Amy Winehouse - Back to Black (2006)

Gek mens, maar geweldige zangeres. Zo staan ze maar eens in het decennium op.

Ongelofelijk sterke stem.

de eeuwige dubbele moraal der amerikanen

http://www.nu.nl/news/1437606/62/Amy_Winehouse_bedekt_blote_vrouw_op_arm.html

magoed, strakke plaat weer, ook deze

nu maar hopen dat ze volgend jaar haalt

Jammer dat ze zo slecht met haarzelf omgaat, want als dit geen topplaat is weet ik het niet meer. Meer dan de helft van de nummers zijn in mijn ogen/oren pareltjes van de bovenste plank.....Eindelijk een vrouw die niet meedoet aan de Aguilera's en Carey's van deze wereld....die zijn er al te veel.

Mijn favoriet blijft Tears dry on their on....Om te janken zo prachtig

Ik vraag me af in welk land dit geweldige album geen topverkoper is. Helaas leidt alle negatieve aandacht rond de dame de aandacht af van de geweldige muziek. Alles zit gewoonweg perfect in elkaar. Vocaal, muzikaal en tekstueel van wereldniveau. Een erg aangrijpend album.

Erg goed album dit, echt zo'n album waar je de meeste nummers in je onderbwustzijn al van kent doordat ze veelvuldig op de radio worden afgespeeld. Toch is het en blijft het niet echt mijn soort muziek. Daarom is het slechts geschikt voor enkele luisterbeurten.

Ik heb trouwens een versie waar nog veel meer nummers op staan.

voorlopig 3*

ja die heb ik ook.
op cd 1 staat nummer 1 t/m 11 zoals hierboven ook vermeld en op cd 2 staan deze nummers nog:
01 - Valerie
02- Cupid
03- Monkey Man
04- Some Unholy War
05- Hey Little Rich Girl
06- To Know Him Is To Love Him
07- Love Is A Losing Game

ik weet niet of het allemaal van Motown was, maar je hebt gelijk dat het allemaal eerder is gedaan. en toch is het een lekker album. ze leunt overduidelijk op de muziek uit de jaren 60, maar op 1 of andere manier hoor je ook dat er sindsdien veel is gebeurd op muziekgebied. het rauwe en achteloze had ik bij de supremes nog niet gehoord.

Deze stem is uniek...noem maar iemand die er erg op lijkt.....

Inderdaad, als je haar hoort en ziet dan blijf je toch gefascineerd kijken maar zeker ook luisteren. Dat deed ik gisteren bijvoorbeeld bij Tears Dry on their Own. Fantastisch goed gezongen.

Pracht nummer....mijn favoriet op zeker

Zo, dit album 'has grown on me.'
In het begin raakte het me niet zo,
vond het gewoon wat saai, cliché.

Toch de cd nog wat luisterbeurten gegund,
en da's maar goed ook.. Jee, ik ben er nu echt weg van.
Ondanks dat ik 'Frank' ook nog een ijzersterke plaat
blijf vinden.. Ligt bij mij net aan het moment waarin ik me bevind, welk van de 2 albums nou beter bevalt. Maar voor nu, is het B2B.

Met een grote buiging voor de nummers 'Back to black,' 'Tears dry on their own' en 'You know I'm no good.'

Ala, van mij gewoon een 4,5 nu

Is Monkey man een Stonescover?

Het maakt mij echt geen ene fluit uit of het een Idols-product is of niet, wat voor mij telt is de kwaliteit. Kijk, een Idols-fan of iets in die richting zal ik nooit of te nimmer worden, maar goede muziek beoordeel je niet aan zijn afkomst maar aan de kwaliteit.

Nee, een cover van het nummer van Toots & the Maytals. Volgens mij is de versie van de Specials van dat nummer het best bekend.

Ik vind haar zo uniek,
normaal luister ik helemaal niet naar dit genre...
Maar dit album vind ik echt lekker.

eerlijk gezegd ontgaat mij dan weer wat dit met Jazz te maken heeft.

Het zijn echt duidelijke jazz invloeden, op Frank komen deze nog sterker naar boven

dan ben ik benieuwd waar je Jazz invloeden hoort. het heeft wellicht een 'jazzy-feel (net als Sade een jazzy-feel heeft), maar met Jazz heft het verder weinig van doen.

Correct me if I'm wrong maar is syncopatie niet een duidelijk jazzkenmerk (Love is a Losing Game)?

Nee dat is een blueskenmerk......

volgens mij moet jij weer eens de boeken in Lexicon (what's in a name?).
syncopatie wordt veel gebruikt in Jazzmuziek, maar ook in veel andere stijlen. het gaat me wat ver om dat een Jazzkenmerk te noemen. dat zou namelijk betekenen dat het een vereiste is.
het is in ieder geval niet zo dat als er syncopen gebruikt, het jazz is.
volgens mij is blues over het algemeen (ritmisch) vrij recht-toe-recht-aan.

ik heb voor de zekerheid even 'love is a losing game' beluisterd en dat vind ik toch gewoon een poppy drumpartij.

als je het ritme van blues en de basisjazz met elkaar vergelijkt zul je ontdekken dat die praktisch hetzelfde is

blues heeft geen typisch syncopisch ritme. het ritme valt gewoon op de tel.
wat je met 'basisjazz' bedoelt begrijp ik niet.
alle moderne muziek stamt af van blues, jazz en wat al niet meer, dus dat het allemaal dezelfde oorsprong heeft lijkt me duidelijk. neemt niet weg dat de jazz ritmisch een geheel andere weg is ingeslagen dan de blues.

Je hebt er ongetwijfeld meer verstand van, maar toch lijkt mij het inzetten van Amy na de tel een syncopatie, waardoor het jazzy wordt.

Goeie artiest, lekkere plaat.
Ik moet het alleen niet te lang achter elkaar horen, maar verder een veelbelovend talent!

en laat nu net het vaak kunnen horen voor mij iig een goede graadmeter zijn

muziek die ik na 5 jaar nog draai, dat vind ik goede muziek, en niet muziek die 3 weken lekker klinkt en daarna je neus uitkomt

Daar ben ik het helemaal mee eens

Goeie cd, net zoals haar eerdere cd. Vooral Valerie is super, nadat ik hem al tig keer gehoord heb vind ik hem nog steeds leuk

Great!!

Eigenlijk ben ik geen fan van Amy Winehouse, vooral door hoe ze zich gedraagt, maar goed het gaat hier over de muziek. En ik was eigenlijk wel verrast.
Buiten de nummers Rehab, You Know I’m No Good en Back to Black, die ik al kende vind ik ook: Tears Dry On Their Own, Me & Mr Jones,… zeer goede nummers.

4*