicMeter is het vooral methode 1 of 2 en dat vind ik jammer. "Inkakken door huppelliedjes" is een mening, maar ik vind het ongenuanceerd. Misschien is Clarke wel een grotere musicus, technisch vaardiger dan Gore. In al zijn huppeligheid heeft Photograph of You een duidelijke rol binnen het album.

Mijn twee faves van dit album? De opener en de afsluiter!

Vergeef het ons, Mjuman, dat wij nog in korte broek rondliepen toen jij kersen at met de sterren.
En neem het ons vooral niet kwalijk dat MusicMeter dertig jaar geleden nog niet bestond.

Ik voelde me even aangesproken, daar ik ook in 1984 inhaakte
en later mijn licht liet schijnen op de eerdere albums, wat mij betreft zonder koe.

Ik probeerde te begrijpen waarom bovengenoemde feiten mij vooringenomen zouden maken.

En de laatste zin uit je bericht is wat mij betreft de meest interessante.
Al mocht dat een beetje meer onderbouwd worden, met of zonder context.

Als je even aangeeft welke laatste zin je bedoelt - uit het door jou aangehaalde stuk of de feitelijk laatste zin uit mijn post reageer ik wel, zonder kersen en koe.

Alle depressieve kersen en koeien nog an toe

Waar de koe de kers laat is duidelijk, maar eindigt die pit nou ín of óp de koeienvlaai

Hehe..net zo triviaal als Hamlet

Tri-vlaai: To fly or not to fly doesn't stay me by. Ken wel George Baker: Vlaai away little paraguayo

Ben het niet eens met MJuman. Juist doordat ik de release van dit album niet heb meegemaakt, heb ik geen last van nostalgie. Dat zorgt ervoor dat ik niet met een roze bril naar dit album luister. Ik beoordeel enkel de muziek. Inkakken door huppelliedjes" zoals Lennon dat zegt, is op zich een prima kwalificatie. Dat voel ik zelf ook wel zo. Het midden van dit album heeft de tand der tijd duidelijk minder goed doorstaan.

Natuurlijk is er nog het punt van de context. uiteraard siert het een user om enig begrip te hebben van het tijdsgewricht waar een album is uitgebracht, maar laten we niet doen alsof het een catch-all refutatie is van kritiek. Bepaalde stijlkenmerken worden echt niet genietbaarder doordat ze in een bepaalde tijd gangbaar waren. Context is belangrijk voor de onderbouwing van een stem, maar verandert niet hoe ik een album ervaar.

Uiteraard is dit wel een knap album van een stel jonge bandleden, die ook nog eens een belangrijk bandlid waren verloren. Muzikaal zijn ze hier duidelijk met hun stijl aan het experimenteren(blijkt ook uit de beschrijving in de hoes van mijn album). Dat werkt soms bijzonder goed(leave in silence ). Achteraf zie je dat Depeche Mode hier een duisterder,melancholischer geluid laat horen(alhoewel photograh) die de band bij de volgende albums beter uitwerkt.

Ik ken Depeche Mode ook pas goed vanaf People Are People.
Maar ik ken wel het gevoel uit deze periode.
De kilheid en het niet zo ruig hebben.
Mijn ouders waren nog geen 20 jaar toen ik geboren was, en er werd bedachtzaam met geld om gegaan.
Muziek hoorde je vooral op de radio, die wel de hele dag aan stond.
Mijn ouders hadden niet het geld om naar nieuwe acts te gaan kijken, minder kapitaal dan Mjuman, die in deze economische moeilijke periode blijkbaar wel naar elke nieuwe act kon gaan, en alles mee maakte.
Nee, daar was in mijn jeugd geen sprake van, ook niet bij andere mensen uit mijn omgeving.
De jaren 80 waren zichtbaar een zware tijd, en wat was men opgelucht dat het in de wereld weer financieel beter ging.
Ik denk dat ook mede hierdoor veel muziek uit deze tijd pas later door velen werden ontdekt, in de jaren 90 had men meer te besteden, en na 2000 kwam internet.
Toen werd het nog eenvoudiger om muziek te ontdekken, en was het ook stukken eenvoudiger om informatie op te doen over bands en tourschema' s uit bepaalde periodes.
Depeche Mode was zeker luchtig in de beginperiode, maar dat was dan ook een verademing, men wilde niet de hele dag aan ellende denken.

Even een korte reactie, -voordat ik met een iets uitgebreidere inhoudelijke reactie - welke "laatste zin" bedoel je trouwens (dat is wel handig) - een inleg in het (waarderings)debat wil trachten te hebben:

* de toon verbaast me; die draagt niet bij aan een open debat; en de vraag om iets te onderbouwen is ook wél vrij dwingend.
* is er een spiegel in de buurt - fijn; je snapt 't wel. Hoe vaak counter jij niet bij favoriete albums van je - ik noem JD of NO - een inleg van een user van de jongere garde?

Afrondend ik wil graag en open en fair debat aangaan; de materie vind ik interessant genoeg. En dan niet een opendeur-discussie zoals sommigen van de reaguurders hier lijken voor te staan, maar echt op inhoud.

Begin dan eerst bij jezelf. Minder uit den hoogte doen en kappen met het wegwuiven van de meningen van de "Jongere garde" omwille van hun leeftijd. Daarnaast helpt de overdreven focus op stijl/spelling, terwijl je zelf bijzonder wollige en pseudo-academische berichten schrijft, ook niet echt. Laat staan dat je het meestal nodig vindt om een paar ad hominem aanvallen te gebruiken.

Op dit moment ben ik bezig mijn reactie te schrijven en narcistische-egodumps als die van jou - ik vind je posts steeds vaker van een uitermate abjecte en vooringenomen toon getuigen; ook voor jou geldt: loop naar de spiegel - vergen meer tijd dan ik heb; mede daarom neem ik me steeds vaker voorneem om niet meer op je loze en voze flatulaties te reageren.

I rest my case.

Clarke heeft na DM niet laten zien de grote musicus te zien die jij blijkbaar wel ziet? Hij ging door op zijn oude vertrouwde weg, terwijl de band DM zich ontwikkelde.
Zijn rol binnen DM was duidelijk... huppelmuziek maken, en nog meer huppelmuziek. En toen dat niet meer met DM kon deed ie dat vrolijk verder met zijn andere projecten.

Ik beoordeel de 1e 2 platen zoals ik ben ingestapt, na 1984 dus (zie mijn inleiding bij Depeche Mode - Speak & Spell (1981). Daar lijkt me niks mis mee, maar ten tijde van Depeche Mode - Some Great Reward (1984) was de band het niveau van de 1e plaat allang ontstegen. Lijkt me onderbouwing genoeg.

Slechte zaak voor een jurist in spe - zijn casus laten voor wat ie is - gelooft ie duidelijk niet in zijn eigen verdediging

Mwah, moet zeggen dat hij toch best een aantal nummers gemaakt heeft die ik enorm kan waarderen. Veel nummers zijn ondanks het huppelige karakter verdomd goed geschreven. Het dansbare Don't Go van Yazoo vind ik bijvoorbeeld bijzonder goed in elkaar zitten. Hij is als componist wel een stuk eenzijdiger dan een Gore, dat klopt wel.

Eerder dat jouw reactie gewoon mijn punt bewijst. Om een open discussie te voeren, moet je in ieder geval de argumenten van een ander in overweging nemen. Jouw gedrag op deze site- te weten uit den hoogte doen- zorgt ervoor dat je zelf zo'n open discussie de das om doet.

Eens, iets te kort door de bocht. De 2 albums van Yazoo vormen samengevoegd makkelijk een heel leuk album, met Situation er nog aan toegevoegd.

Maar het gros van zijn composities leunen op hetzelfde principe.

Vince Clarke bleef gewoon hits scoren, met Depeche Mode, Yazoo, The Assembly en Erasure.
Gewoon pakkende melodieën.
Is hij dan een mindere componist?
Just Can't Get Enough en Don't Go bleken hoe dan ook klassiekers te zijn.
Voor mij wel twee totaal verschillende songs, Just Can't Get Enough is vrolijk, terwijl Don't Go wel degelijk een bepaalde kilte uit straalt.
Gore en Clarke wisten zich beide te ontwikkelen, pasna de komst van Wilder kwam Depeche Mode tot zijn definitieve vorm.
Gore maakten prachtige ruwe diamanten, Wilder zorgde ervoor dat deze meer gingen schitteren.

Tja, de feiten zijn duidelijk. Maar ik schrijf die review dan ook met de aantekening dat het mijn mening is. Dus ook de gedachte over Clarke is dat. Ik geniet van Don't go, en ook Sometimes van Erasure kan ik goed hebben. Maar nogmaals: het gros van de Clarke nummers zijn huppelliedjes, waar ik echt niks mee kan. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, en natuurlijk kan de man wat. Maar mijn smaak is het over het algemeen niet, en ik ben blij dat hij DM snel verliet.

Even over waardering, muziekopvatting en vooringenomenheid; ik heb getracht een aantal punten op een rij te zetten daarover:

1. Content (kunst, literatuur, muziek) heeft een ambivalente status: synchroon en diachroon. Synchroon: iets hoort thuis in een bepaalde tijd en komt daar duidelijk uit voort; diachroon: het is ook in de loop der tijd nog terug te vinden, te bekijken en beluisteren. Het is een misvatting te denken dat alles altijd overal beschikbaar was. Papier vergaat en boeken werden niet altijd herdrukt, partituren van muziekstukken werden soms pas na jaren teruggevonden. Out of Print (oorspronkelijk voor boeken bestemd, maar steeds meer ook voor albums) gaf al aan dat niet alles altijd herdrukt/herperst werd.
Waardering voor kunstwerken was ook niet constant. Bovendien: ook de politieke geschiedenis heeft bijgedragen dat bepaalde kunst/muziek niet altijd kon worden gewaardeerd: die kunst was dan “entartet” (surrealisme of jazz). Digitalisering – ook vwb boeken en schilderijen – heeft ertoe geleid dat O/P eigenlijk een achterhaalde notie is. En dat is van de eerste terreinen waar het internet zijn effectiviteit bewijst. Bijkomend voordeel is dat distributie nu veel gemakkelijker was en dat de link tussen afnemer en aanbieder veel directer kon worden gelegd (al valt dit buiten het kader van deze discussie). Geinteresseerden verwijs ik graag naar Chris Anderson About Me - longtail.com

2. Persoonlijke opvatting over kunst/literatuur/muziek is bepalend. Al vroeg kennis gemaakt met het verschijnsel dat de (impliciete) eisen die iemand aan literatuur stelde – vanuit zijn weltaanschauung - bepalend waren voor wat hij al dan niet literatuur vond. Vanuit een ‘realisme’-opvatting hecht je minder aan fantastische vertellingen of aan symbolistische poëzie. Datzelfde geldt voor schilderkunst – genoeg mensen in mijn omgeving die niets moeten hebben van ‘abstrakte kunst’ en die hoef ik dus niet mee te nemen naar een tentoonstelling van Miro, of bijv Panamarenko. Wat mij betreft geldt dat ook voor muziek: je eigen – al dan niet expliciet gemaakte voorkeuren – bepalen hoe je iets ziet/hoort. Niet om persoonlijk te zijn of om te stigmatiseren: heb je een hekel aan jazz, zul je niet snel een album met veel jazz-invloeden hoog waarderen; of hecht je meer aan mainstream, dan zal wat experimentelere muziek niet snel je ding zijn. Dit is absoluut geen waarde-oordeel; ieder zijn ding. Ik heb een haat-liefde verhouding met bepaalde muzieksoorten; bewonder de muzikale vaardigheid, maar vind de albums vaak te langdradig.

3. Het eerste album van een band waarmee je kennis maakt, is vaak bepalend: there is no second chance for a first impression. Wat je het eerste leert kennen, blijft je het beste bij en wordt ahw de toetssteen voor wat erna komt. Soms doe je een band te snel af en blijkt bij herkansing wel eenklik te zijn.

Van Interpol leerde ik Antics als eerste kennen en vandaar ploegde ik terug naar het debuut. Antics werd mijn toetsteen voor de beoordeling van de latere albums. Editors leerde ik kennen bij The Back Room, idem. Talk Talk leerde ik kennen bij de eerste single, maar gek genoeg bleef die band zich juist ontwikkelen in een richting die parallel liep met mijn eigen.
Voor een deel gaat dat wat mij betreft ook op voor Depeche Mode.

4. Mijn laatste punt: in eerste instantie kwam ik op MuMe terecht op zoek naar informatie – die vond ik volop. Er werd gedebatteerd, getipt en gecommuniceerd/geïnformeerd. Dat aspect lijkt steeds meer te verdwijnen, getuige ook de vele ‘meningen’ – regelmatig met link naar de eigen blog – die telkens weer dezelfde deur open zetten, geen vernieuwende inzichten en andere informatie aandragen. Wie bedenkt nu nog voor ie gaat schrijven wat het nut van zijn post is of wat ie toevoegt? Heb de laatste tijd aardig wat artikelen gelezen waarin het narcistische aspect van social media werd aangestipt.

Wanneer vind ik een ‘mening’ of ‘bespreking’ de moeite waard? Als ie me nieuwe inzichten brengt, tips geeft, dingen onthult. Vind het wel prettig als het met een zeker respect voor de makers ervan gebeurt, met aandacht voor de (historische) context. Soms heb ik voldoende aan een vijftal regels tekst. Ik heb zelf geen behoefte aan een uiterst, tot in de kleinste details ingevulde interpretatie of aan een te directe koppeling van songtekst en biografie.

Veel recensies skip ik dan ook vandaag de dag, zeker wanneer je - zoals bij de laatste Deerhunter er 3 uitgebreide op 1 pagina vindt - zoek de verschillen.

En idd ik heb een grote bewondering voor Vince Clarke als muzikaal vernieuwer, vanuit de techniek. Noem mij 1 componist/créateur die met drie zulke verschillende vocalisten als Alison Moyet, Feargal Sharkey en Andy Bell gewerkt en hen tot bijzondere prestatie gebracht. Van huppelliedjes - bijv op Erasure - Abba-Esque (1992) Erasure - Lay All Your Love On Me - YouTube tot het gevoelig doorklinkende als Feargal Sharkey & Assembly - Never Never (1983) - YouTube of het prachtige Winter Kills (Yazoo)

Clarke een muzikaal vernieuwer noemen vind ik echt wel heel erg ver gaan. Ik denk dat de man heel erg goed heeft gekeken in de keuken van Gary Numan, en vele anderen die hem voor gingen. Clarke heeft gewoon slim gebruik gemaakt van de populariteit die deze stijl op dat moment genoot.

Winter Kills is overigens inderdaad wel een beauty.

lennon: jij eet altijd de kers van de taart en laat de cake liggen. D'r zitten zo'n veertig regels tekst voor de aangehaalde alinea - zo snel lees jij nou ook weer niet.

Gary Numan: now there's a narcistic clown if there ever was one.

Je onderschat mijn lees manier denk ik. Ik heb echt alles gelezen (en makkelijk is dat niet altijd)
Van taart word je dik, dus zo gek is dat niet.

Ik snap onze verschillen wel. Jij hebt t bewust meegemaakt, en ik ben ingestapt in een latere periode, die muzikaal (voor mij) veel sterker was. Logisch dat mijn waardering anders is toch?

Enne.. Numan was toch echt al een tijdje aan 't musiceren voordat Clark zijn centjes ermee ging verdienen. Zijn invloed druipt er soms echt wel vanaf.

Numan: het is dan wel snel Syntherklaas, maar lees Simon Reynolds er gerust op na - of koop dat boek gewoon - krijgt credits voor de manier waarop hij de synth inpast. Hij blijft hybride focus houden gitaar/synth en zet zijn live shows goed in elkaar, maar nergens wordt ie als vernieuwer beschouwt. Je kunt wel zeggen dat ie consolidator is: hij past handig toe wat anderen hebben bedacht.

Gewoon even naar YoutUbe gaan en Synth Britannia zoeken - krijg je veel info en mooie beelden. De mannen van The Human League (Martin Ware o.a), Cabaret Voltaire, maar ook NO zijn veel creatiever en vernieuwender geweest. En - eerlijk is eerlijk - ook DM heeft een aantal mooie dingen gedaan - werken met (dezelfde synth als NO) de Emulator.

Dizzem: Synth Britannia - YouTube