Santana - Supernatural (1999)

ik hoop op abraxas of iets dergelijks, kan deze never aan tippen

Nope, de enige echte Santana (1969) of de Greatest Hits (1974) met die prachtige hoezen .

nog beter

en uiteraard tijd voor de dubbelaar santana live

kga um direct ff draaie

Huh, is deze alweer bijna tien jaar oud!
Ik zit gelijk in een zondagsdepressie.

dit was een volledig nieuwe santana , veel guests , andere nummers , en commercieel een schot in de roos , en het werkte nog ook want een zeer sterke cd en 10 jaar geleden een nummer 1 in de us voor santana , wie had dit nog ooit gedacht , ik zeker niet , maar sterke cd .

Waardeloos, ook de live DVD hiervan is ronduit saai. Zeer triest dat hij er van die rappers (en andere ongetalenteerde lui zoals Dave Matthews) bijhaalt om nieuwe fans te winnen. Met name Everlast voegt niks toe, die man kan geen noot zingen.

En nu heb ik het er ook mee gehad, ik blijf bij Santana's oudere werk.

Santana heeft veel platen afgeleverd die veel beter zijn dan deze. Het is daarom raadselachtig waarom hiermee zo gescoord is. Het is overigens verdiend gezien zijn bijdrage aan de muziek aan de ene kant en aan de andere kant is het ook weer zo raadselachtig dat hij zich zo volkomen anoniem door de tijd gaat en hij zich nergens opdringt als de grote muzikant die hij wel degelijk is.

Okeeee. Het is langer maar de akkoorden zijn hetzelfde alleen staan ze in een andere toonsoort. Dus gebasseerd? JA

Had Santana zich een cd lang beperkt tot het niveau van openingsnummer Da Le Yaleo, dan had ik de cd zonder aarzelen aan de 5 sterren geholpen.

Maar dat is niet zo.

Ik ben in principe helemaal geen tegenstander van boeiende experimenten door oude rockers waarbij zij zich ook niet laten afremmen door de ontwikkelingen in het heden.

Ik vind die eerste track geweldig, grandioze Latin en de jankende gitaar van Santana, prima zang.
Maar ik geef toe, het is in het geheel natuurlijk een buitengewoon conservatieve track, weinig vernieuwend.

Maar misschien is Santana híer juist erg goed in. Schoenmaker blijf bij je leest?

Het volgende nummer (Love of my life) is van ongehoorde slapheid, qua alles. En eigenlijk is dat de opmaat voor het vervolg van de cd, helaas.
Die Dave Matthews zingt inderdaad afgrijselijk maar met Everlast (Put your lights on) zou je me ook niet plezieren, een cd vol.

Ook Africa bamba zakt af naar een vreselijk slap niveau, echt heel treurig. Wat moet je er mee.

Het idee van Smooth, het gitaarspel brengen het nummer naar betere hoogte. Het is jammer van de vocale inbreng van Rob Thomas (wie heeft hier in Godsnaam toch gecast) maar in de basis is het een goed nummer.

Dan val ik plotseling wel voor het vostrekte a-Santana nummer Do you like the way en de opening met de rappers Lauryn Hill en Cee-lo (hier gaat het ergens heen, met de zang!) maar het nummer heeft een bijzondere drive, spreekt mij erg aan. Maar met Latin of het kenmerkende spirituele geluid van Santana heeft het niets te maken. Hij is zelf ook even een plasje gaan doen tijdens dit nummer (gelukkig is hij aan het eind nog even terug voor een boeiende eindsolo).

Maria Maria was een wereldberoemde hit, het is mij een raadsel waarom.

Migra laat weer een geweldig Latin nummer horen, het is bijna van hezelfde niveau als de opening, goede zang en dito gitaarspel. En ook hier geldt (afgezien van de productie en geluidskwaliteit): het had zo kunnen staan op Amigos (graag zelfs).

Mooie gitaar weer in Corazon espimado maar het nummer is verder niet echt schokkend. Maar tilt wel het gemiddelde wel weer wat omhoog.

Wishing it was doet de cd echter op een nieuw dieptepunt belanden. Eagle-Eye cherry is hier de dader in vocaal opzicht en verder een knudde compositie.

De wachtenden op een intstrumentaaltje in de beste tradities van Santana zoals Samba pa ti en Song of the wind komen voor een deel aan hun trekken bij het nummer El Farol.

En dan moet het venijn 'm in de staart zitten en dat doet het dan ook. Primavera (met een niet nader genoemde zanger maar wel iemand die het goed doet, met gevoel) is eigenlijk een wat rustiger nummer maar wel met een mooie opbouw naar een prachtige finale. Halverwege neemt de regie (lees gitaar) van Santana het over en volgt eventjes een geweldige solo.

In de samenwerking die daarna volgt met Eric Clapton, de echte finale (People/The Calling), doet je opeens de vraag stellen: wie is eigenlijk de beste gitarist van de twee? Van Santana wordt altijd beweert dat zijn spel een truukje is, misschien is Eric Clapton wel meer een gevoelsmens.

Dat van dat truukje heb ik altijd een beetje flauw gevonden. Ja, Santana speelt een duidelijk herkenbare stijl, zijn stijl namelijk. En herkenbaar uit duizenden. En storend heb ik dat nooit gevonden, integendeel. Wel weet Santana Eric Clapton uit de dagen tot een mooie samenwerking, geen duel.

People is een beetje lang, maar The Calling een prachtig slot. Uiteindelijk net voldoende voor 3,5* voor de hele cd.

Om de waarheid te zeggen, levert Supernatural net voldoende minuten interessant materiaal op om het nog met de aardigste nummers van Shaman te kruisen voor een aantrekkelijke compilatie tussen beide albums.

En een volgende keer voor de vocalen Greg Walker maar weer eens vragen, voor de toetsen Tom Coster (wat was er met hem eigenlijk mis?) Maar ik heb verder niet gecontroleerd of ze beiden nog in blakende gezondheid verkeren.

Ik heb deze bij het verschijnen haast grijs gedraaid; Voor mij was Santana toen echt helemaal terug; Kan nog erg genieten van dit album. Helaas heeft hij het truukje hierna nog een paar keer proberen herhalen, maar toen werd de spoeling dunner en dunner; Ik vind de songs op dit album echt wel niveau halen. Zelfs de samenwerking met die rappers op Maria Maria vind ik erg leuk.
Ik blijf voor deze plaat echt bij mijn **** sterren, maar wat hierna kwam mag je hebben....

punt is dat het idd ook zijn stijl is, maar daarin kan je nog steeds vernieuwen, en da doet santana met zijn spel allang niet meer, deze plaat was op het randje, daarna werd het pas echt lachwekkend en gewoon slecht

btw, die lik in de opening van corazon, das gewoon layla

Als ik Wyclef zo hoor jammeren op dat nummer verzamelen de fruitvliegjes zich plotseling boven de fruitmand, vallen de rood-gele rozen uit en worden de pakken melk spontaan bol.

"Maria Maria" staat bij mij heel hoog in de lijst met wanstaltigheden, samen met alles van Paul de Leeuw, Aretha Franklin en Mariah Carey. Dus 'needless to say' dat ik de rest van dit album gewoon niet wil horen. Maar dat komt ook dat ik in de periode van 'Abraxas' en 'Caravanserai' aan het puberen was.

Do You Like The Way vind ik echt schitterend. Omdat Cee-lo meedoet heb ik deze plaat toen ook gekocht. Die 2 hits vond ik niet zoveel aan. Al vind ik Smooth nu wel een aardig nummer.
Op het moment dat Cee-lo erin komt krijg ik dikke kippenvel. Weet nog goed dat ik toendertijd dacht iets in de trant van: nu gaat het commerciele succes beginnen voor die grote baby uit de Goodie Mob. En eens in m'n leven had ik gelijk.

Dubbeltje op z'n kant dit album. Van ronduit fantastische nummers (Smooth, Migra, The Calling)
over enkele heerlijke guilty pleasures (Maria Maria, Corazón Espinado) tot absolute bagger (zowat al de rest).

Toch maar 4 sterren, omdat de goeie nummers meteen ook steengoed zijn. Man ik hou van die Santanasound.

Dus Do You Like the Way bagger?

Heerlijk feel good album blijft dit toch.

Dit comeback album van Santana vind ik bijzonder vermakelijk. Op ”Supernatural” klinkt Santana fris en modern. Het is geen herhalingsoefening van ouder werk, maar past goed in het muzieklandschap ten tijde van de release. De vele gastartiesten zorgen voor een dynamische en afwisselende lijst met liedjes. Ik vind niet alle samenwerkingen even geslaagd, maar over het algemeen zeer de moeite waard. Uiteindelijk vind ik de liedjes die hij op eigen kracht ten gehore brengt de beste. Vooral die liedjes met die heerlijke latin vibe. Daarin komt het gitaarspel van Carlos Santana ook het beste tot zijn recht. ”Supernatural” is een album dat het vooral goed doet in de zomer. Het swingt en geeft me een vrolijk gevoel. Santana levert met ”Supernatural” in ieder geval zijn commercieel meest succesvolle album af. Dat gun ik hem van harte. Hij moet gedacht hebben, dan doen we nog een keer. Dat was mijn inziens geen succes. De opvolger ”Shaman” heeft nergens de charme van ”Supernatural”. Vanaf dat moment ben ik mijn interesse in Santana dan ook weer verloren. ”Supernatural” kan mijn inziens niet tippen aan zijn debuutalbum of aan ”Abraxas”, maar het is wel een zeer genietbaar album.

boem boem Santana is in the room...
nou nee, dit is "not my cup of tea", ondanks dat er wel een paar leuke nummers op staan zoals corazon espinado. Maar die zogenaamde "trendy" hiphop, rapachtige nummers, nee...dan denk ik toch weer met weemoed terug aan de beginjaren van Santana, Abraxas!
Een sterk overgewaardeerd album

Het beluisteren niet waard.Heb het concert in Brussel gezien die volgde op dit gedrocht, was zowat het vervelendste ooit.

'Supernatural', of hoe een supernatuurtalent in een modderpoel van hiphopachtige brol valt. Het werd een commercieel succes, maar een artistieke miskleun. Eric Clapton had hiervoor beter vriendelijk 'dank u wel, maar neen' gezegd.

Pogingen werden meermaals ondernomen, maar neen, dat is de meestergitarist onwaardig. Slechts één nummer is bekoorlijk: El Farol. Bij momenten is er het mooie gitaarspel, maar de samenwerking met een hoopje wannabes is om te huilen, met nummer 6 als absolute dieptepunt. Rap bij Santana, om kotsmisselijk van te worden. Eigenlijk triest dat Santana zo laag valt. 0,5 sterren, of 1.

Clapton doet toch maar mee aan één nummer? Hij is nu niet bepaald verantwoordelijk voor het totale aanbod op dit album.

Dit album was idd een flink commercieel succes,maar deze vorm van Santana raakt me ook niet echt
Geef mij maar de Santana van de '70,s .....Supernatural mag wat mij betreft nog niet in de schaduw staan van albums als Abraxis ('70) of Moonflower ('77)

Nou, dan mag je z'n laatste niet missen toch?

Het album is gevarieerd genoeg, om er toch wel een aantal aardige werkjes uit te halen.
Santana heeft het album goed weten te verkopen, door er aansprekende tracks aan toe te voegen, met "nieuwerwetse" artiesten en bijbehorende muziek.

Dat maakt voor oude Santana fans het geheel behoorlijk tweeslachtig, de verwarring alom. Eigenlijk is het heel slim (geweest) van Santana, een goede zet in commerciële zin. Dat is ook gebleken. Maar de tweeslachtigheid van het album breekt het in artistieke zin af.

De oude Santana fan kan het beste zelf een mix maken en Supernatural terug brengen naar 40 minuten. Net als oude album tijden.
Dan valt er nog heel wat te halen en is 0,5* wel een heel flauw aantal sterren om te geven. Niet terecht ook.

Dat het een slimme commerciële zet is, klopt. Dat bewijzen de verkoopcijfers. Daartegenover staat dat het in het geheel een artistieke miskleun is door de medewerking van non-talents (sorry voor het woord). Het is beschamend dat hier rapinvloeden toegestaan worden om te scoren. Persoonlijk vind ik het voor Santana ook maar triest dat hij zich zo verlaagt. Ik blijf bij wat ik eerder zei: alleen 'El Farol' is een geslaagd nummer, niet toevallig een nummer waar de gastartiesten eindelijk zwijgen. Omwille van dat nummer heb ik geen 0,5 gegeven, maar 1.

Nee zeker niet, ....
maar geef er altijd pas oordeel en * na meerdere luisterbeurten

Je focust je teveel op op een enkel nummer waarin dan rap-invloeden zouden staan. "non-talents" is een uitspraak die je in het kader van dit album ook niet kan gebruiken. Niet je smaak is dan meer op z'n plaats en Santana is te kieskeurig om op dergelijke muzikanten af te willen gaan.

Het is ook ten onrechte slechts één nummer aan te wijzen dat nog zou voldoen. De openingstrack, Migra, Corazon espimado, Primavera en The Calling/Celebration biedt meer dan een aardig Santana gemiddelde.

We moeten niet vergeten, dat Santana een beetje op dood spoor zat en een hele reeks aan redelijk tegenvallende albums heeft neergezet. Zie ook de gemiddelde waarderingen voor zijn werk op onze site.

Hier weet hij aan te geven het nog niet verleerd te zijn en met behulp van (toendertijd) hedendaagse boeiende gastmuzikanten weet hij er een draai in zijn voordeel aan te geven. Hij had er geen deel 2 en deel 3 van moeten uitbrengen, dat is weer wat anders.

Maar zijn gevoel van timing is vaak goed. En daarom kunnen we nu weer (eens) genieten van Santana IV.

Ik zet Supernatural af tegen de tijdsgeest van de 90's. Veel gearriveerde sterren kwamen met dit soort albums. Vol met gastartiesten van uiteenlopend pluimage. Kan me nog goed herinneren dat ik bij de release van dit album in 1999 erg onder de indruk was. Als ik toen mijn commentaar op het album had kunnen geven (mume bestond nog niet he ) had ik waarschijnlijk iets geschreven in de trant van; "Carlos vindt zichzelf opnieuw uit blabla". Het album is bij mij gewoon niet blijven hangen, laat staan dat het een ereplaatsje gekregen. Niet de Santana identiteit waar liefhebbers uit de 70's zo op vielen. Het boorde wel nieuwe fans aan. Ik vermoed dat Santana IV die ereplaats wel zal krijgen. Dat is andere koek en laat horen dat het heilige vuur van vroeger nog steeds in deze baas zit. Weergaloos.