Pink Floyd - Atom Heart Mother (1970)

De eerste 4 nummers van dit schijfje zijn meer dan in orde , maar hoe halen de jongens het in hun harses om dan met een 13 minuten lange breakfast de boel te verneuken , daardoor deelt de jury hier niet de volle mep uit .

Die laatste track is echte Britse humor in de lijn van bijvoorbeeld Monty Pyton's Flying Circus. Ik blijf dit erg leuk vinden vooral met de hoofdtelefoon op komt dit het best tot zijn recht.

Inderdaad erg grappig. Eerst wilden ze dat nummer trouwens "Syd's Psychedelic Breakfast" noemen. (Naar Syd Barrett natuurlijk.)

Dat Alan's Psych Breakfast zo massaal wordt afgeserveerd...

Die instrumentals zijn toch prachtig? (vooral de laatste).

Alan's Psychedelic Breakfast kabbelt mij een beetje te zeer voort: er zit mijn inziens te weinig spanning zijn. Favoriete track blijft toch het titelnummer: geweldig met dat koor erin. Maar al met al een hele mooie Pink Floyd plaat en de hoes is ook geweldig: je moet maar op het idee komen om een koe op je hoes te zetten.

Het verhaal van die koe is dat de band destijds afstand wilde nemen van de heersende mode van flowerpower-achtige en pseudo artistieke hippe hoezen, zoals bv Gratefull Dead,Genesis en Yes die hadden. The beatles hadden een vergelijkbaar statement toen ze na de hoes van Sgt Peppers kwamen met de witte hoes waarop helemaal niets stond

Ik ken dat verhaal ook: daarnaast heb ik eens gelezen dat ter promotie van Atom Heart Mother plastic uiers aan discjockey's werden uitgedeeld.

je moet hem gewoon een paar keer luisteren, dan vind je hem geweldig. dit nummer bestaat uit onduidelijk gemompel van Alan, elke keer gevolgd, door mooie en rustige instrumentale stukken. de mompel-stukken zijn gewoon humor van de bovenste plank! luister het een paar keer, dan weet je het te waarderen.

Alan's Psychedelic Breakfast

Druppende kraan, melkflessen die op zij worden gezet, waar is de marmelade en keukenkasten open en dicht. Rustig stukje piano en al uit het raam zie ik spelende dieren. Ha gezellig. Nog een beetje orgel. Wat is dat lekker naar een avondje slapen weer op te staan.

Nog wat rommelen in de keuken. Cornflakes in een bakje, eitje bakken. Heerlijk gezond, straks lekker genieten. Gitaartje er bij. Nog een keer de mond spoelen Heerlijk die geur van het verse ontbijt en het beloofd nog een mooie dag te worden als we Erwin Krol mogen geloven, stel ik me zo voor.

De eieren worden wel heel erg bruin en wat wordt de keuken blauw ineens. Toch maar weer die fijne muziek op die een nieuwe dag die heerlijke boost geeft om u tegen te zeggen. De zon staat inmiddels hoog aan de kim en wat is de motivatie groot om weer naar de baas te gaan. Tsjongejonge. Nog even de vaat voorspoelen en gaan met de banaan dus. En de kraan drupt nog steeds.

Mooi bericht Gerard .

Ik vind het Sunny Side Up-gedeelte het grappigst waarin ie z'n bammetjes zo snel naar binnen werkt dat ie er bijna in stikt. .
Dat aftikken van dat theelepeltje brengt ook altijd een lach op m'n gezicht.

Bedankt. Muziek is soms een verhaal. Zo ook het ontbijt met Alan dat gaat het voorstellingsvermogen voorbij. Rudiger breek de dag tik een eitje of zoiets.

Vooral de manier waarop alles is opgenomen werkt zo betoverend. Je hebt nergens het idee dat die Alan ook maar enigszins 'praat'; Je zit gewoon letterlijk in z'n hoofd door de manier van opnemen.

De voorloper dus van surround.

Dit was zeker (-en nu ga ik even heel erg fout doen-) dé shiznit in die dagen wat betreft mogelijkheden in audio. Het was nog maar 1970, man! De betaalbare stereo-sets waren maar pas uit.

In de tijd van mijn Pink Floyd verafgoding (lees: ik vind ze nog altijd erg goed, maar niet in zulke absurde maten als ongeveer een anderhalf jaar geleden.) heb ik dit altijd een van de mindere broeders gevonden in hun oeuvre. Het was naar mijn idee een ontzettend slordig album met enkele veels te lange stukken. Ik hield meer van hun werk à la Dark Side of the Moon en het andere album met de lange stukken die echter veel beter gepland zijn: Animals.

Inmiddels moet ik zeggen dat het kwartje hier is gevallen. Ruw en onafgewerkt is het voor mij nog steeds, maar laat dat nu juist een van de pluspunten zijn van Atom Heart Mother. Niet alleen heeft dit album een prachtig middeleeuws sfeertje, er is ook ongelooflijk veel afwisseling wat zorgt voor verassingen elke keer weer dat je dit luistert.

Zo'n nummer is vooral één als het titelnummer. Een epos door de oude tijden langs open velden, sprookjesachtige dorpen, maar ook donkere kerken, kastelen. Een erg onfloydiaanse track heb ik dat altijd gevonden: het zijn niet de gitaren die het spel bepalen, maar trompetten, maar inmiddels Atom Heart Mother (het nummer) echter ook uitgegroeid tot mijn favoriete stuk van ze.

Wat volgt is een middenstuk van toegankelijker werk waarbij de middeleeuwse geur die de sound had niet verloren gaat. If is een mooi minimaal folk-nummer, Summer '68 begint prachtig met enkel een piano om uit te monden in een vrij feestelijk nummer, en is Fat Old Sun ook weer aangenaam ontspannend.

Dan volgt het meest bijzondere stuk van dit album, het dertien minuten durende Alan's Psychedelic Breakfast. Een nummer vol van samples (waarbij enkel die met de smekkende en nog wat beduidende geluiden me tegenstaat) en allerlei erg mooie sfeervolle instrumentale stukken. Een mooie uitluider van een album waar Pink Floyd nog niet hun grootste gave laten horen (een net uitbedacht en gepland concept), echter vind ik de band in een wat lossere en langer uitgesponnen nummers bui nou net de iets aangenamere kant van ze tegenwoordig.

Wat een mooi plaatje is dit toch, vooral het magistrale titelnummer met symphonie orkest is natuurlijk waar het vooral om gaat hier. jammer overigens dat dat nummer nog nooit op een live plaat is uitgekomen. Gilmour in Gdansk was daar een uitgelezen mogelijkheid voor geweest, omdat ze daar ook een symphonie orkest hadden meespelen, hadden ze perfect Atom Heart Mother live eens ten gehore kunnen brengen. naja je kunt ook niet alles hebben. ik vind de titeltrack hierop wel een essentieel nummer uit de discografie van PF, ik beluister dat nummer veel, maar blijft werkelijk briljant, al vonden de heren van PF dat later zelf niet.

Ik heb ook nooit gehoord dat ze het live uitgevoerd hebben en de band lijkt zich zelfs een beetje te geneteren voor AHM. Hoe zou dat toch komen, iemand een idee??

AHM is wel degelijk live uitgevoerd , alleen op bootleg cd`s te verkrijgen , peperduur en de kwaliteit is een gok.

En op you tube live zonder orkest....wel wat karig dan.

Zelfs 1 met orkest

http://nl.youtube.com/watch?v=MUUw3TimAFA&feature=related

http://nl.youtube.com/watch?v=4nwAkyRjBqE&feature=related

Hoe meer je er naar luistert...toch wel een hoogtepunt uit hun oeuvre.

In Nederland is AHM in ieder geval 2 keer gespeeld; 1 keer met en 1 keer zonder orkest. Met orkest in de Ahoyhal en zonder orkest op het popfestival te Kralingen (beide Rotterdam dus).
Van de uitvoering met orkest is ooit een bootleg veschenen (als ik mij goed herinner met een zilverkleurige hoes). Op de bootleg van Kralingen staat een gedeelte van de uitvoering van AHM (zeer slechte kwaliteit overigens). Het popfestival werd gehouden in 1970, het concert met het orkest zal in 1971 geweest zijn. Overigens ben ik bij beide concerten aanwezig geweest en heb uiteraard geweldig genoten.

Dit dus.....Kralingen:


http://nl.youtube.com/watch?v=nqDQaxMgTkg

3 of 4 videos van Kralingen PF op you tube.

Je link laat "Set the Controls for the Heart of the Sun" en "A Saucerful Of Secrets" horen.....

Ja...maar wel Kralingen....toch leuk als je er geweest bent?! Dacht doe je een plezier.

Ah, Ok, dan heb ik verkeerd begrepen. Als nog bedankt!

Vandaag het titelnummer maar nog weer eens opgezet het blijft wel indrukwekkend

Ik zou het indrukwekkende titelnummer wel eens op een officele live plaat willen horen, is dan vast nog indrukwekkender dan op de studioplaat denk ik.

In tegenstelling tot wat ik dacht werd AHM dus wel live gespeeld. Maar alleen in de vroege jaren 70, later dus niet meer?
Daarmee is het tweede deel van mijn vraag nog niet beantwoord. Waarom zou PF later zo denigrerend praten over dit album. Ik heb de indruk dat ze het wegpoetsen als een jeugdfoutje of zo. Net alsof hun echte werk pas begint met Dark side of the moon

En trouwens leuk om een stuk van dat optreden op Kralingen te zien, Indiana !! Nog voor de grote doorbraak volgens mij

Jammer dat de heren van de band dit zelf niet vonden, het is inderdaad werkelijk BRILJANT, ik heb er geen andere woorden voor.

ook Summer of '68, dat op de dubbele verzamelaar "Echoes" jammerlijk over het hoofd gezien werd, terwijl Marooned, een middelmatig nummer er dan weer wèl op stond, die motherf**in' verzamelaars toch!

Jammer dat GIlmour het titelnummer van AHM niet in Gdansk speelde, inderdaad!