Depeche Mode - A Broken Frame (1982)

Dit is een album wat al qua hoes al een prima indruk op me maakt, die mevrouw die het land aan het bewerken is terwijl er donkere wolken boven haar hangen. Daarnaast is de lp-versie mooi uitgevoerd met zo'n inlegvel waar de songteksten en overige informatie is op te vinden.

De sfeer van de buitenkant wordt mooi doorgetrokken in de songs die op dit album staan. In mijn oren begint de Depeche Mode vanaf dit album haar volwassengeluid te krijgen. De ietwat duistere songs met depri geluid zitten goed in elkaar. Hierdoor, hoe raar het ook is, luistert dit album heerlijk weg. Van een song als See You krijg ik een heerlijk gevoel in mijn buik. Mooie electronica met fijne zang. Dat het niet allemaal depri hoeft te zijn bewijst een song als The Meaning Of Love. Een heerlijk up tempo nummer waar ik met de ogen dicht het verhaal over de bloemetjes en bijtjes voorbij hoor komen. In een song als Shouldn't Have Done That hoor ik iets wat op oude muziek lijkt in de positieve zin van het woord. Dit is dus muziek die er al was voordat een componist als Bach actief werd. De lp-versie wordt afgesloten met het wonderschone The Sun and the Rainfall.

Al met al een heel redelijk album van de Depeche Mode, met mooie sfeervolle ietwat duistere songs.

A BROKEN FRAME
was het eerste album na de breuk met Vince Clark.
Zou dit nog jonge Depeche Mode ook als driehoek overleven?
Martin Gore ontpopt zich alvast tot een beloftevol songwriter.

De muziek is soberder, donkerder en weemoediger.
Net als op October van U2 schemert op deze tweede plaat de twijfel.

Leave in Silence en My Secret Garden zijn twee sombere nummers.
Maar muzikaal overtuigend genoeg om deze plaat met verve te openen.

Monument experimenteert met ritme, maar blijft als song niet overeind.
Toch blijft het nummer trouw aan de pastorale sfeer van het album.

Nothing to Fear is een instrumental die getuigt van maturiteit.
Prachtig vormgegeven en in crescendo ... bijna als Jean-Michel Jarre.

See You was de eerste singel van het album, en zoals ik vaak denk
bij DM nummers, moet dit ook fraai klinken in een gitaararrangement.

Satellite sleept zich bijna 5 minuten lang voort als slaperige reggae.
Niet meteen het sterkste album van de plaat en zelfs lichtjes saai.

The Meaning of Love en A Photograph of You maken de link met het debuut.
Stuiterende Vince Clark-achtige bubbelgum pop: zoet maar met kiespijngevaar.

Shouldn't Have Done That is een vocaal sterk gearrangeerd experiment.
Vooral deze track en Nothing to Fear verraden enige muzikale bagage.

The Sun and the Rainfall wordt terecht bij de sterkste nummers gerekend.
Een blauwdruk van de meer industriële sound die later zou volgen.

Now This Is Fun is een b-kant met twee verschillende gezichten.
Begint als een sterke instrumental en gaat over in uptempo synthpop.

Oberkorn is een sterke instrumental met een haast naar klassieke muziek
nijgende ingetogenheid ... een link die Gore later ook op Counterfeit zou leggen.

A Broken Frame is vooral een pastorale plaat (zie ook hoes),
waarin Depeche Mode synthetische klanklandschappen tovert
met een talent dat veel groter is dan menig criticus wou geloven.

Wie op basis van dit tweede album niet meer in de groep zag
dan alleen de vluchtige synthpop singels, heeft niet goed geluisterd.

Depeche Mode moet moeite doen om haar hoofd boven het maaiveld te houden.
De messen van de critici zijn geslepen.
Ze zijn klaar om Depeche Mode een kopje kleiner te maken.
Donkere wolken spannen zich samen.
Martin Gore gaat gebukt onder grote druk.
Het vertrek van Vince Clark heeft zijn sporen achter gelaten.

Hoe zou het verloop er uit hebben gezien als Vince Clark was gebleven.
Zou Martin Gore dan zijn schrijverskwaliteiten kunnen ontwikkelen.
Of zou hij ondergeschikt blijven.
Een stuurloos Depeche Mode met twee kapiteinen aan het roer?
We zullen het niet weten.
Vince Clark verliet de band in stilte.
Zich richtend op een volgend project.

Terwijl Vince Clark met Yazoo het succes met Depeche Mode gelijk overtreft, worstelen de overige leden nog met de naweeën van zijn vertrek.
A Broken Frame staat qua succes duidelijk in de schaduw van Speak & Spell en Upstairs at Eric's van Yazoo.
Het is een sfeervol album geworden, met fraaie singles.
See You en Leave In Silence behalen echter niet de grote verkoopcijfers.
Later zou pas blijken hoe belangrijk dit sleutelalbum zou zijn.
Het opent de deur naar nieuwe uitdagingen en wegen.

De nieuwe herfst zou een vervolg krijgen met Alan Wilder.
Het symbool van hun volgende album.
De figuur op de albumhoes Constuction Time Again zie ik als zijn evenbeeld.
Een krachtige smid op de top van een berg.
Klaar om het groepsgeluid te versterken.

Met Leave in Silence, My Secret Garden en Nothing to Fear wordt de lat hier meteen erg hoog gelegd, zeker in vergelijking met het zwakke debuutalbum. Er zijn meteen levensgrote sprongen gemaakt: Depeche Mode klinkt volwassener, serieuzer en donkerder. Helaas wordt dat niveau niet vastgehouden en volgen er wat saaiere nummers en wat vlotte popsongs in de stijl van het debuut. Alleen The Sun and the Rainfall is nog van hoge kwaliteit. Het maakt van A Broken Frame een wisselvallig album met enkele hoogtepunten (de opener, de afsluiter en Nothing to Fear) die het album voldoende bestaansrecht geven en die de band naar mijn smaak een stuk beter op de kaart zetten dan Just Can't Get Enough deed.

Na het matige debuut album heeft Clarke de mannen alleen gelaten, en Gore nam het schrijven van de songs op zich. Wat mij betreft een zeer goede ontwikkeling! Ook de hoes is net als zijn voorganger een erg mooie!

Leave in Silence (4:51)
Fijne opener. De sound van het debuut lijkt verdwenen, ik hoor een wat meer doordachte sound. Gahan zingt ook anders. De mysterieuze sfeer maakt het nummer aantrekkelijk. Mijn aandacht hebben ze.

My Secret Garden (4:46)
Lekkere zware klinkende synths openen de track. Ook hier hangt de donkere sfeer over het nummer heen. Met dit nummer hoor ik ook voor het eerst een mooi samenspel tussen Gahan en Gore. Iets wat ze later nog veel vaker en mooier zouden doen. Wat mij betreft is Gore nu al geslaagd als tekst en muziek schrijver.

Monument (3:15)
Weer is het raak. De derde song laat weer een andere sound horen dan zijn voorgangers. Iets wat de verveling voorkomt. Dat was op het debuut wel anders. Geen stampende drums, maar een rustig voortkabbelende ritme gesteund door een heel erg fijne synth. Weer een voldoende!

Nothing to Fear (4:18)
Mooie melodie heeft dit nummer. Ter vergelijking met Big Muf wat ook een instrumentale track is op Depeche Mode - Speak & Spell (1981) is dit nummer veel boeiender. Er gebeurt in ieder geval iets.

See You (4:34)
Het is inmiddels wel duidelijk dat Gore meer van de donkere sound is. Iets wat mij heel erg goed bevalt. Het maakt een nummer spannend, en zorgt dat ik interesse blijf houden. Voor het intro van het nummer bevalt me. Zodra Gahan begint te zingen moet ik toch een beetje terug denken aan het debuut, dat heeft vooral te maken met het luchtige gehalte van de tekst. Een simpel liefdes liedje. Gore is hier voor het eerst te horen als achtergrondkoortje waarin hij zingt (ik noem het altijd) op een kerkachtige manier. Mooi vind ik dat. Ook iets wat hij nog veel meer zou gaan toepassen in latere songs.

Satellite (4:43)
Een erg simpel intro voert me mee naar een toch wel lekker nummer. Een loom klinkent nummer, maar toch is het lekker.

The Meaning of Love (3:06)
helaas toch een nummer die me echt terugneemt naar het debuut. Te simpel, te makkelijk, weer een huppelnummer. Niks......

A Photograph of You (3:04)
Helaas zakt het album wat in. Ik hoor nog een herhaling van het debuut. Ik kan hier echt niks mee.

Shouldn't Have Done That (3:12)
Gelukkig wordt de inzakker onderbroken door een mooi gezongen nummer van Gore. Zijn vocalen maken een nummer altijd wat dromerig. Ik geniet daar van. De melodie en manier van zingen maken het een beetje middeleeuws. Mooie sfeer dus. Erg goed nummer dit.

The Sun and the Rainfall (5:03)
De afsluiter is een mooie brug naar de sound die de band voor het volgende album klaar had liggen. Ik ben blij met deze afsluiter, aangezien deze kant even wat inkakte door de huppel liedjes.

Dit album is beduidend boeiender dan zijn voorganger. Gore laat horen een goede componist te zijn, en Clarke wordt echt niet gemist. Al spookt zijn geest nog wel wat rond op dit album helaas. Wel een enorme vooruitgang. In alle opzichten is dit album beter, volwassener en muzikaal veel interessanter.
3,5 ster.

Als opening een geweldig kwartet, daarna vier aanzienlijk mindere nummers, dan twee geweldige slotnummers – ik heb dit altijd een nogal onevenwichtige plaat gevonden. Die zes goede nummers zorgden ervoor dat ik deze plaat veel heb gedraaid, die vier mindere bewerkstelligden dat ik de band hierna eigenlijk niet meer heb gevolgd, althans totdat Violator acht jaar later verscheen. Met name het openingsnummer van deze plaat overtuigde mij dat het goed mogelijk is om met niets dan synthesizers toch een warme en "breed" geluid om een serieuze compositie heen te creëren. Prachtige hoes ook trouwens.
        Ofwel had de vriend via wie ik dit album op een cassettebandje leerde kennen een onduidelijk handschrift, ofwel had hij de titel van het nummer niet goed gelezen, maar een tijdlang vond ik dat het instrumentale vierde nummer wel mooi weergaf hoe het aanvoelde om voor een klerenkast te staan en niet te weten wat je moest aantrekken. Pas toen ik een weekje later de plaat zelf kocht ontdekte ik dat dat nummer Nothing to Fear heet, en dus niet Nothing to Wear.

Een meer ingetogen album dan de vorige, met ruimte voor experimenten.
Ik denk dat See You mijn eerste bewuste kennismaking was met de muziek van DM.

Het is een soort overgangs album, omdat er nog wat naïeve pop nummertjes zoals The Meaning of Love en A Photograph of You op staan, die eigenlijk meer op het vorige album hoorde.
Dat wordt ruimschoots gecompenseerd met The Sun & the Rainfall, mijn favoriete nummer.

De album hoes is prachtig, om in te lijsten.

Het vertrek van Vince Clarke was gelukkig niet het einde voor DM, maar een nieuw (voorzichtig) begin.

Pfoeh... See you en Leave in silence, wat een geweldige popsingles. Die songs zijn zo ijzersterk dat ze dit ingetogen album omhoog trekken. Meaning of love is beetje een flauw nummertje idd en nothing to fear kwam terecht op de synthesizer greatest compilaties van Ed Starink. 4 sterren, sterke plaat.

Ook een dikke veertig jaar later blijft het knap: nadat degene die alle liedjes schreef Depeche Mode verliet, heel snel met een prima opvolger komen. Ik ontdek dat Martin Gore destijds nog maar twintig jaren jong was; hij schreef “gewoon” alle nummers. See You kende ik van de radio en blijkt zowaar de Nationale Hitparade te hebben gehaald: één week #49 in mei 1982.

Na de schitterende hoesfoto’s-als-waren-het-schilderijen valt op dat de muziek stemmiger is geworden. Soms zelfs met meerstemmige zang, zoals de openingstonen van Leave in Silence en Shouldn’t Have Done That. Enkele digitale klanken in Monument doen me denken aan dezelfde van Whitney Houstons hit I Wanna Dance with Somebody. Heel irritant die associatie, ik raak 'm maar niet kwijt... Bij Depeche Mode ontvouwt zich echter een ingetogen nummer. Nothing to Fear is aangenaam instrumentaal en heeft wel iets van de soundtrack van een actieserie. Het heerlijk zwoel-romantische én vlotte See You sluit de A-kant af.
De B-zijde is luchtiger. Beginnend met synthesizerreggae in Satellite, waarna de sfeer richting het debuut gaat via het dansbare The Meaning of Love naar A Photograph of You, dat voor de hitparades lijkt te zijn geschreven maar vreemd genoeg nooit op single verscheen.
Op Shouldn’t Have Done That klinken weer bedaagde sferen, waarmee we terugkeren naar de sfeer van de A-zijde, om met The Sun and the Rainfall misschien wel de perfecte synthese van de uptempo muziek van het debuut en de ernst die op A Broken Frame binnentreedt.

In 2006 verschenen versies met audio-extra’s en dvd. Van vrolijke synthesizer-dance-wave naar vaak bedachtzamer sferen. En dat binnen een jaar na het debuut, gemaakt door drie hele jonge muzikanten. Knap.