Bob Dylan - Desire (1976)
mijn stem
951 stemmen
0
geplaatst: 12 november 2012, 20:36 uur
‘Desire’ was, na ‘Blood on the Tracks’, Dylan’s tweede voltreffer op een rij. Hoewel ikzelf de plaat iets lager inschat, was de impact van deze bonte plaat, die dag en nacht verschilde van de veelal kale voorganger, misschien wel groter destijds. De plaat stond enkele weken op 1 in de Amerikaanse Billboardlijst, en ook in het Verenigd Koninkrijk werden hoge toppen gescheerd. Maar dat alles is uiteindelijk triviaal; het gaat er mij om wat de plaat met mij doet. Ze roert me, nog altijd, na al die luisterbeurten, even intens als de eerste keer.
Op ‘Desire’ vraagt Dylan niet om dingen, neen, hij verlangt ze. Hij verlangt naar zijn vrouw (‘Sara’), naar gerechtigheid en gelijkheid (‘Hurricane’), net als vroeger, maar op een geheel andere manier. In de New Yorkse psychiater had hij een nieuwe antagonist gevonden, die zijn songschrijverskwaliteiten naar een hoger niveau stuwde, simpelweg door mee te schrijven en ‘m te motiveren. Toen Dylan voorstelde, na het lezen van het boek ‘The Sixteenth Round’, een boek over Rubin “Hurricane” Carter te schrijven, was Levy’s tegenvoorstel een song over de mobster Joe Gallo. De dag erop kwam Dylan met een tekst, ‘Joey’, waar hij de hele nacht aan door had gewerkt.
De hoes van ‘Desire’ verraadt de oorsprong van dit album; ‘Dylan’ draagt een hoed, frivole, bontkleurige kleren, een zootje, zou je het enigszins kunnen noemen. In het zuiden van Frankrijk was Dylan in 1975 de zigeunerkoning, die op sterven lag, gaan bezoeken. Deze man had vele vrouwen en nog veel meer kinderen, en de kiem van het liedje ‘One More Cup of Coffee’ ligt bij één van de vele zigeunerdochters van de man. Hij had net een hartaanval gekregen, en de eens zo geliefde en machtige man lag daar nu, zwak en alleen, verlaten door vrouwen en kinderen. “Als ze de dood ruiken, zijn ze weg”, zei Dylan hierover.
De opnamen verliepen stroef, net omdat Dylan een radicaal ander geluid wilde. Hij wilde een groots, aanzwellend geluid, veel gypsy-invloeden, de vreemdste instrumenten, zoals Eric Clapton, aanwezig bij één van de sessies, het zag. Dylan was op zoek, misschien wel vooral naar zichzelf; het ging niet goed tussen hem en zijn vrouw, er waren financiële problemen, etc. Op creatief vlak beleefde Dylan echter een hoogtepunt in zijn carrière, en ‘Desire’ is nog steeds één van zijn meest gewaardeerde platen. Ook over deze plaat waren de critici aanvankelijk verdeeld, maar de balans helde toch in het voordeel van Dylan, plus, het publiek stond achter hem en de plaat, zoals de eerder aangehaalde cijfers al aangeven.
Laten we vooral de songs niet vergeten. ‘Desire’ vangt aan met het machtige ‘Hurricane’, waarin Dylan bijt en sneert naar “White America”, en ook op meesterlijke wijze vertelt over de moordzaak. Het vioolspel van Scarlet Rivera, een vrouw die hij zomaar van straat pikte, lukraak als het ware, valt meteen in positieve zin op; dit is één van de succesfactoren van het album, en klinkt nergens ook maar een beetje op iets wat Dylan voorheen heeft gemaakt. Net als ‘Idiot Wind’ is die kwaadheid present, maar nu is Dylan veel concreter. Toch zie ik ‘Hurricane’ meer als een algemeen statement dan een aanvechting van de veroordeling in het bijzonder; Dylan wil hiermee zeggen dat het juridische systeem niet werkt zoals het zou moeten zijn, namelijk onbevooroordeeld en even juist voor iedereen. De impact van het nummer, dat als single werd uitgekozen (omdat het nummer zo lang was, in tweeën gesplitst), zorgde voor een nieuwe rechtszaak. Carter werd echter weer veroordeeld. Pas zo’n tien jaar later zou Carter vrij worden gesproken, door het opduiken van nieuw bewijsmateriaal.
Ook ‘Isis’ duurt tamelijk lang, en zit je makkelijk uit. Het nummer, over een huwelijk met een zekere Isis (één van de belangrijkste godinnen uit de Egyptische Oudheid, symbool voor vruchtbaarheid trouwens), was eerst bedoeld voor akoestische gitaar, maar Dylan vond de take ondersteund door zijn pianospel, treffender. Ik heb zo’n vermoeden dat hij daar goed aan heeft gedaan, en hoe chaotisch en ongeorganiseerd het wel niet kan zijn in de studio met Dylan erbij, hij maakt toch meestal de juiste beslissing. In het nummer wordt ook verwezen naar die link met Egypte: “We came to the pyramids all embedded in ice”, waarna het nummer volgens mij ook verwijst naar de vondst van het graf van Toetanchamon door Howard Carter in 1922. Ik doe een wilde gok, maar vooral de achternaam van de archeoloog doet me denken aan subtiliteit.
‘Mozambique’ begon als een spelletje tussen Dylan en Levy, om te zien wie de meeste woorden kon verzinnen die rijmden op –ique. Uiteindelijk liet men dit gegeven links liggen, om er een serieuzere song uit te puren. Toch gaat de song niet echt ergens over, heb je het gevoel, en zit de geest van het spelen er toch wel in; mooi, want songschrijverij is toch ook nog altijd entertainment. ‘One More Cup of Coffee’ is, zoals eerder gezegd, geïnspireerd door Dylan’s ervaringen met de zigeuners in Zuid-Frankrijk. De zigeunermeid tot wie Dylan zich richt, is ten voeten uit; meer geïnteresseerd in het mythische aspect van het leven dan het alledaagse, eerder streetwise dan bookwise (“You’ve never learned to read or write; there’s no books upon your shelf”), mysterieus en ondoorgrondelijk in hart en nieren.
In ‘Oh, Sister’ ontkracht Dylan een huizenhoog cliché; “Time is an ocean”. Dylan plakt er een stukje aan, en maakt er het volgende van: “Time is an ocean, but it ends at the shore”. En zo is het maar net. Dylan heeft altijd al geweten dat tijd een concept is waarmee gespeeld kan worden, dat rekbaar is maar niet per definitie onbegrensbaar. ‘Oh, Sister’ is veelzeggend (de liefde tussen broer en zuster moet een onvoorwaardelijke liefde zijn), maar tegelijk roept het ook vragen op. Waar gaat dit precies over? Het beste is nog om al die vragen terzijde te schuiven, en gewoon te genieten van de song, en de aparte manier waarop Dylan zijn stem gebruikt, als een oosters instrument.
‘Joey’ is de langste song op de plaat, een episch en meesterlijk verteld relaas over leven en dood van Joey Gallo. In 11 minuten leer je Gallo niet alleen kennen, maar voel je ook met hem mee, ga je hem begrijpen en zelfs waarderen. De tekst van dit nummer is één van de beste die Dylan ooit heeft geschreven, weliswaar met de hulp van Levy, maar toch. Dat er zoveel mensen deze song maar niets vinden omwille van het muzikale karakter of de zang van Dylan, kan ik ergens nog begrijpen, maar de tekst zou toch op z’n minst waardering moeten uitlokken. Of verbazing, want dit verhaal zit toch erg goed in mekaar. Dylan is de lessen van Raeben nog lang niet vergeten, maar pakt het in dezen iets anders en persoonlijker aan.
Een zuiders sfeertje zet op; ‘Romance in Durango’ is begonnen. Ook hier zingt Dylan schokkend, zwevend, en gebruikt hij z’n stem eens te meer als instrument. De omkadering klinkt Latijns-Amerikaans, en Dylan zingt ook, samen met de voortreffelijke mejuffrouw Emmylou Harris (toen nog een mejuffrouw, vooral bekend als tweede stem bij Gram Parsons), enige regels in het Spaans. Emmylou Harris zou uiteindelijk nog een lange, bijzonder mooie carrière bij elkaar schrijven en zingen, maar op de prestatie die ze op ‘Desire’ neerzette, is ze apetrots. De meeste songs die op de plaat staan hoor je zoals ze in de studio zijn opgenomen, met weinig tot geen overdubs, meent ze te weten. Dat strookt ook met de manier van werken van Dylan, die zich nooit wil verliezen in al te veel details en perfectionistisch gedrag. Het is de spontaniteit die ‘m z’n kracht verleent.
‘Black Diamond Bay’, heerlijk ondersteund door Scarlet Rivera (viool) en Emmylou Harris (zang). Deze tekst is ook uiterst geschikt om doodgewoon te lezen, of voor te dragen. Dylan werkt op deze song weer op quasi dezelfde manier als hij op ‘Blood on the Tracks’ deed. Hij leidt de luisteraar om de tuin door het verhaal te vertellen in een venster dat hij aan het eind breekt. In de laatste strofe wordt immers duidelijk dat de strofes daarvoor opgepikt zijn van een nieuwsuitzending, en komt Dylan doodleuk vertellen, terwijl hij een biertje drinkt: “And I never did plan to go anyway, to Black Diamond Bay”.
Afsluiter van de plaat is het majestueuze ‘Sara’, een eerbetoon aan dé vrouw in Dylan’s leven, waardoor het licht in hun huwelijk nog even bleef schijnen. Niemand wist van deze song ook maar iets, tot Dylan een eerste, bijzonder intense versie bracht in de studio, uit het niets, met Sara Lownds in de controlekamer. Gelukkig nemen de muzikanten het bijzonder snel op, en slaagt Scarlet Rivera er zelfs in om de melancholie die in de tekst en de zang van Dylan schuilt, zelfs nog wat te versterken. Dylan sluit dit pronkstuk af met een mooie mondharmonicasolo, en geeft in de tekst ook weg dat ‘Sad Eyed Lady of the Lowlands’ inderdaad voor haar was geschreven, wat veel mensen uiteraard al wel doorhadden, door de duidelijke verwijzing in de titel naar Sara’s meisjesnaam.
Zoals op elke klasseplaat van Bob Dylan, zijn het de teksten die uitblinken. Na de pure protestliederen en folkliedjes in de beginperiode en de surrealistische poëzie van daarna, schrijft Dylan naturalistisch, over concrete zaken, maar toch met dat tikkeltje meer als op zijn eerste paar platen. Enkele grepen uit dit aanbod mogen dan ook niet ontbreken:
“As the island slowly sank;
The loser finally broke the bank in the gambling room;
The dealer said: “It’s too late now;
You can take your money, but I don’t know how;
You’ll spend it in the tomb”.” (‘Black Diamond Bay’)
“Always on the outside of whatever side there was;
When they asked him why it had to be that way, “Well”, he answered, “just because”.” (‘Joey’)
“The police department hounded him, they called him Mr. Smith;
They got him on conspiracy, they were never sure who with;
“What time is it?”, said the judge to Joey when they met;
“Five to ten”, said Joey, the judge says: “That’s exactly what you get”.” (‘Joey’)
“He did ten years in Attica, reading Nietsche and Wilhelm Reich;
They threw him in the hole one time, for tryin’ to stop a strike;
His closest friends were black men, ‘cause they seemed to understand;
What it’s like to be in society, with a shackle on your hand.” (‘Joey’, again)
“Had no idea what kinda shit was about to go down;
When a cop pulled him over to the side of the road;
Just like the time before and the time before that;
In Paterson that’s just the way things go;
If you’re black you might as well not show up on the street;
‘Less you wanna draw the heat.” (‘Hurricane’)
“Sara, Sara’, you must forgive me my unworthiness.” (‘Sara’)
4,5 sterren
Op ‘Desire’ vraagt Dylan niet om dingen, neen, hij verlangt ze. Hij verlangt naar zijn vrouw (‘Sara’), naar gerechtigheid en gelijkheid (‘Hurricane’), net als vroeger, maar op een geheel andere manier. In de New Yorkse psychiater had hij een nieuwe antagonist gevonden, die zijn songschrijverskwaliteiten naar een hoger niveau stuwde, simpelweg door mee te schrijven en ‘m te motiveren. Toen Dylan voorstelde, na het lezen van het boek ‘The Sixteenth Round’, een boek over Rubin “Hurricane” Carter te schrijven, was Levy’s tegenvoorstel een song over de mobster Joe Gallo. De dag erop kwam Dylan met een tekst, ‘Joey’, waar hij de hele nacht aan door had gewerkt.
De hoes van ‘Desire’ verraadt de oorsprong van dit album; ‘Dylan’ draagt een hoed, frivole, bontkleurige kleren, een zootje, zou je het enigszins kunnen noemen. In het zuiden van Frankrijk was Dylan in 1975 de zigeunerkoning, die op sterven lag, gaan bezoeken. Deze man had vele vrouwen en nog veel meer kinderen, en de kiem van het liedje ‘One More Cup of Coffee’ ligt bij één van de vele zigeunerdochters van de man. Hij had net een hartaanval gekregen, en de eens zo geliefde en machtige man lag daar nu, zwak en alleen, verlaten door vrouwen en kinderen. “Als ze de dood ruiken, zijn ze weg”, zei Dylan hierover.
De opnamen verliepen stroef, net omdat Dylan een radicaal ander geluid wilde. Hij wilde een groots, aanzwellend geluid, veel gypsy-invloeden, de vreemdste instrumenten, zoals Eric Clapton, aanwezig bij één van de sessies, het zag. Dylan was op zoek, misschien wel vooral naar zichzelf; het ging niet goed tussen hem en zijn vrouw, er waren financiële problemen, etc. Op creatief vlak beleefde Dylan echter een hoogtepunt in zijn carrière, en ‘Desire’ is nog steeds één van zijn meest gewaardeerde platen. Ook over deze plaat waren de critici aanvankelijk verdeeld, maar de balans helde toch in het voordeel van Dylan, plus, het publiek stond achter hem en de plaat, zoals de eerder aangehaalde cijfers al aangeven.
Laten we vooral de songs niet vergeten. ‘Desire’ vangt aan met het machtige ‘Hurricane’, waarin Dylan bijt en sneert naar “White America”, en ook op meesterlijke wijze vertelt over de moordzaak. Het vioolspel van Scarlet Rivera, een vrouw die hij zomaar van straat pikte, lukraak als het ware, valt meteen in positieve zin op; dit is één van de succesfactoren van het album, en klinkt nergens ook maar een beetje op iets wat Dylan voorheen heeft gemaakt. Net als ‘Idiot Wind’ is die kwaadheid present, maar nu is Dylan veel concreter. Toch zie ik ‘Hurricane’ meer als een algemeen statement dan een aanvechting van de veroordeling in het bijzonder; Dylan wil hiermee zeggen dat het juridische systeem niet werkt zoals het zou moeten zijn, namelijk onbevooroordeeld en even juist voor iedereen. De impact van het nummer, dat als single werd uitgekozen (omdat het nummer zo lang was, in tweeën gesplitst), zorgde voor een nieuwe rechtszaak. Carter werd echter weer veroordeeld. Pas zo’n tien jaar later zou Carter vrij worden gesproken, door het opduiken van nieuw bewijsmateriaal.
Ook ‘Isis’ duurt tamelijk lang, en zit je makkelijk uit. Het nummer, over een huwelijk met een zekere Isis (één van de belangrijkste godinnen uit de Egyptische Oudheid, symbool voor vruchtbaarheid trouwens), was eerst bedoeld voor akoestische gitaar, maar Dylan vond de take ondersteund door zijn pianospel, treffender. Ik heb zo’n vermoeden dat hij daar goed aan heeft gedaan, en hoe chaotisch en ongeorganiseerd het wel niet kan zijn in de studio met Dylan erbij, hij maakt toch meestal de juiste beslissing. In het nummer wordt ook verwezen naar die link met Egypte: “We came to the pyramids all embedded in ice”, waarna het nummer volgens mij ook verwijst naar de vondst van het graf van Toetanchamon door Howard Carter in 1922. Ik doe een wilde gok, maar vooral de achternaam van de archeoloog doet me denken aan subtiliteit.
‘Mozambique’ begon als een spelletje tussen Dylan en Levy, om te zien wie de meeste woorden kon verzinnen die rijmden op –ique. Uiteindelijk liet men dit gegeven links liggen, om er een serieuzere song uit te puren. Toch gaat de song niet echt ergens over, heb je het gevoel, en zit de geest van het spelen er toch wel in; mooi, want songschrijverij is toch ook nog altijd entertainment. ‘One More Cup of Coffee’ is, zoals eerder gezegd, geïnspireerd door Dylan’s ervaringen met de zigeuners in Zuid-Frankrijk. De zigeunermeid tot wie Dylan zich richt, is ten voeten uit; meer geïnteresseerd in het mythische aspect van het leven dan het alledaagse, eerder streetwise dan bookwise (“You’ve never learned to read or write; there’s no books upon your shelf”), mysterieus en ondoorgrondelijk in hart en nieren.
In ‘Oh, Sister’ ontkracht Dylan een huizenhoog cliché; “Time is an ocean”. Dylan plakt er een stukje aan, en maakt er het volgende van: “Time is an ocean, but it ends at the shore”. En zo is het maar net. Dylan heeft altijd al geweten dat tijd een concept is waarmee gespeeld kan worden, dat rekbaar is maar niet per definitie onbegrensbaar. ‘Oh, Sister’ is veelzeggend (de liefde tussen broer en zuster moet een onvoorwaardelijke liefde zijn), maar tegelijk roept het ook vragen op. Waar gaat dit precies over? Het beste is nog om al die vragen terzijde te schuiven, en gewoon te genieten van de song, en de aparte manier waarop Dylan zijn stem gebruikt, als een oosters instrument.
‘Joey’ is de langste song op de plaat, een episch en meesterlijk verteld relaas over leven en dood van Joey Gallo. In 11 minuten leer je Gallo niet alleen kennen, maar voel je ook met hem mee, ga je hem begrijpen en zelfs waarderen. De tekst van dit nummer is één van de beste die Dylan ooit heeft geschreven, weliswaar met de hulp van Levy, maar toch. Dat er zoveel mensen deze song maar niets vinden omwille van het muzikale karakter of de zang van Dylan, kan ik ergens nog begrijpen, maar de tekst zou toch op z’n minst waardering moeten uitlokken. Of verbazing, want dit verhaal zit toch erg goed in mekaar. Dylan is de lessen van Raeben nog lang niet vergeten, maar pakt het in dezen iets anders en persoonlijker aan.
Een zuiders sfeertje zet op; ‘Romance in Durango’ is begonnen. Ook hier zingt Dylan schokkend, zwevend, en gebruikt hij z’n stem eens te meer als instrument. De omkadering klinkt Latijns-Amerikaans, en Dylan zingt ook, samen met de voortreffelijke mejuffrouw Emmylou Harris (toen nog een mejuffrouw, vooral bekend als tweede stem bij Gram Parsons), enige regels in het Spaans. Emmylou Harris zou uiteindelijk nog een lange, bijzonder mooie carrière bij elkaar schrijven en zingen, maar op de prestatie die ze op ‘Desire’ neerzette, is ze apetrots. De meeste songs die op de plaat staan hoor je zoals ze in de studio zijn opgenomen, met weinig tot geen overdubs, meent ze te weten. Dat strookt ook met de manier van werken van Dylan, die zich nooit wil verliezen in al te veel details en perfectionistisch gedrag. Het is de spontaniteit die ‘m z’n kracht verleent.
‘Black Diamond Bay’, heerlijk ondersteund door Scarlet Rivera (viool) en Emmylou Harris (zang). Deze tekst is ook uiterst geschikt om doodgewoon te lezen, of voor te dragen. Dylan werkt op deze song weer op quasi dezelfde manier als hij op ‘Blood on the Tracks’ deed. Hij leidt de luisteraar om de tuin door het verhaal te vertellen in een venster dat hij aan het eind breekt. In de laatste strofe wordt immers duidelijk dat de strofes daarvoor opgepikt zijn van een nieuwsuitzending, en komt Dylan doodleuk vertellen, terwijl hij een biertje drinkt: “And I never did plan to go anyway, to Black Diamond Bay”.
Afsluiter van de plaat is het majestueuze ‘Sara’, een eerbetoon aan dé vrouw in Dylan’s leven, waardoor het licht in hun huwelijk nog even bleef schijnen. Niemand wist van deze song ook maar iets, tot Dylan een eerste, bijzonder intense versie bracht in de studio, uit het niets, met Sara Lownds in de controlekamer. Gelukkig nemen de muzikanten het bijzonder snel op, en slaagt Scarlet Rivera er zelfs in om de melancholie die in de tekst en de zang van Dylan schuilt, zelfs nog wat te versterken. Dylan sluit dit pronkstuk af met een mooie mondharmonicasolo, en geeft in de tekst ook weg dat ‘Sad Eyed Lady of the Lowlands’ inderdaad voor haar was geschreven, wat veel mensen uiteraard al wel doorhadden, door de duidelijke verwijzing in de titel naar Sara’s meisjesnaam.
Zoals op elke klasseplaat van Bob Dylan, zijn het de teksten die uitblinken. Na de pure protestliederen en folkliedjes in de beginperiode en de surrealistische poëzie van daarna, schrijft Dylan naturalistisch, over concrete zaken, maar toch met dat tikkeltje meer als op zijn eerste paar platen. Enkele grepen uit dit aanbod mogen dan ook niet ontbreken:
“As the island slowly sank;
The loser finally broke the bank in the gambling room;
The dealer said: “It’s too late now;
You can take your money, but I don’t know how;
You’ll spend it in the tomb”.” (‘Black Diamond Bay’)
“Always on the outside of whatever side there was;
When they asked him why it had to be that way, “Well”, he answered, “just because”.” (‘Joey’)
“The police department hounded him, they called him Mr. Smith;
They got him on conspiracy, they were never sure who with;
“What time is it?”, said the judge to Joey when they met;
“Five to ten”, said Joey, the judge says: “That’s exactly what you get”.” (‘Joey’)
“He did ten years in Attica, reading Nietsche and Wilhelm Reich;
They threw him in the hole one time, for tryin’ to stop a strike;
His closest friends were black men, ‘cause they seemed to understand;
What it’s like to be in society, with a shackle on your hand.” (‘Joey’, again)
“Had no idea what kinda shit was about to go down;
When a cop pulled him over to the side of the road;
Just like the time before and the time before that;
In Paterson that’s just the way things go;
If you’re black you might as well not show up on the street;
‘Less you wanna draw the heat.” (‘Hurricane’)
“Sara, Sara’, you must forgive me my unworthiness.” (‘Sara’)
4,5 sterren
0
geplaatst: 6 februari 2015, 10:03 uur
Ik blijf dit Desire een plaat met enigszins 2 gezichten vinden. Side One vind ik echt geweldig goed. Natuurlijk staat daar de fantastische klassieker Hurricane op, maar ook Isis daarna is prachtig. En na maar even draaien landen ooit het 'leuke' Mozambique en het fraaie One More Cup Of Coffee snel. Wat zingt EmmyLou Harris trouwens mooi, zeker op Oh, Sister. En ook niet vergeten, de violiste met de mooie naam: Scarlet Rivera.
Het andere gezicht vinden we op side Two. Joey is gewoonweg een veel te lang uitgesponnen verhaal op muziek van 11 minuten. De helft korter of wat meer pit in de muziek had zeker gescheeld. Op Romance in Durango vliegt Dylan wat mij betreft fors uit de bocht. Gelukkig draait het weer bij op Black Diamond Bay en eindigt de plaat fraai met Sara. Over het geheel genomen heb je dan te maken met een goede plaat, maar er had nog meer in gezeten.
Het andere gezicht vinden we op side Two. Joey is gewoonweg een veel te lang uitgesponnen verhaal op muziek van 11 minuten. De helft korter of wat meer pit in de muziek had zeker gescheeld. Op Romance in Durango vliegt Dylan wat mij betreft fors uit de bocht. Gelukkig draait het weer bij op Black Diamond Bay en eindigt de plaat fraai met Sara. Over het geheel genomen heb je dan te maken met een goede plaat, maar er had nog meer in gezeten.
0
geplaatst: 17 juli 2015, 19:30 uur
Bob Dylan kwam in 1976 al op voor Afro-Amerikanen die onschuldig beoordeeld werden.
Toch zou het tot 1985 duren voordat de bijna 20 jaar lang vast gezeten boxer Rubin "Hurricane" Carter werd vrij gelaten.
Helaas heeft dit prachtige nummer niet het effect bereikt, waardoor dat eerder in werking werd gezet.
Na Hurricane van Bob Dylan volgden later nummers als Biko van Peter Gabriel, Pride van U2 en Mandela Day van Simple Minds.
Wat velen niet weten is dat ook Happy Birthday van Stevie Wonder een protestsong is; gericht aan de vrijlating van Nelson Mandela.
Hurricane heeft het rebelse wat jaren later ook Fight The Power van Public Enemy zou hebben.
Al wordt bij Hurricane de rol van het leven op straat vervuld door het vioolspel.
Net zo’n broeierig sfeertje.
Bruce Springsteen zou de door hier ingeslagen weg van Bob Dylan vervolgen.
Bij Bob Dylan vind ik vaak zijn nummers sterker in uitvoeringen van andere artiesten, maar bij Hurricane kan ik mij geen andere artiest voorstellen.
Hier moeten ze vanaf blijven, deze klassieker behoort alleen aan Dylan toe.
Desire en ook Street Legal zijn mijn favoriete Bob Dylan albums.
De Messias durft zich hier persoonlijk en kwetsbaar op te stellen.
Zijn contact met de medemens lijkt aardser; alsof je hem zo op de hoek van een gemiddelde grote stad kan tegen komen.
Op de grond zittend, met gitaar in de hand, om er de volgende dag pas tot de ontdekking te komen wie je gisteren gepasseerd hebt, zonder een Euro in zijn grijze zigeunerhoed te hebben gegooid.
Toch zou het tot 1985 duren voordat de bijna 20 jaar lang vast gezeten boxer Rubin "Hurricane" Carter werd vrij gelaten.
Helaas heeft dit prachtige nummer niet het effect bereikt, waardoor dat eerder in werking werd gezet.
Na Hurricane van Bob Dylan volgden later nummers als Biko van Peter Gabriel, Pride van U2 en Mandela Day van Simple Minds.
Wat velen niet weten is dat ook Happy Birthday van Stevie Wonder een protestsong is; gericht aan de vrijlating van Nelson Mandela.
Hurricane heeft het rebelse wat jaren later ook Fight The Power van Public Enemy zou hebben.
Al wordt bij Hurricane de rol van het leven op straat vervuld door het vioolspel.
Net zo’n broeierig sfeertje.
Bruce Springsteen zou de door hier ingeslagen weg van Bob Dylan vervolgen.
Bij Bob Dylan vind ik vaak zijn nummers sterker in uitvoeringen van andere artiesten, maar bij Hurricane kan ik mij geen andere artiest voorstellen.
Hier moeten ze vanaf blijven, deze klassieker behoort alleen aan Dylan toe.
Desire en ook Street Legal zijn mijn favoriete Bob Dylan albums.
De Messias durft zich hier persoonlijk en kwetsbaar op te stellen.
Zijn contact met de medemens lijkt aardser; alsof je hem zo op de hoek van een gemiddelde grote stad kan tegen komen.
Op de grond zittend, met gitaar in de hand, om er de volgende dag pas tot de ontdekking te komen wie je gisteren gepasseerd hebt, zonder een Euro in zijn grijze zigeunerhoed te hebben gegooid.
1
geplaatst: 20 juni 2017, 21:31 uur
Iedereen heeft zijn eerste keer met iets of met muziek. Dylan was een artiest die ik heel lang alleen maar van naam kende. Je hoorde zijn muziek nauwelijks op de radio op de uren waar ik kon luisteren als. Dat veranderde in de winter/voorjaar van 1976 en ik met mijn radio en cassetterecorder klaar zat om de LP Top 20 met Willem van Beusekom bij de Vara te tapen op dinsdagmiddag 16.00 uur. Heel hard fietsen, dan was ik op tijd thuis.
Desire was een van de platen die ik zo leerde kennen. 'Isis', ''Mozambique', 'Romance In Durango', een stuk van 'Hurricane', 'One More Cup Of Coffee', stonden allemaal op een paar bandjes. Voor een paar jaar was dat wat ik kende van Dylan. Al snel hierna kwamen zeer magere jaren. Desire is voor mij dus een plaat die op vrij eenzame hoogte staat, samen met een paar platen die ik pas in de jaren 90 leerde kennen. toen ik wel terug ging zoeken na de eerste Bootleg Series gekocht te hebben.
Desire heeft het rommelige dat platen van Dylan kenmerkt, maar tegelijkertijd gebeuren er een aantal prachtige dingen. De viool van Scarlett Riviera is geweldig, de tweede stem van Emmylou Harris doet wat wonderen en Dylan zelf is geweldig in vorm.
Voor iemand van 16 waren de verhalen op de plaat geweldig. 'Isis', jaren voordat 'Indiana Jones' uitkwam, is een uitermate beeldend verhaal. Ik zat achterop dat paard, zeg maar. Dat gold ook voor 'Romance In Durango'. Ik zag het voor me, leefde mee, in een taal die ik redelijk onder de knie begon te krijgen.
Tot mijn verbazing vond ik geen LP in mijn collectie. toen ik hem recentelijk wilde opzetten. Wel een cd, uit de jaren 90. Dus die maar een paar keer achter elkaar gespeeld. Nog steeds geweldig en nog even beeldend als altijd.
Desire was een van de platen die ik zo leerde kennen. 'Isis', ''Mozambique', 'Romance In Durango', een stuk van 'Hurricane', 'One More Cup Of Coffee', stonden allemaal op een paar bandjes. Voor een paar jaar was dat wat ik kende van Dylan. Al snel hierna kwamen zeer magere jaren. Desire is voor mij dus een plaat die op vrij eenzame hoogte staat, samen met een paar platen die ik pas in de jaren 90 leerde kennen. toen ik wel terug ging zoeken na de eerste Bootleg Series gekocht te hebben.
Desire heeft het rommelige dat platen van Dylan kenmerkt, maar tegelijkertijd gebeuren er een aantal prachtige dingen. De viool van Scarlett Riviera is geweldig, de tweede stem van Emmylou Harris doet wat wonderen en Dylan zelf is geweldig in vorm.
Voor iemand van 16 waren de verhalen op de plaat geweldig. 'Isis', jaren voordat 'Indiana Jones' uitkwam, is een uitermate beeldend verhaal. Ik zat achterop dat paard, zeg maar. Dat gold ook voor 'Romance In Durango'. Ik zag het voor me, leefde mee, in een taal die ik redelijk onder de knie begon te krijgen.
Tot mijn verbazing vond ik geen LP in mijn collectie. toen ik hem recentelijk wilde opzetten. Wel een cd, uit de jaren 90. Dus die maar een paar keer achter elkaar gespeeld. Nog steeds geweldig en nog even beeldend als altijd.
4
geplaatst: 5 januari 2018, 15:14 uur
Ik ben een absolute Dylan-noob, beginneling, onbekende. Ik herinner me vaag dat ik enkele jaren geleden Mr. Tambourine Man hoorde, maar dat stemgeluid kon ik echt niet aan. Bah! In 2016 tijdens een reisje op Tenerife, op 24 mei om precies te zijn, zijn 75e verjaardag, was ik tijdens een autoritje in de bergen op zoek naar een radiostation waar gewoon muziek werd gedraaid en niet van dat uitbundig Spaans getetter. Ik spreek en versta geen woord Spaans, op cerveza na, en vond uiteindelijk een radiostation waar, zo bleek achteraf, een lied van Dylan werd gedraaid. Dat wist ik tijdens het lied zelf niet en ik herkende ook zijn stem niet als dusdanig. Ik hoorde de presentator achteraf gewoon ‘dilannnnee’ zeggen en een getal waaruit ik schijnbaar het woord ‘vijfenzeventig’ opmaakte. Even naar Google op de smartphone, en jawel 24 mei 1941. De hele dag werd zijn verjaardag op een Tenerifiaans radiostation gevierd. Best leuk, ik kreeg een andere kijk (gehoor…) op de man. Nadien geen noot Dylan meer beluisterd.
Fast-forward 24 december 2017. Met Kerstavond was ik met m’n beste vriend, zijn ouders en zijn vriendin op skivakantie en we hielden een Secret Santa. Je weet aan wie je een cadeautje moet geven, maar je weet niet van wie je iets zal krijgen. Ik heb 2 platen gekregen van m’n maat zijn 61-jarige vader, waaronder deze Desire. Ik dacht, nou ja, fijn om te hebben, zal ik eens opleggen als ik thuiskom, om toch maar eens een volledige plaat te beluisteren in dat geheel en in deze volgorde van nummers waarvan Dylan blijkbaar wilde dat de luisteraar ze zo te horen kreeg.
Nou, werd ik even van m’n stoel geblazen. Begin deze week tijdens het maken van een groot bouwwerk aan de salontafel (een 20x20 cm grote Yellow Submarine in Lego, maar dit geheel terzijde) heb ik Desire vier keer na mekaar mogen aanhoren. Zijn stem viel me meer dan goed mee. Meer zelfs, ik genoot van het nasale, van de manier waarop zijn laatste lettergrepen soms vals klinken of een roepje inhouden, los van de rest van de zangmelodie. Ik werd ook meteen gegrepen door One more cup of coffee, dat oriëntaalse tintje is subtiel in zekere zin (slechts één of twee seconden waarin zijn iele stem op hol slaat), maar drukt echt zijn stempel op het lied. De opener Hurricane is blijkbaar een relatief bekend Dylan-nummer, maar ik had het alleszins nog nooit gehoord. Wat een kracht komt daaruit voort, zo’n pulserend, voortdenderend lied dat maar niet stopt. Wat een verhaal ook. Heerlijk! En Sara dat door merg en been gaat, met de tekst erbij. Het had blijkbaar inderdaad niet mogen baten. Ik ken de hele voorgeschiedenis van Dylan’s liefdesleven niet, maar dat komt wel nog, ik neem aan dat er veel docu’s rond hem bestaan
Is er niet zo’n docu van 3 of 5 uur over Dylan, anyone? De bijdrage van Emmylou Harris vind ik ook een meerwaarde! Hoor ik in het eerste refrein van One more cup of coffee trouwens geen verspreking? Dylan en Harris zingen samen, maar de ene ging 'for the road' zeggen en de andere 'before I go'. Net daarvoor past Harris zich aan aan Dylan. Leuk, die authenticiteit!
Ik ga niet elke song afhaspelen, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik niet had gedacht dit zo goed te vinden. Ik heb het meestal eerder voor ‘vollere’ muziek en minder voor lo-fi folk (meer lagen, iets steviger, maar ook misschien net wat moderner in de trant van stoner, prog, rock & roll, maar ook jazz en sommige elektronische muziek), maar het charmante en ietwat rommelige (maar niet lo-fi) aan Dylan’s integraal muziekspel spreekt me echt aan. En misschien de lange nummers ook, ben ik al langer door geïntrigeerd. Elk album in m’n top 10 heeft wel een lied dat langer is dan maatschappelijk aanvaard
Voor mij toch een mooie vorm van ‘progressieve folk’, maar dan op een heel andere manier dan een pakweg Jethro Tull (al ken ik van hen op Aqualung en Thick as a Brick na, ook niet veel), want ook bij woordkunstenaar en Nobelprijswinnaar (!) Dylan bemerk ik achter zijn nonchalante kwajongensachtige attitude een weldoordachte visie en drang naar een soort ‘imperfecte’ perfectie. De teksten, de lang uitgesponnen nummers, sommige songs die opbouwen als een boek van A tot Z… En dit observeer ik allemaal puur subjectief op basis van één album dat ik godbetert 4 keer beluisterd heb, dat belooft! (of nee, 5, gisteren op de ochtendtrein naar het werk!)
Uit de andere bijdragen op deze pagina leid ik af dat Blood on the Tracks, Highway 61 Revisited en Blonde on Blonde misschien best mijn volgende Dylan-platen worden? Kan ik ook afleiden uit de stemgemiddeldes natuurlijk
Alleszins een mooie eerste (nou, neem anderhalfde) kennismaking. Neigt naar meer!
Fast-forward 24 december 2017. Met Kerstavond was ik met m’n beste vriend, zijn ouders en zijn vriendin op skivakantie en we hielden een Secret Santa. Je weet aan wie je een cadeautje moet geven, maar je weet niet van wie je iets zal krijgen. Ik heb 2 platen gekregen van m’n maat zijn 61-jarige vader, waaronder deze Desire. Ik dacht, nou ja, fijn om te hebben, zal ik eens opleggen als ik thuiskom, om toch maar eens een volledige plaat te beluisteren in dat geheel en in deze volgorde van nummers waarvan Dylan blijkbaar wilde dat de luisteraar ze zo te horen kreeg.
Nou, werd ik even van m’n stoel geblazen. Begin deze week tijdens het maken van een groot bouwwerk aan de salontafel (een 20x20 cm grote Yellow Submarine in Lego, maar dit geheel terzijde) heb ik Desire vier keer na mekaar mogen aanhoren. Zijn stem viel me meer dan goed mee. Meer zelfs, ik genoot van het nasale, van de manier waarop zijn laatste lettergrepen soms vals klinken of een roepje inhouden, los van de rest van de zangmelodie. Ik werd ook meteen gegrepen door One more cup of coffee, dat oriëntaalse tintje is subtiel in zekere zin (slechts één of twee seconden waarin zijn iele stem op hol slaat), maar drukt echt zijn stempel op het lied. De opener Hurricane is blijkbaar een relatief bekend Dylan-nummer, maar ik had het alleszins nog nooit gehoord. Wat een kracht komt daaruit voort, zo’n pulserend, voortdenderend lied dat maar niet stopt. Wat een verhaal ook. Heerlijk! En Sara dat door merg en been gaat, met de tekst erbij. Het had blijkbaar inderdaad niet mogen baten. Ik ken de hele voorgeschiedenis van Dylan’s liefdesleven niet, maar dat komt wel nog, ik neem aan dat er veel docu’s rond hem bestaan
Is er niet zo’n docu van 3 of 5 uur over Dylan, anyone? De bijdrage van Emmylou Harris vind ik ook een meerwaarde! Hoor ik in het eerste refrein van One more cup of coffee trouwens geen verspreking? Dylan en Harris zingen samen, maar de ene ging 'for the road' zeggen en de andere 'before I go'. Net daarvoor past Harris zich aan aan Dylan. Leuk, die authenticiteit!Ik ga niet elke song afhaspelen, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik niet had gedacht dit zo goed te vinden. Ik heb het meestal eerder voor ‘vollere’ muziek en minder voor lo-fi folk (meer lagen, iets steviger, maar ook misschien net wat moderner in de trant van stoner, prog, rock & roll, maar ook jazz en sommige elektronische muziek), maar het charmante en ietwat rommelige (maar niet lo-fi) aan Dylan’s integraal muziekspel spreekt me echt aan. En misschien de lange nummers ook, ben ik al langer door geïntrigeerd. Elk album in m’n top 10 heeft wel een lied dat langer is dan maatschappelijk aanvaard
Voor mij toch een mooie vorm van ‘progressieve folk’, maar dan op een heel andere manier dan een pakweg Jethro Tull (al ken ik van hen op Aqualung en Thick as a Brick na, ook niet veel), want ook bij woordkunstenaar en Nobelprijswinnaar (!) Dylan bemerk ik achter zijn nonchalante kwajongensachtige attitude een weldoordachte visie en drang naar een soort ‘imperfecte’ perfectie. De teksten, de lang uitgesponnen nummers, sommige songs die opbouwen als een boek van A tot Z… En dit observeer ik allemaal puur subjectief op basis van één album dat ik godbetert 4 keer beluisterd heb, dat belooft! (of nee, 5, gisteren op de ochtendtrein naar het werk!)
Uit de andere bijdragen op deze pagina leid ik af dat Blood on the Tracks, Highway 61 Revisited en Blonde on Blonde misschien best mijn volgende Dylan-platen worden? Kan ik ook afleiden uit de stemgemiddeldes natuurlijk
Alleszins een mooie eerste (nou, neem anderhalfde) kennismaking. Neigt naar meer!
0
geplaatst: 15 april 2021, 14:44 uur
Het voelt aan als vloeken in de kerk, maar dit is zeker niet mijn favoriete Dylan-album. Het is vooral muzikaal minder interessant, zijn teksten blijven sterk. Het album kent alvast een top openingsnummer met Hurricane dat de laat meteen hoog legt. Maar dan zijn er maar een paar nummers die me echt blijven hangen: One More Cup of Coffee en Sara bvb. Als ik het album opzette had ik niet meteen zin om er nog een keer naar te beluisteren.
1
geplaatst: 25 juni 2021, 21:31 uur
Het is eigenlijk geen wonder dat dit zo'n grote hit werd: sterke melodieën, toegankelijke teksten, een gevarieerd repertoire, Dylan zelf gefocust, de band met swing (op mijn 2003-remaster klinken met name de drums af en toe heerlijk fel), en met als blikvangers de zang van Emmylou Harris, de viool van Scarlet Rivera en het gedreven Hurricane. Allemaal niets mis mee, en ik heb bewondering voor de warmte en de kleur van het geheel, maar de dominante "scherpe" viool gaat mij op een gegeven moment tegenstaan, Isis heeft te weinig afwisseling voor z'n lengte, en Joey is niet alleen ein-de-loos lang en muzikaal saai maar bevat ook nog eens een op z'n minst dubieus te noemen ode aan een gangster. Het maakt van dit album een fascinerende maar onevenwichtige lappendeken waar ik niet onverdeeld enthousiast over kan zijn, ondanks diverse prachtige momenten en een zeldzaam ontroerende afsluiter.
1
geplaatst: 4 februari 2022, 11:42 uur
Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.
Dit is voor het eerst (zover ik mij kan herinneren) dat enige plaat van Dylan luister. De naam en faam van Bob Dylan is mij wel bekend, maar ik mij nog nooit echt toe aangezet om iets van hem te beluisteren.
Wat ik mij van Bob Dylan kan herinneren is vooral een soort schor pratende manier van zingen wat mij niet zo aanstond, maar dat zal wel in de loop van de jaren zo gegroeid zijn. De opener is mij meteen al bekend. Veel gehoord op de radio, dit nummer over de bokser ‘Hurricane’ Carter en vooral instrumentaal interessant, maar ook vocaal prettig. Dylan is niet de beste zanger en staat op dat vlak in dienst van de instrumenten en de songteksten. Maar luistert prima weg. Hij knauwt misschien wat veel, zoals te horen op Isis. En de onmiskenbare mondharmonica is ook prima. En wie is de zangeres die we soms zo mooi mee horen doen, bijvoorbeeld op Mozambique en One More Cup of Coffee? Best een interessante kennismaking met Bob Dylan, dit album.
Dit is voor het eerst (zover ik mij kan herinneren) dat enige plaat van Dylan luister. De naam en faam van Bob Dylan is mij wel bekend, maar ik mij nog nooit echt toe aangezet om iets van hem te beluisteren.
Wat ik mij van Bob Dylan kan herinneren is vooral een soort schor pratende manier van zingen wat mij niet zo aanstond, maar dat zal wel in de loop van de jaren zo gegroeid zijn. De opener is mij meteen al bekend. Veel gehoord op de radio, dit nummer over de bokser ‘Hurricane’ Carter en vooral instrumentaal interessant, maar ook vocaal prettig. Dylan is niet de beste zanger en staat op dat vlak in dienst van de instrumenten en de songteksten. Maar luistert prima weg. Hij knauwt misschien wat veel, zoals te horen op Isis. En de onmiskenbare mondharmonica is ook prima. En wie is de zangeres die we soms zo mooi mee horen doen, bijvoorbeeld op Mozambique en One More Cup of Coffee? Best een interessante kennismaking met Bob Dylan, dit album.
1
geplaatst: 22 maart 2022, 16:08 uur
Heeft ruim 25 jaar geduurd voordat ik Dylan eindelijk - pas ergens rond de eeuwwisseling - kon waarderen. Maar Desire kende ik destijds zeker. Ik vond het toen een zeikstem, die ik niet kon uitstaan. Maar velen anderen wèl, want het album kwam ik wel heel erg vaak tegen in andermans platenverzamelingen.
Opvallend vond ik dat best veel vrouwen dit album in hun verzameling hadden. Wèl Desire, maar nooit Blood on the Tracks of Blonde on Blonde of zo. Op zich vreemd, want Dylan was (en is) toch vooral populair bij mannen. Maar bij dit album lag dat anders.
Wat zou dat toch zijn? De tweede stem van Emmylou? De viool van Scarlet Rivera?
Ben benieuwd of anderen ook deze beleving hebben, en zo ja, er een verklaring voor kunnen geven.
Opvallend vond ik dat best veel vrouwen dit album in hun verzameling hadden. Wèl Desire, maar nooit Blood on the Tracks of Blonde on Blonde of zo. Op zich vreemd, want Dylan was (en is) toch vooral populair bij mannen. Maar bij dit album lag dat anders.
Wat zou dat toch zijn? De tweede stem van Emmylou? De viool van Scarlet Rivera?
Ben benieuwd of anderen ook deze beleving hebben, en zo ja, er een verklaring voor kunnen geven.
7
geplaatst: 18 maart 2023, 08:34 uur
De zomer van 1976 was lang, droog en heet. Voor mij was het dat jaar een extra lange vakantie omdat ik eindexamen voor de middelbare school had gedaan. Het was de tijd dat de populariteit van Bob Dylan naar zijn hoogtepunt aan het groeien was. In januari 1976 verscheen zijn album Desire. Het protestnummer Hurricane werd mij eerste kennismaking met zijn muziek. Het was in eerste instantie vooral het meeslepende, intense vioolspel van Scarlet Rivera wat mijn aandacht trok. Enige tijd later las ik waar Hurricane over ging. Over de tweemaal ten onrechte voor drievoudige moord veroordeelde bokser Rubin Carter. Gedurende 1975 had Dylan Carter in de gevangenis bezocht en werd door fans aangemoedigd er een lied over te schrijven. Het zou een van zijn meest populaire songs worden, en terecht, want de tekst is briljant. Door de openingsregels wordt de luisteraar meteen het nummer ingezogen :
“Pistol shots ring out in a barroom night
Enter Patty Valentine from the upper hall
She sees a bartender in a pool of blood
Cries out 'My God, they've killed them all!' “
De rest van het nummer is een samenvatting van de gebeurtenissen die leidden tot Carters gevangenschap, en hoe hij in wezen werd ingeluisd door de racistische politie ("We want to pin this triple murder on him/He ain't no Gentlemen Jim"). In de tekst werd ik vooral geraakt door de onrechtvaardigheid die eruit naar voren komt. Toen kon ik al heel erg slecht tegen onrechtvaardigheid in welke vorm dan ook. Het leidde er zelfs toe dat ik mijn leraar Engels vroeg of ik de song als gedicht op mijn lijst mocht zetten voor het mondeling. Tot mijn grote verbazing mocht dat en ging mijn mondeling er uiteraard over. Een paar jaar terug kocht ik het album, na het heel lang niet gehoord te hebben op cd. Opnieuw dook ik in het levensverhaal van Rubin Carter, een van de beste middengewicht boksers ooit. Carter werd geboren in Clifton, New Jersey. Het toeval wil dat de broer van mijn oma van vaders kant de laatste twintig jaar van zijn leven daar woonde, waardoor het nummer voor mij nog een extra dimensie kreeg. In 1985 werd Carter vrijgelaten zonder vrijspraak. De rest van zijn leven zou Carter zich gaan inzetten voor onschuldig veroordeelden. In 1999 kwam een film uit over Carters leven, “The Hurricane”, waarin acteur Denzel Washington de hoofdrol vertolkte.
bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com
“Pistol shots ring out in a barroom night
Enter Patty Valentine from the upper hall
She sees a bartender in a pool of blood
Cries out 'My God, they've killed them all!' “
De rest van het nummer is een samenvatting van de gebeurtenissen die leidden tot Carters gevangenschap, en hoe hij in wezen werd ingeluisd door de racistische politie ("We want to pin this triple murder on him/He ain't no Gentlemen Jim"). In de tekst werd ik vooral geraakt door de onrechtvaardigheid die eruit naar voren komt. Toen kon ik al heel erg slecht tegen onrechtvaardigheid in welke vorm dan ook. Het leidde er zelfs toe dat ik mijn leraar Engels vroeg of ik de song als gedicht op mijn lijst mocht zetten voor het mondeling. Tot mijn grote verbazing mocht dat en ging mijn mondeling er uiteraard over. Een paar jaar terug kocht ik het album, na het heel lang niet gehoord te hebben op cd. Opnieuw dook ik in het levensverhaal van Rubin Carter, een van de beste middengewicht boksers ooit. Carter werd geboren in Clifton, New Jersey. Het toeval wil dat de broer van mijn oma van vaders kant de laatste twintig jaar van zijn leven daar woonde, waardoor het nummer voor mij nog een extra dimensie kreeg. In 1985 werd Carter vrijgelaten zonder vrijspraak. De rest van zijn leven zou Carter zich gaan inzetten voor onschuldig veroordeelden. In 1999 kwam een film uit over Carters leven, “The Hurricane”, waarin acteur Denzel Washington de hoofdrol vertolkte.
bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com
0
geplaatst: 17 februari 2024, 08:59 uur
Vol punt er af. Ik blijf steeds maar denken dat bij herluistering op het goede moment het kwartje valt ofso, maar elke keer valt ie tegen. Sarah en Joey zijn ontzettend zeurderig en langdradig. Emmylou Harris helpt daarbij bepaald niet, nooit gesnapt wat mensen mooi vinden aan haar stem. De harmonica is ook veel te dominant op dit album naar mijn smaak. Dus nee, bepaald niet mijn favoriete Dylan. En dat zo kort na mijn favo Blood on the Tracks. Vreemd, maar het is niet anders.
3
geplaatst: 21 december 2025, 21:12 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Bob Dylan - Desire (1976) - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Bob Dylan - Desire (1976)
Blood On The Tracks wordt terecht gezien als het beste album dat Bob Dylan gedurende de jaren 70 maakte, maar het in 1976 verschenen Desire vind ik persoonlijk niet zo heel veel minder
Ik leerde Desire van Bob Dylan pas kennen nadat ik de stapel geweldige albums die hij in de jaren 60 maakte had leren kennen, maar ik was direct gecharmeerd van het album dat een wat voller en elektrischer geluid laat horen dan de meeste Dylan albums uit de jaren 60. Desire vind ik ook een wat atypisch album in het oeuvre van de Amerikaanse muzikant, wat alles te maken heeft met het geweldige vioolspel van Scarlet Rivera, die door puur toeval bij Dylan in de studio was beland. Desire is een album met vooral lange tracks, die Bob Dylan alle kans bieden om zijn kunsten als verhalenverteller te etaleren. Het stapeltje met de beste Bob Dylans albums is een flinke stapel, maar Desire hoort er wat mij betreft zeker bij.
Begin november zag ik Bob Dylan in de AFAS Live. Het is een concert dat met gemengde gevoelens werd ontvangen, maar mijn oordeel was positief. De setlist van de huidige tour is zo ongeveer in beton gegoten, dus ik wist wat ik kon verwachten en dat viel me niet tegen. Het betekent ook dat ik voor het oudere werk van Bob Dylan vertrouw op zijn inmiddels immense oeuvre en niet op zijn optredens.
Ik las van de week een mooi artikel op de Amerikaanse muziekwebsite Paste over de albums die Bob Dylan maakte nadat hij aan het eind van de jaren 70 het geloof had omarmd. Ik heb de albums nog eens beluisterd en ben inmiddels iets positiever over Slow Train Coming, maar met de opvolgers heb ik veel minder. Dylan was in de jaren 80 sowieso de weg behoorlijk kwijt en maakte pas aan het eind van de jaren 90 weer een album dat in de schaduw mocht staan van zijn klassiekers.
In de jaren 70 leverde de Amerikaanse muzikant met Blood On The Tracks wat mij betreft zijn meesterwerk af, maar ik heb ook altijd wel wat gehad met de opvolger van dat album (het album met The Band niet meegerekend). Het in 1976 verschenen Desire is in meerdere opzichten de tegenpool van het een jaar eerder verschenen Blood On The Tracks.
Blood On The Tracks is een uiterst ingetogen, uitsluitend akoestisch en behoorlijk consistent album. Desire klinkt een stuk uitbundiger en elektrischer en is bovendien een veelkleurig en hier en daar wat wispelturig album. Blood On The Tracks wordt door velen beschouwd als een zeer persoonlijk breakup album, iets wat Bob Dylan zelf overigens altijd heeft ontkend, maar op Desire is hij weer vooral een verhalenverteller.
Desire kwam er overigens niet zonder slag of stoot. Bob Dylan was in de zomer van 1975 de studio ingedoken met een flinke groep muzikanten, onder wie stergitarist Eric Clapton, maar de sessies verliepen, mede door het grote aantal muzikanten, chaotisch. In de herfst probeerde de Amerikaanse muzikant het daarom opnieuw met een kleinere groep muzikanten, onder wie violiste Scarlet Rivera, die hij op straat tegen het lijf was gelopen, en Emmylou Harris, die op Desire tekent voor de achtergrondvocalen.
Er was op Desire verder een belangrijke rol weggelegd voor producer Don DeVito en voor songwriter Jacques Levy, die meeschreef aan de meeste songs op het album. Desire opent met het geweldige en ruim acht minuten durende Hurricane, waarin de viool van Scarlet Rivera de show steelt, maar Dylan ook geweldig zingt. Hurricane is niet eens de langste track op Desire, want Joey is met ruim 11 minuten nog langer.
Desire is sowieso een album met vooral lange tracks, want van de negen tracks op het ruim 56 minuten durende album zijn er zes langer dan vijf minuten. Op Desire experimenteert Bob Dylan met het volle geluid waarmee hij ook zijn Rolling Thunder Revue tour vulde en dat levert een dynamisch en energiek geluid op.
Desire is door de uit duizenden herkenbare zang van de Amerikaanse muzikant een typisch Bob Dylan album, maar door de grote rol voor de viool van Scarlet Rivera, die het hele album de hoofdrol opeist, en de tweede stem van Emmylou Harris, die de stem van Dylan meerdere keren fraai ondersteunt, is het ook een bijzonder klinkend album, dat een unieke plek heeft in het oeuvre van de Amerikaanse muzikant, zeker omdat Dylan ook nog eens goed bij stem is op Desire en fraai mondharmonica speelt. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Review: Bob Dylan - Desire (1976) - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Review: Bob Dylan - Desire (1976)
Blood On The Tracks wordt terecht gezien als het beste album dat Bob Dylan gedurende de jaren 70 maakte, maar het in 1976 verschenen Desire vind ik persoonlijk niet zo heel veel minder
Ik leerde Desire van Bob Dylan pas kennen nadat ik de stapel geweldige albums die hij in de jaren 60 maakte had leren kennen, maar ik was direct gecharmeerd van het album dat een wat voller en elektrischer geluid laat horen dan de meeste Dylan albums uit de jaren 60. Desire vind ik ook een wat atypisch album in het oeuvre van de Amerikaanse muzikant, wat alles te maken heeft met het geweldige vioolspel van Scarlet Rivera, die door puur toeval bij Dylan in de studio was beland. Desire is een album met vooral lange tracks, die Bob Dylan alle kans bieden om zijn kunsten als verhalenverteller te etaleren. Het stapeltje met de beste Bob Dylans albums is een flinke stapel, maar Desire hoort er wat mij betreft zeker bij.
Begin november zag ik Bob Dylan in de AFAS Live. Het is een concert dat met gemengde gevoelens werd ontvangen, maar mijn oordeel was positief. De setlist van de huidige tour is zo ongeveer in beton gegoten, dus ik wist wat ik kon verwachten en dat viel me niet tegen. Het betekent ook dat ik voor het oudere werk van Bob Dylan vertrouw op zijn inmiddels immense oeuvre en niet op zijn optredens.
Ik las van de week een mooi artikel op de Amerikaanse muziekwebsite Paste over de albums die Bob Dylan maakte nadat hij aan het eind van de jaren 70 het geloof had omarmd. Ik heb de albums nog eens beluisterd en ben inmiddels iets positiever over Slow Train Coming, maar met de opvolgers heb ik veel minder. Dylan was in de jaren 80 sowieso de weg behoorlijk kwijt en maakte pas aan het eind van de jaren 90 weer een album dat in de schaduw mocht staan van zijn klassiekers.
In de jaren 70 leverde de Amerikaanse muzikant met Blood On The Tracks wat mij betreft zijn meesterwerk af, maar ik heb ook altijd wel wat gehad met de opvolger van dat album (het album met The Band niet meegerekend). Het in 1976 verschenen Desire is in meerdere opzichten de tegenpool van het een jaar eerder verschenen Blood On The Tracks.
Blood On The Tracks is een uiterst ingetogen, uitsluitend akoestisch en behoorlijk consistent album. Desire klinkt een stuk uitbundiger en elektrischer en is bovendien een veelkleurig en hier en daar wat wispelturig album. Blood On The Tracks wordt door velen beschouwd als een zeer persoonlijk breakup album, iets wat Bob Dylan zelf overigens altijd heeft ontkend, maar op Desire is hij weer vooral een verhalenverteller.
Desire kwam er overigens niet zonder slag of stoot. Bob Dylan was in de zomer van 1975 de studio ingedoken met een flinke groep muzikanten, onder wie stergitarist Eric Clapton, maar de sessies verliepen, mede door het grote aantal muzikanten, chaotisch. In de herfst probeerde de Amerikaanse muzikant het daarom opnieuw met een kleinere groep muzikanten, onder wie violiste Scarlet Rivera, die hij op straat tegen het lijf was gelopen, en Emmylou Harris, die op Desire tekent voor de achtergrondvocalen.
Er was op Desire verder een belangrijke rol weggelegd voor producer Don DeVito en voor songwriter Jacques Levy, die meeschreef aan de meeste songs op het album. Desire opent met het geweldige en ruim acht minuten durende Hurricane, waarin de viool van Scarlet Rivera de show steelt, maar Dylan ook geweldig zingt. Hurricane is niet eens de langste track op Desire, want Joey is met ruim 11 minuten nog langer.
Desire is sowieso een album met vooral lange tracks, want van de negen tracks op het ruim 56 minuten durende album zijn er zes langer dan vijf minuten. Op Desire experimenteert Bob Dylan met het volle geluid waarmee hij ook zijn Rolling Thunder Revue tour vulde en dat levert een dynamisch en energiek geluid op.
Desire is door de uit duizenden herkenbare zang van de Amerikaanse muzikant een typisch Bob Dylan album, maar door de grote rol voor de viool van Scarlet Rivera, die het hele album de hoofdrol opeist, en de tweede stem van Emmylou Harris, die de stem van Dylan meerdere keren fraai ondersteunt, is het ook een bijzonder klinkend album, dat een unieke plek heeft in het oeuvre van de Amerikaanse muzikant, zeker omdat Dylan ook nog eens goed bij stem is op Desire en fraai mondharmonica speelt. Erwin Zijleman
* denotes required fields.