The Who - Who's Next (1971)

Ik denk dat het een kwestie van wennen is, de nummers op dit album klinken, ondanks het hoge Rock 'n Roll gehalte, vrij ''fris''. Eigenlijk een beetje hetzelfde idee als bij Led Zeppelin 4 maar dan nog wat frisser.
In dat opzicht past de albumhoes ook perfect bij de muziek, de lucht staat voor het luchtige/frisse van de muziek, en de stenen en de steen in het midden voor het Rock gehalte.

Top zanger, topgitarist, topbassist en een topdrummers. Nummers zitten stuk voor stuk ontzettend goed in elkaar. Tijdloos album dit. Dit geeft mij ook echt het pure rockgevoel gewoon en het is echt een feel-goodplaat van mij.

Het begint alleen al schitterend met Baba O'Reilly zo'n klassieker die ik echt nooit zat wordt. Bargain vervolgens is ook zo'n nummer dat bij mij is gegroeit tot een topnummer. Ook speciale vermelding voor My Wife het nummer John Entwistle. Grappige tekst met leuke blazers. De laatste twee nummers is natuurlijk ook genieten. Het schitterende Behind Blue Eyes gevolgd door het lange Won't Get Fooled Again met die oerschreeuw ergens in het nummer . Ja dit is echt een album waarbij ik geen minpunten kan ontdekken. Alles klopt gewoon.

Hetzelfde gevoel heerst bij mij ook zo'n beetje, maar met 'Behind Blue Eyes' er dan ook nog net bij. Het begin en het einde is effectief wel een 5* waard, maar de nummers daartussen vind ik maar middelmatige songs die absoluut niet het hoge niveau halen van van de nummers die ik net aangehaald heb. Misschien dat dit nog verandert, maar voorlopig 3.5*

Al goed dat smaken verschillen

Geweldig album van The Who. het eerste dat een voldoende haalt.

Als je toch live concerten hoort en ziet, waar ze van leer trekken,
dan zijn de albums uit de jaren zestig om te janken. Daar zakt de broek van af.

De beste nummers uit deze jaren zouden op 1 cd moeten staan, dan heb je nog
een redelijk album

Ondanks een ijzersterk begin en eind, vind ik het geheel niet meer zo pakkend als een aantal jaren terug.
Het is niet constant genoeg voor een 8, wel een dikke 7, want Baba O'Riley is een klassieker pur sang.

Behalve Pete Townshend staan de mannen hier zo te zien allemaal hun broek los te maken voor een plasje, of ze maken hem net vast. Was iemand dat al opgevallen? Op de (grote) LP-hoes zie je het helemaal goed dat dat gewoon zo is.

Net vast natuurlijk, zie de reeds gedane plasjes op de kolom...

Argh!
Ik kan me voorstellen dat je de 'poppy' Who niet echt trekt (anno Sell Out), maar het is wel degelijk dezelde oerkracht die ze hier hadden:
http://www.youtube.com/watc...
(en niet meteen afzetten en even wachten rond de 1 minuut waarin het combo opstijgt uit de popdeun en de Heavy Metal induikt!)

Verdomd, dat had ik nog niet eens gezien. Stelletje mafkezen.

Baba o'riley is goed, maar de rest vind ik minder kwalitatieve songs.

Ik heb de elpee, inderdaad duidelijk te zien, is me nooit opgevallen.

Is dat je nooit opgevallen? Is wel typisch voor The Who, zo'n hoes. Straalt dezelfde houding uit die ze hadden als muzikanten op het podium.

Kan iemand mij misschien vertellen wat het verschil is tussen het nummer Behind Blue Eyes die op het album staat en de versie die als bonus track is aangemerkt? Is de bonus track een alternatieve versie of een demo?

Het enige wat ik erover kan vinden is dat de bonus track de originele versie is. Dat klinkt toch wat vreemd, aangezien hij tussen de bonus tracks staat en niet op het reguliere album.

Die 2e versie is volgens het boekje de eerste versie

Ja klopt. Er staat dat de tweede versie (bonus track) de originele versie is. Dat is vreemd, want wat is de versie op het album dan? Je zou zeggen dat ze op het album de originele versie zetten. Ik houd het er maar op dat de tweede versie een alternatieve versie is.

Baba O'Riley

De versie die als bonus track is aangemerkt, komt van de opnames uit maart 1971 in New York met producer Kit Lambert. Omdat de band niet tevreden was, hebben ze de nummers in mei/juni 1971 opnieuw opgenomen in Londen, met producer Glyn Johns. Deze opnames zijn gebruikt voor het originele album Who's Next.

Bedankt voor de zeer duidelijke uitleg.

Erg goed album van de heren. Opener Baba O'Riley heeft één van de beste intro's ooit en het laatste nummer heeft alles in zich wat The Who, en rockmuziek in het algemeen, zo goed maakt. Het niveau van deze twee nummers wordt echter niet gehaald door de rest, en dat is jammer. Het is allemaal wel goed, maar net ietsje minder. Ik moet concluderen dat ik Quadrophenia toch echt een beter album vind.

Desalniettemin 4* voor deze klassieker.

Deze plaat bevat een onwaarschijnlijke perfectie. Wanneer je een willekeurig nummer van dit album beluisterd, rijst onmiddellijk de vraag in je: 'Is dit nummer als single uitgebracht?' Bij het gros van de nummers op dit album is het antwoord 'nee'. En wanneer je de archieven van de internationale hitlijsten induikt, kom je er tot je grote schrik achter dat zelfs de meest fantastische nummers van deze plaat (zoals bijvoorbeeld 'Won't Get Fooled Again') geen grote hit zijn geweest. Gelukkig is het oordeel in het critici-circuit behoorlijk eenduidig: dit album behoort tot de beste die ooit zijn gemaakt.

The Who heeft hiermee een tijdloos meesterwerk afgeleverd. Vanaf de legendarische eerste klanken van 'Baba O'Riley' (één van de meest memorabele intro's aller tijden) weet je dat je goed zit. Dit is rock in zijn allerbeste vorm. Aan de ene kant is het jammer dat het Lifehouse-project dat Pete Townshend op de stapel had staan niet is doorgegaan, omdat ik zeer benieuwd was naar wat hij zou afleveren na zijn eerste meesterlijke rockopera Tommy. Aan de andere kant is het echter zo dat de allerbeste nummers uit de sessies voor Lifehouse gebruikt zijn voor dit album, en dat is te horen.

Zoals ik al zei is de intro van 'Baba O'Riley' fantastisch. Wanneer de stampende piano erbij komt wordt het alleen maar beter, om nog maar te zwijgen over het fenomenale drumwerk van Keith Moon. De powerchords knallen uit Townshends gitaar en Daltrey brult al zijn woede eruit, iets waar hij overigens wel een beetje bekend om stond begin jaren zeventig (wat te denken van het live-album Live At Leeds, met als absolute topper 'Young Man Blues'?). Na 'Baba O'Riley' volgt 'Bargain', een al even fantastisch nummer met opnieuw fantastisch drumwerk en tevens enkele fraaie akoestische gitaarstukken van Townshend. Vervolgens komt 'Love Ain't For Keeping', eveneens met fraai akoestisch gitaarwerk van Townshend.

Eigenlijk hebben we de allerbeste bassist aller tijden, John Entwistle, nog niet eens benoemd. Hij valt echter niet erg op op dit album. Toch heeft hij 'My Wife' geschreven; een fantastisch nummer, waar The Who zowaar gebruik maakt van een blazerssectie. Deze hebben ze ook al sporadisch ingezet op het vorige album, maar in dit nummer zijn ze erg prominent aanwezig, wat het nummer een extra dimensie geeft. 'The Song Is Over' is vervolgens misschien wel de beste ballad die The Who heeft geschreven, daar kunnen we kort over zijn. Het begint rustig, maar er zitten ook enkele stukken in waar wat meer pit bij komt kijken. Kortom, fantastisch.

Side 2 van het album gaat van start waar Side 1 is geëindigd. Rustig dus. 'Getting In Tune' is een nummer waarin Entwistle wel af en toe naar voren komt, zij het zeer kort. Hij heeft trouwens op Side 1 wel een centrale rol gespeeld. Het zou wel eens leuk zijn om nummers van The Who namelijk zonder Entwistle te beluisteren. In principe kan hij gezien worden als de kers op de taart, de puntjes op de i. Hij maakt alles af met zijn vullende basstijl. Maar dat terzijde, laat ik nu eens kijken naar 'Going Mobile'. Dit is ook een heerlijk nummer, met vooral fantastisch drumwerk van Moon.

De laatste twee nummers van het album zijn absoluut legendarisch. 'Behind Blue Eyes' is tegenwoordig vooral bekend in de verpeste versie van Limp Bizkit, maar dit origineel is een nummer dat ver boven alle covers uitstijgt. Fantastische vocalen van Daltrey, en na een tijdje in rustig vaarwater te hebben gedobberd, ontspringt het nummer opeens in een ruwe explosie van muziek, met (opnieuw) Moon als centrale muzikant. Tot slot 'Won't Get Fooled Again'. Als er één nummer is waar The Who om herinnerd moet worden, dan is het deze. Alle vier de leden van de band laten zich hier van hun beste kant zien. Als je bijvoorbeeld op Youtube geluidsfragmenten beluisterd waarin de afzonderlijke instrumenten zijn 'geïsoleerd', hoor je de enorme complexiteit van het drumwerk van Moon, de basloopjes van Entwistle en zelfs de powerchords van Townshend. Om over Daltrey nog maar te zwijgen.

Who's Next is zonder twijfel het allerbeste album dat ooit is gemaakt. Forget the Beatles, forget Bob Dylan. Dít is wat je in je kast moet hebben staan. Dompel jezelf onder in de fantastische wereld van The Who, waarin solo's toegestaan zijn, maar het geheel er nooit onder te lijden mag hebben. Op dit album is dat perfect in balans. Waarvan akte.

Erg leuke enthousiaste review...mijn complimenten

Mooie recensie Luuk

sluit me aan bij Lexus11, inderdaad een hele mooi recensie van Luuk. Dit is inderdaad een zeldzame parel in de wereld van de popmuziek.Draai deze elpee vanaf vinyl en behoort zeker tot mijn favoriete werk.

Mooie plaat. Toch vind ik hem wat minder dan Quadrophenia.
Maar hij kan nog groeien. Het was leuk om Behind Blue Eyes terug te horen. Ik ken die song nog van toen ik ongeveer 6 was. Nooit geweten dat het van The Who was.

Dat komt doordat de versie die jij op je zesde hebt gehoord waarschijnlijk die van Limp Bizkit was.

Ik heb de versie van Limp Bizkit eens opgezocht, en dat is de versie die ik al kende.
Ik vind het origineel wel een stuk beter.

Heb ook eigenlijk nog nooit iemand gesproken die de versie van Limp Bizkit beter vindt.

Toen ik nog een 14-jarige jongen was, durfde ik wel zeggen dat die versie van Limp Bizkit beter was. Nu heb ik enkel dat nummer voor nostalgische redenen, maar vind in ieder geval die van The Who nu wel beter.

Mijn allereerste album, een echt een om trots op te zijn. Legendarisch.