A Tribe Called Quest - We Got It from Here... Thank You 4 Your Service (2016)

Deze mag gewoon naast die klassiekers liggen

Gruwelijk album, dat had ik echt niet verwacht. Klinkt heerlijk fris bijdetijds en toch typisch ATCQ. En Busta is on fire eindelijk weer 's. Genieten.

Ik begin met 4* maar dat zie ik in de nabije toekomst nog stijgen.

De Youtuberip stond al een paar dagen erop maar het geluid was zo slecht dat ik na 2 nummers die heb afgezet. Dan liever het schijfje direct gaan kopen

Heel strakke plaat met dat typische ATCQ geluid, erg straf als je dat kan 18 jaar na het laatste album.

De eerste 6 nummers klinken wat "experimenteel" en de reverbknop staat ver open om dat spacey geluid te krijgen. Later gaan ze weer de jazzy tour op en komen er ook wat pure meeknikkers als Ego & The Donald naar boven. De vele gastartiesten zijn nergens storend en Busta & Consequence dragen deze plaat ook echt met hun bijdrages. Katia Cadet op Lost Somebody verdient ook een vermelding. Heel mooi refrein

Of het naast de klassiekers mag liggen laat ik nog in het midden maar dit is een plaat die net als Beats, Rhymes & Life echt wel op z'n eigen benen kan staan. Ik heb eerlijk gezegd nog niet gedacht aan The Low End Theory of Midnight Marauders sinds ik deze sinds gisteren op repeat heb.

Favorieten tot nu : The Space Program, We The People, Whateva Will Be ,Möbius, Movin Backwards, Ego & The Donald

Heel tof album van the Tribe.
Ik begin met 4 sterren maar moet het album zeker nog een paar keer checken voordat ik het zeker weet.
Vooralsnog vind ik het eerste deel van de plaat wel sterker dan het tweede.

Zeer sterk album. Maar het pakt me nog niet zoals ik zou willen. Zeker ook door het gevoel dat er meer in had gezeten. De drie ijzersterke openingsnummers laten dat horen.
En die sterke nummers onderstrepen ook gelijk het minpunt van dit album: te weinig Phife, die via het samenspel met Q-tip een lach op je gezicht tovert. Dát zijn de momenten dat dit album op z'n sterkst is. Maar goed, dat is een factor waar men waarschijnlijk helaas weinig invloed op heeft gehad.

Maar te veel Q-tip dus, ook als producer. Ik vermoed dat hij een sterke hand gehad heeft gehad in de producties van veel nummers, waardoor deze sterk klinken zoals zijn solo-werk. Opzich knap om zo herkenbaar te klinken, maar jammer dat dat geluid voor mij nooit écht geniaal wordt.

Enfin, sterk album. Maar de geniale nummers waarin Phife er keihard in knalt, laten mij toch met een half gevoel achter na elke luisterbeurt.

Het valt me op hoe zwak dit jaar was. ATCQ heeft hier een prachtige plaat gemaakt maar er is werkelijk geen concurrentie voor de eerste plaats. Ik vond de laatste Atmosphere enigszins tegenvallen. Nog steeds een fijn plaatje hoor maar zeker niet het niveau van hun betere werk. Alsnog staan ze in mijn top 5 dit jaar...

Voor alle duidelijkheid dan heb ik het, op Kiwanuka na, over hip hop.

De nieuwe Aesop Rock gecheckt? Die is behoorlijk briljant.

Kanye?
Kendrick?
Chance the Rapper?
Noname?
Skepta?
Common?

Wat leuk, die Can-sample in 'Lost somebody'

Kanye vond ik zeer wack, common was ok maar niet meer dan dat, Kendrick was eeb tussendoortje. Chance is niet zo mn ding en die andere twee ken ik niet

Aesop rock vond ik ook ok maar echt top? Alleen dit album...

Ik ben het met thgryda eens. Er zijn sowieso niet zoveel goede hiphop albums uitgekomen naar mijn idee. Ook de underground lijkt wat kleiner te worden.

Dit album is geweldig. Chance the Rapper vond ik ook goed. Daarbij vond ik Lushlife ook erg goed. Maar drie goede hiphop albums in een jaar is wel erg karig...

Die Elton John-sample op Solid Wall of Sound
En jullie vergeten ScHoolboy Q en Danny Brown, jongens. Hebben allebei geweldige albums uitgebracht dit jaar. Het album van Chance the Rapper daarentegen vond ik dan weer een tegenvaller. No Problem vind ik wel één van de beste nummers van 2016.

Sample, Johnny Marr? Dat is de eckte eckte Elton John zelf, niets geen sample (hoewel het pianospel best op 'Bennie and the Jets' lijkt).

Dat geloof ik niet. Het is echt wel een sample van Bennie and the Jets hoor, denk ik. Ik ben een Elton-kenner Anyhoe, deze shit is überdope.

Volgens mij heeft-ie het gewoon zelf ingespeeld en ingezongen; hij zou anders niet in de liner notes als gastartiest genoemd zijn, maar als sample, niet?

Inderdaad, ik vind het ook erg vreemd. Maar het klinkt gewoon als de 1973-Elton en niet als de hedendaagse Elton. Ik zou zweren dat ik gelijk heb, maar het kan natuurlijk... Heeft iemand het telefoonnummer van Q-Tip zodat ik het 'm even kan vragen?

OK, duidelijkheid. En wel door dit artikel. Het stuk voor 2:43 is dus wel degelijk een sample, en in de outro zingt Elton samen met Q-Tip een nieuw stuk in. Vandaar dat hij ook bij de gastartiesten is genoemd.

Dank je, Sjonnie! Had zelf ook wat research gedaan, maar kon er niets over vinden, maar nu weet ik gelukkig hoe het zit!

Jarobi White is echt schitterend op sommige songs.

The Space Program is al goed maar zijn verse in The Killing Season is echt af

Album groeit nog elke dag en ik begin de 2de helft alsmaar sterker te vinden.

Ja, dat is echt zo. Bijzonder hoor.

Heel vet en heel diep ook... Het album is een puzzel die nog steeds complex klinkt na ruim 5x luisteren.

Ik vind juist dat Jarobi the Killing Season compleet verpest. Zijn flow past zo niet bij die beat - het klinkt nog houteriger dan normaal.

Het album staat op 1 in dit aardig gevarieerde jaarlijstje van Gorilla vs. Bear website met een redelijk voorspelbare top 10.

Maar de 50 albums daaronder zijn behoorlijk gevarieerd voor Amerikaanse begrippen, alhoewel er volgens mij alleen acts uit de VS op staan.

Radiohead is Brits.

Ah, ja... is waar en Hinds is Spaans als ik me niet vergist maar afgezien van die 2 geen bekende namen uit andere landen. Zelfs geen Bowie.

Goh goede albums waren er imo wel meer maar dit album was het enige hip hop album dat me omver kon blazen. Het grappige is dat dit gebeurt bij een comeback in het jaar van de halfgeslaagde "comebacks". Lif kwam met een aardig album en een dope EP en de albums van Atmosphere en Masta Ace waren echt wel goed maar je hoopt toch op meer, meer zoals... dit album.

Kan qua niveau mee met The Low End Theory en Midnight Marauders, geslaagde comeback dus

man man dit is echt maf flabbergasted

Een voorbeeld voor het genre, dit. Wat een bazen.

Er staat zelfs een Nederlandse act in met Amber Arcades! Verder zijn Postiljonen, Kornel Kovacs en Merely Zweeds, Carly Rae Jepsen, Jessy Lanza, Kaytranada en CFCF zijn Canadees, Equiknoxx is volgens hun stukje Jamaicaans, Carla Del Formo volgens hun stukje Australisch, Leon Vynehall, Burial, Still Corners en Fear of Men zijn Brits, Yumi Zouma is Nieuw-Zeelands, Kedr Livanskiy is Russisch en verder een heleboel acts die me volstrekt niets zeggen. Zelfs de top 10 is dus meer dan de helft niet-Amerikaans. Geen idee hoe je bij jouw opmerking komt dus?