A Tribe Called Quest - We Got It from Here... Thank You 4 Your Service (2016)

Onlangs is er een mooi artikel gepubliceerd in de New York Times met veel achtergrondinformatie over de totstandkoming van dit album. Hierin lees je bijv. dat onder meer de hernieuwde vriendschap tussen Q-Tip en Phife geleid heeft tot dit album en dat Phife de titel van het album heeft bedacht. Leuk om eens door te nemen.

Ik denk dat we dit album wel kunnen bestempelen als hiphopalbum van het jaar. Alles valt hier op zijn plek en de timing van bepaalde nummers, We the People in het bijzonder, had niet beter gekund. Voor mij is dit een schitterende zwanenzang van één van de meest invloedrijke hiphopgroepen, die toch ook een beetje aanvoelt als een revanche voor het mindere The Love Movement die niet kon tippen aan de vier voorgangers.

All you black folks, you must go
All you Mexicans, you must go
And all you poor folks, you must go
Muslims and gays, boy, we hate your ways
So all you bad folks, you must go

Doing this album killed him

Dat schijnt Jarobi dus gezegd te hebben. Maar of dit echt zo is?...

Hij zegt gewoon dat dat voor hun zo leek, dat zij denken dat hij zichzelf daar geforceerd heeft door, ondanks zijn ziekte te reizen etc.

Dit voelt zo goed! ,en dan stop de plaat en is het onmogelijk om een een nieuwe plaat insteken.
Dubbel.
Na een studieronde, was het toch wat oriënteren voor mij, en de audio kwaliteit van sommige Phife verses klinken niet al te best.
Ik heb het album opgesplitst zoals de band het gedaan heeft in twee delen.
Kant A ondertussen al een keer of 7 volledig na elkaar beluisterd en het meeknikken word heviger en de smile breder.
De "B" kant nog maar een keer of 3, het voelt anders aan. Het is een soort bowie gevoel, ik heb ★ nog altijd in zijn plastieksje zitten, ik kijk er naar en denk ooit.
Buiten een paar uitgetrokken songs is dit fantastisch!
You on point!
Hoe ze er in geslaagd zijn? ...
Maar als een absolute Tribe liefhebber is dit heerlijk.
Meer dan Bowie, Cohen,...
Phife's heengaan deed het meest met mij, dagenlang Tribe zitten spelen op en af naar het werk.
Dit is mooi voor de mens die zo heeft genoten van hun werk!

nog één iets kan iemand Q-tip vertellen geen spannende leren broeken meer te kopen.

Get in the zone of positivity, not negativity
Cos we gotta strive for longevity

Niet van dit album maar...

Ik wil nog niet echt ingaan op nummers, omdat de scope nog ontbreekt maar dit is puur het gevoel dat overheerst.

Dit is mijn eerste comment, na jaren de site bekeken te hebben (vergeef me de fouten en de zinsbouw).

So hey, redelijk van de sokken geblazen vanaf de eerste draaibeurt

2016 is bijzonder jaar, qua laatste albums, deze hoort zeker in het rijtje

Alleen al het feit dat ik naar een nieuw album van A Tribe Called Quest kan luisteren maakt me al zo blij als een kind. Daar komt dan ook nog eens bij dat het gewoon een meesterwerk is geworden. Ben met de laatste paar comebacks (Dr. Dre, Eminem (MMLP2) ) best ontevreden. De La Soul was oké maar wat mij betreft niet meer dan dat.

Met The Space Program werd ik gelijk gerustgesteld. Dit kon niet meer stuk. Hier en daar ook wat mindere nummers. Ben totaal geen fan van Anderson Paak. Vraag me ook wel af hoe ze bij hem terecht zijn gekomen. Ook The Killing Season skip ik liever. Maar daar tegenover staan genoeg tracks die niet onder doen aan hun "greatest hits". Een nieuwe The Anthology misschien? ...

Ik kan niet wachten tot dit op vinyl te bestellen is!

Waanzinnig album. Noem mij een hiphop album dat dit jaar uitkwam en beter is....

Instagram

Ik moet toch wel zeggen dat ik de kriebels krijg als ik Phife zo fris en energiek hoor rappen. Zeker als je weet dat dit opgenomen is toen hij zich, naar omstandigheden, kiplekker voelde.

Beat van We The People doet me overigens sterk denken aan die van Too Many Rappers van Beastie Boys/Nas...

Beter goed gejat, dan slecht bedacht zullen we maar zeggen

Voorlopig zeg ik "Death Grips", maar ik vermoed dat ik dat over enkele weken niet meer zal doen.

Geweldig album!!! Wat een comeback ,echt briljant, deze staat al een paar dagen op repeat.

Oh jongens als dat orgeltje en die beat er in komt op Space Program

Wat een cadeau om zo totaal onverwacht nog een tribe album te krijgen dat zich kan meten met de hoogtijdagen. Het heerlijke oude gevoel maar toch ook duidelijk een album van nu.

Bijzonder om na zoveel jaren dan toch weer een Tribe called quest album te kunnen luisteren. Als ouwe lul ben ik fan van het eerste uur. Halverwege jaren 90 ben ik al grotendeels afgehaakt bij de hiphop omdat de sound minder groovy/jazzy/funky werd (waar ik juist zo van hield). Beste voorbeeld hiervan was natuurlijk ATCQ (en Guru/ Gang Starr). Vaak samen genoemd met o.a. Jungle brothers, maar ook bijvoorbeeld Big Daddy Kane blonk in mijn ogen uit in lekkere funky samples in die vroege periode.

Die nadrukkelijke aanwezigheid van geniale samples uit de jazz collectie van Phive mis ik een beetje. Ze zijn er wel natuurlijk. Ik kan het niet uitstaan dat ik er niet op kan komen waar het sampeltje "move on to the stars" in The space program vandaan komt. Whosampled biedt geen uitkomst, maar het klinkt zo bekend. Ik heb gezocht in de Roy Ayers hoek (waar eerder Running away van gebruikt werd) en ander jazz-fusion spul, maar ik kan het niet vinden. Of word ik nou gek en is het geen sample? In andere nummers wordt deze sound zelf gemaakt (de orgel klanken in Conrad Tokyo bijvoorbeeld) in de traditie van het oude geluid.

Niet alles vind ik geweldig. Het album zal zich voor mij nooit kunnen meten met The Low End Theory en Midnight Marauders, maar dat is ook geen eerlijk vergelijk gezien het jeugdsentiment.
Het start erg sterk met de eerste 2 songs die al veel aandacht hebben gekregen her en der. Dan volgt een 3e klapper met Whateva Will Be (lekker dat basloopje!)
Verder had ik liever had ik nog meer de nadruk op de fijne harmonie in geluid van Phive en Q-tip gehoord. Van Busta Rhymes ben ik nooit een fan geweest. Maar naast die eerste 3 hebben ook Melatonin, Black Spasmodic, Ego en The Donald hebben wat mij betreft die oude bekende flow, zonder een oud kunstje te herhalen (de afsluiter klinkt verder bijvoorbeeld totaal anders dan hun oude werk).
Goeie titel trouwens..

dit album is echt de shit, iets zinnig kan ik er nog niet over zeggen...

Hoewel ik geen hiphop-kenner en maar beperkt -liefhebber ben (wel met een grote liefde voor The Beastie Boys en in wat minder mate Public Enemy) heb ik de oude platen van ATCQ in de jaren negentig met een glimlach zijdelings meegekregen. Vond ze wel erg OK, maar draaide (en draai) toch vooral muziek in de (alternatieve) rockhoek. Meteen de eerste dag van verschijnen van deze plaat uit nieuwsgierigheid beluisterd en ik moet bekennen dat hij nu al een paar dagen op repeat staat. Wat een geweldig album is dit. Straks toch ook die oude platen nog maar weer eens beluisteren

Naast de heerlijke flow (van het hele album bedoel ik) ben ik ook ook erg onder de indruk van het feit dat ze de tijdgeest zo goed te pakken hebben. Het lijkt wel alsof ze al wisten dat Trump zou winnen (om vervolgens die andere 'The Donald' ff op z'n plek te zetten).

Met terugwerkende kracht oudere albi van ATCQ aan het opfrissen/opnieuw ontkennen, daar zitten nog gaten zat.

Hoe vaker ik dit album draai des te meer ik besef dat het groepen als ATQC zeldzaam zijn. De manier waarop de leden, en ook gastartiesten, elkaar afwisselen, aanvullen en ondersteunen is best uniek. Je merkt duidelijk dat ze samen in de studio hebben gestaan, iets wat tegenwoordig sowieso zeldzaam is, volgens mij.

Het valt me vooral op dat er toch echt maar één artiest is die als A Tribe Called Quest kan klinken, hoe hard anderen hun best ook willen doen. Even na al die jaren feilloos een vervolg breien op je eigen geluid, het is weinig anderen gegeven.

'We the People...' wat een heerlijk nummer

Zijn er meer mensen bij wie de beat van The Killing Season zo aan Madvillain's Meat Grinder doet denken

Helemaal mee eens!

Geen slecht album, zeker niet, maar ik vind het productioneel vaak nergens naartoe gaan. De nummers ademen een 90s sfeer maar ik vind het vaak te glad of te rauw. Nummers als Dis Generation, Solid Wall Of Sound en The Space Program vind ik dan wel weer heerlijk, maar een uur lang boeit het me niet. Q-Tip is heerlijk in vorm, leuk om Phife weer zo te horen en ach, Jairobi laat zich af en toe ook zien. Een goed afscheidsalbum maar het haalt het wat mij betreft niet bij het oude werk van de Tribe.

Misschien schrijf ik er eens wat meer over, maar het tofste aan dit album vind ik dat ze niet proberen modern te klinken. Maakt het wel een album voor een beperkt publiek? denk t wel.

Lijkt tot nu toe wel mee te vallen. Album is op één binnengekomen in Amerika (boven de kerstplaat van Pentatonix, geen geringe prestatie ), en ook de single heeft zowaar de Billboard Hot 100 gehaald.

Knap, al heb ik geen idee wie Pentatonix is.

Interessanter om te zien hoe het in Nederland doet misschien. Het is tenslotte geen Top Notch productie en heeft geen autotune.

Blijf 'em maar afspelen. Heerlijke nummers met dis generation, melatonin, we the people, conrad tokyo en ga maar door. Ik vind consequence ook een fijne terugkerende ft. Heeft iemand anders ook het idee dat ie naar Prodigy van Mobb Deep luistert als hij aan het rappen is?

Ik moet zeggen dat ik er ook aan dacht, Prodigy zoals op The Infamous qua stem inderdaad!

Puike plaat hoor. Alles wat ATCQ had kunnen uitbrengen, wordt natuurlijk naast hun klassiekers gelegd. Dat is lastig te overtreffen. Desalniettemin zijn ze hier een uur lang urgent, scherp, en groovy as fuck. In de running voor 4,5 sterren en een (zeer) hoge plek in de jaarlijst.