Bob Dylan - Desire (1976)

Hurricane is een schitterende opzwepende opener. Haast on-Dylans. Het valt me op dat zijn stem rechtovereind blijft in deze rockaanpak. De navolgende nummers tappen uit een wat bekender vaatje. En de country viool is weer eens wat anders. Emmylou Harris zingt ook wat deuntjes mee. Lekker mijmeren.
1e luisterbeurt bevalt goed in ieder geval.

Samen met Blood on the tracks toch zeker het mooiste album dat Dylan in de jaren 70 uitbracht. Blood was een heftig emotioneel album, geladen met het leed van de scheiding. Desire is de lichtere tegenhanger daarvan. Boordevol nieuwe levenslust, nieuwe energie, nieuwe ideeën, de tour met de Rolling Thunder Revue en de verzoening met Sara. Dat laatste was maar tijdelijk natuurlijk.
De levenslust zit ook in de titel van de plaat en de haast gypsy-achtige sfeer die vooral door de viool van Rivera wordt gewekt, maar ook de losse speelstijl van de band. Het schijnt overigens vaak dat Dylan zijn mede-musici tijdens de opnamen nauwelijks aanwijzingen gaf en ze maar ergens moesten invallen en meespelen.

Peerke heeft de hele gang van zaken rondom de opnamen van Desire uitstekend beschreven op zijn website.

Voor de liefhebbers:

Peerke's plaatjes - Bob Dylan - Desire - peerkesplaatjes.skynetblogs.be

Dit album staat zeker in mijn Dylan top 3.

Dat doet Dylan volgens mij op al zijn albums (al is comebackplaat Oh Mercy wat strakker gespeeld, maar daarvan geef ik Lanois de schuld). Beste voorbeeld is natuurlijk Bob Dylan's 115th Dream op Bringing It All Back Home, waar hij begint te spelen en vervolgens in de lach schiet omdat zijn sessiemuzikanten hem alleen maar verbaasd aankijken, in plaats van in te vallen.

Wat je zegt over Oh Mercy vind ik ook. Hoewel een goeie plaat klinkt hij toch wat sterieler dan veel andere Dylanplaten.
Al Kooper heeft een mooi verhaal over de opname van Like a Rolling Stone. Niemand wist wat precies Dylan's bedoeling was.
Al kende het nummer niet of nauwelijks maar zat toevallig achter het orgel en speelde een beetje achter de melodie aan. Dat hoor je en maakt het tot zo'n ontzettend leuke orgelpartij.

Is de cover ter eren van John Phillips (The Mama and The Papas)?

Het meesterwerk van Dylan. Desire is de cd die ik het meest draai van Dylan.

Bij mij is het, net als bij Horsepower, de meest gedraaide Dylan. Toch vind ik Blood on the Tracks beter, gek he?

Prachtig album van Bob Dylan !

Goeie bespreking!

Kort maar krachtig!

Lekker album vooral hurricane vind ik top!
Prima rauwe stem heeft BD, die precies past bij de violen en het gitaargeluid.
Ik heb alleen een hele schelle versie van deze cd. Kwaliteit van de muziek zelf is erg slecht.

Ik heb de geremasterde versie volgens mij gekocht bij FRS 3 voor 25 euro. En ik begin de cd echt steeds beter te vinden. Bijna alle nummers begin ik nu goed te vinden. Mijn favoriet is op dit moment: One More Cup of Coffee, geweldig sfeervol nummer

Ja, mooi nummer. Wordt vaak genoemd vanwege de wat (nou ja) schunnige tekst: "One more cup of coffee before I go, to the valley below" .

Werd eigenlijk overrompeld door hoe mooi deze plaat is. Mijn vader was hier fan van maar ik heb er zelf nooit echt naar geluisterd, nu ik deze opzette viel me opeens op hoe mooi deze plaat is en hoe goed Bob Dylan. En wat een teksten Gauw meer luisteren van deze man.

Is dit de eerste plaat van Dylan die je beluistert? Indien ja, dan heb je nog een lange, heel erg mooie weg te gaan, ik zou 'm zo opnieuw willen leren ontdekken!

'Desire' is ook altijd één van mijn favoriete Dylanplaten geweest. Na 'Highway 61 Revisited', 'Blonde On Blonde' en 'Blood On The Tracks' misschien wel z'n beste

Ik ontdek in hoog tempo nieuwe muziek, omdat ik gewoon pas sinds kort zoveel muziek luister ik nog niet zoveel ken. En dat is zeker leuk ja

Leuk om Dylan te ontdekken. Heb dit album ook pas recentelijk ontdekt, al was dit mijn 15e Dylan geloof ik.

Als je meer wilt ontdekken zou ik gewoon zijn klassiekers proberen en vergeet ook niet zijn betere akoestische platen van voor 1965, zitten ook hele mooie dingen tussen! Blonde on Blonde en Blood on the Tracks vind ik zelf wat minder, maar worden ook erg hoog aangeslagen over het algemeen (maar dat zie je wel aan de gemiddeldes op deze site).

Ik heb deze cd enkel gekocht voor het nummer Hurricane .
Een tijd geleden heb ik Desire van de hand gedaan omdat ik de rest niet veel aan vond .
Misschien heb ik hem wel te vroeg weggedaan .
Ik ga hem nog eens downen en dan ga ik me op de andere nummers concentreren .

Hurricane is inderdaad wel prachtig, maar lang niet het enige wat dit album te bieden heeft hoor... Gewoon enkele keren opleggen wanneer je knus geïnstalleerd bent - en genieten van de warme geluiden als 'One More Cup' en 'Black Diamond Bay'.

Wat Ferre Clabau zegt. Hurricane is wat meer rock gericht. De rest neigt weer wat meer naar de klassieke Dylan. Maar dan toch weer anders. De plaat bevat prachtige, stemmige songs, met een grote rol voor de viool en Emmylou Harris.

One more cup of coffee is briljant.

Idd beste nummer van het album vind ik

Mijn favoriet op dit album is dan weer 'Sara'. Onlangs op CD gekocht, kon 'm niet laten liggen! toch één van m'n favoriete Dylanplaten.

Vanavond heb ik weer eens intensief naar deze mooie LP geluisterd met het tekstvel erbij.
Dat de meeste forumleden lyrisch zijn over Desire kan ik heel goed begrijpen.
Er staan prachtige songs op dit album, zoals Romance in Durango, Isis, One more cup of coffee en natuurlijk het onvergetelijke Sara! De liefde voor zijn eerste vrouw Sara komt indringend bij me over en ook de spijt over de scheiding met haar. Het is echt de mooiste song van deze LP.
Maar ik kan niet zeggen dat dit het beste en mooiste album is van Bob Dylan, hij heeft zoveel mooie muziekalbums gemaakt!
Persoonlijk is mijn favoriet Blonde on Blonde, dan weer met het prachtige Sad Eyed Lady Of TheLowlands, eveneens gewijd aan Sara.
Maar natuurlijk scoren Blood on the Tracks (eerdaags maar weer eens opzetten die plaat!) en Higway 61 Revisited ook bij mij hoog.
Ik heb bijna alle albums van Dylan en ga ze binnenkort allemaal weer eens beluisteren, vanaf zijn eerste album! ik heb er zin in!

Kwam deze Dylan weer eens tegen op de zondagmiddag en sinds jaren weer eens op de draaitafel gelegd. Wat een goede beslissing! Was dit album een beetje kwijt maar wat istie mooi en wat istie ontzettend Dylan

Desire vind ik naast Blood on the Tracks en Street Legal een van de beste Dylan-albums van de jaren 70.

Ik kan er niks aan doen, maar nee ik vind dit echt drie keer niks hoor. Neem nou de eerste twee nummers, in eerste instantie denk ik wauw, wat klinkt dat lekker, maar dan hoor je 8 minuten lang hetzelfde deuntje, zo ook bij nr twee en verder. Heb dit al bij zoveel albums gehoord. Legendarisch of niet, goede teksten of niet, ik vind zijn muziek ontzettend langdradig en wekt bijna agressie op. Jammer hoor, had er meer van verwacht, maar Bob Dylan is niet voor mij bestemd.

Helemaal niet erg, BenZet, je kunt nu eenmaal niet van iedereen houden!!!