Pink Floyd - Atom Heart Mother (1970)

Allereerst geweldige albumhoes, vroeger noemde ik het album (waarschijnlijk omdat 'Atom Heart Mother' nog te gecompliceerd voor me was) 'de koe' een zeer bijpassende benaming al zeg ik het zelf.
overigens is het nummer Atom Heart Mother is mijn favoriet op deze plaat, met de rest van de nummers ben ik niet zo vertrouwd (dat arme cassetje was zo grijsgedraaid dat alleen nog maar het eerste nummer nog werkte). en bij dat nummer zijn er stukken die fascinerend zijn, maar ook een aantal stukken waarvan je denkt 'gepruts' al bij al wegen de goeie stukken toch een pak meer door, en daarom zou ik het nummer een vier op vijf geven.

Ik blijf het een geweldige trip vinden.
Is dit de embryo van Pink Floyd? Nee, misschien de gerijpte vrucht.
Het ingetogen en zwoele "If", het soms uitbarstende "Summer '68", het lieflijke en mooi opgebouwde "Fat Old Sun", dat fantastische ontbijt van Alan en dan die trip door alle sferen en koren heen met "Atom Heart Mother".
God, I love this album.

Alan's Psychedelic Breakfast

Ik heb één keer een nummer van dit album gehoord. Volgens mij het eerste nummer. Ik zat samen met mijn vrouw op een soort varanda van een restaurant in Madagaskar te eten. Ik vroeg de Engelse eigenaar een nummer van PF te draaien. Zet ie dit album op en echt enorm hard! Zit je daar te eten en al die arme mensen lopen voorbij. Ik schaamde me kapot en het nummer leek maar niet op te houden. Dat was echt het verkeerde nummer op het verkeerde moment.

Dat zou nou echt het perfecte restaurant zijn voor mij

Wat een held die eigenaar .
Of het voor de omzet goed is waag ik inderdaad te betwijfelen .

Als het Alan's Psychedelic Breakfast was...dan vind ik de keuze van een malagassische restauranthouder zo gek nog niet... Vind ik toch getuigen van een zeker mate van subtiliteit.

Maar weet je zeker dat het dit album was? Stond er echt een koe op de cover? Ik bedoel ...geen leeuw, nijlpaard, giraffe, zebra of pinguin.

Nee ik weet het zeker. Het was namelijk een gekopieerd cassettebandje met alleen de titels van de nummers. Aan de lengte van het nummer te horen dacht ik dat het nummer 1 was. De mensen die langs liepen wisten niet wat ze overkwam. Hij stond ook zo ongelooflijk hard. Echt een aparte situatie. Zonder de muziek waren we in dat plaatsje namelijk ook al een bezienswaardigheid.

Ik zal dit album binnenkort eens in zijn geheel beluisteren.

kan me daar wel iets bij voorstellen. Maar Atom Heart Mother is zeker de moeite waard om grondig te beluisteren.Op dit moment is Atom Heart Mother mijn meest gedraaide album. Eigenlijk een beetje tegen wil en dank zou je kunnen stellen. Ik heb namelijk mijzelf een Ipod cadeau gedaan. Eentje met 120 GB dus daar kan wel zo'n beetje alles op.
Echter ik ben ook een soort van digibeet en pindakazen (is dat de vakterm?) ben ik principieel tegen.
Uiteindelijk is het me dus gelukt om al één cd te rippen en via I-tunes (vreselijk) op mijn Ipod te zetten. En daar waar ik dus 120 GB aan muziek kwijt kan zit ik braaf keer op keer Atom Heart Mother te beluisteren. En dan gaat zo'n plaat toch echt wel tussen je oren zitten. Ik kan je verzekeren dat op deze manier zo'n plaat wel beklijft. En laat ik dat bij Atom Heart Mother nu geenszins erg vinden. De titelsong is een waarlijk episch avontuur. Met , maar ook zonder geestverruimende middelen weet dit nummer de nodige sferen en daarbij behorende emoties op te roepen.
SILENCE in the studio en een psychedelisch ontbijtje met Alan Parsons. Mozeskriebel.

Schitterend album!

Atom heart mother... wauw... Het duurt zo'n 23 minuten en aan het einde wens je dat het nog een hele poos verder zou gaan. Een koor, trompetten, gitaren,... alles zit erin.

Vervolgens drie nummers die goed meevallen, maar niet speciaal zijn, een beetje zoals op meddle, alleen zijn het er op die plaat 4. Luisteren natuurlijk zeer lekker weg.

Alan's psychadelic breakfast is geschift. Hoe kom je er op? Ik heb het nog niet zo vaak beluisterd, misschien dat het daarom zo vreemd overkomt, maar het is in elk geval zeer prettig om naar te luisteren. Maximumscore, zonder twijfel!

Pink Floyd werd voor mij toch pas interessant vanaf 'Meddle'. Daar voert de muziek de boventoon en worden het songs, zelfs het prachtige uitgesponnen 'Echoes'. De platen die aan 'Meddle' voorafgaan zijn toch vaak geluidsexperimenten met een paar vleugjes van de magie die we later nog gaan koesteren. Ik zie het maar zo: deze platen vormen de opmaat naar 'Dark Side Of The Moon' en zijn dus essentieel geweest om dat meesterwerk te kunnen fabriceren. Daarom waardevol, maar ik ben van deze plaat niet ondersteboven.

Geluidsexperimenten? Oei, dat is wel een erg krasse uitspraak. Ook niet waar denk ik. In ieder geval niet meer of minder dan The Dark side of the moon (hoor ik daar het gelijktijdig afgaan van klokken?)


Geen voorbedachte rade, van Gilmour, Waters e.a. Het zijn verschillende ontwikkelingen in de band, zonder dat je m.i. kunt aantonen wat de beste periode was. Er zijn ook grote groepen aanhangers van de psychedelica van de eerste paar jaar. Anders dus, maar geen opmaat.

Eén van mijn eerste 'echte' l.p's. Helemaal passend bij het eind van de zestiger, begin zevertiger jaren. Een album boordevol emoties die daarna nooit meer door Pink Floyd op deze manier op de plaat zijn gezet. Jaren later ben ik en een aantal medestudenten door een collega wakker gemaakt na een heftig feestje middels 'Alan's psychedelic breakfast'. Twee grote luidsprekers zorgden voor een geweldig geluid en voor een geweldig sfeertje terwijl iedereen nog wat verdwaasd om zich heen zat te kijken. De koffie stond nota bene al te pruttelen. Een ervaring die ik nooit meer vergeten ben...

Geweldig album met als het blazersstuk in Summer '68, en natuurlijk de titeltrack in zijn geheel. 4,5 *

De heren zelf waren niet echt tevreden over dit album, maar ik vindt het een geweldig album! Er zitten bepaalde stukken in het titelnummer (de rustige stukken met gitaar) welke ik tot hun mooiste stukken reken

De tussenliggende nummers zijn mooi (vooral Summer '68) En in Fat Old Sun gebruikt Gilmour dezelfde klok als High Hopes (Divsion Bell) alleen 24 jaar eerder.

En dan dat grappige nummer op het einde. Is toch leuk bedacht. Een kerel die gaat ontbijten, afgewisseld met muzikale niemendalletjes.

Marmelade, marmelade I like marmelade!

Ik kom er steeds meer achter dat ik buiten de albums WYWH en Animals eigenlijk heel weinig met PF heb. Met voor mij als dieptepunt dit album. Dit is de eerste keer dat ik iets een 0,5 geef en hij is dik verdiend. Als ik mensen wil horen smakken ga ik wel bij mijn oma op visite. Daarnaast heb ik bij de lange nummers het idee dat ze geforceerd iets episch willen creëren. Dan luister ik liever naar een klassieke muziek.

Hopelijk heeft jouw oma marmelade en toast in huis.

Raar dat je dan toch het hele Pink Floyd oevre bijlangs gaat om het te beluisteren en te beoordelen. Je vind het vast beter dan je zelf denkt, want waarom zou je anders alle Floyd albums willen beluisteren. De titeltack is gewoon een erg goed nummer, en 1 van de betere Pink Floyd nummers imo. Goed smaken verschillen, maar een 0.5* voor dit album is echt te weinig, voor ieder album overigens, want geen enkel album is imo een 0.5* waard.

Maar zitten er tussen haar smakken door ook muzikale intermezzo´s?

Ik moet eerlijk bekennen dat ik alleen bij lunch en diner weleens aanschuif en niet bij het onbijt.

Ik heb zojuist de vinyl versie gekocht. Die lijkt meer nummers te hebben. Weet iemand hoe het zit? Zo heeft kant a de nummers: Fathers Shout, Breast Milky, Mother Fore, Funky Dung, Mind Your Throats Please en Remergence. Vormen deze nummers samen Atom Heart Mother?

Ja, dat is zo, ze vormen samen het stuk Atom Heart Mother. Op sommige cd-spelers is te zien in welk deel je zit. Je ziet dan het volgende op de display: 1.1, 1,2, 1.3 enzovoort. Zes losse delen die één werk vormen.

Hetzelfde geldt ook voor de track Alan's Psychedelic Breakfast. Dit bestaat uit de drie delen Rise and Shine, Sunny Side Up en Morning Glory.

Ok! Ik heb de vinyl versie al even geluisterd en het klinkt echt super goed. Nog een paar keer luisteren dan volgt mijn stem en toelichting.

'Dik verdiend' nog wel...



Nouja...

Nee Kaztor ook Thing-Fish is geen 0.5* waard.

Ik had het zo lang mogelijk uitgesteld, maar deze was nu echt aan de beurt. Ik kende deze al, maar vond het er niet veel aan. Weg met de vooroordelen en een nieuwe luisterbeurt dus.

Na deze herbeluistering vind ik 'm nog steeds niet denderend. Atom Heart Mother weet mij, in tegenstelling tot andere lang uitgesponnen nummers, gewoon totaal niet te boeien. If is vervolgens dodelijk saai en eentonig. Met Summer '68 ontdekte ik gelukkig nog wel een leuk nummer. Fat Old Sun vind ik iets beter dan If, maar klinkt ook weer zo saai en loom. Pas bij de solo raak ik geïnteresseerd. Alan's Psychedelic Breakfast kan er mee door, maar is wederom geen hoogvlieger.

Ik raak (mede door dat luchtige sfeertje) gewoon een beetje geirriteerd door Atom Heart Mother, en dat lijkt me niet de bedoeling. M'n beoordeling blijft dus hetzelfde als voorheen.

Met de opvolger Meddle zouden ze gelukkig wél de spijker op z'n kop slaan.

Als ik je commentaar lees is 2,5 ster wel erg hoog.

Zelfs Zappa ontkwam niet aan een staaltje wank-o-rama, beste Ric!

Tja, Haveman en Stijn; ik ben het niet met jullie eens. Dit album is werkelijk fenomenaal!
Juist die 'luchtige sfeer' van nummers zoals If, Summer of '68, Fat Old Sun en het onbijtje van Alan, die sfeer waar Stijn het over heeft, die raakt mij.
Dit album en vooral het titelnummer is een reis, een trip door je hoofd en het raakt je óf het doet je niets.

Dit album ben ik nu even aan het draaien. Ik luister de nummers niet terwijl ik er afzonderlijk op let. Ik zit even achter de pc terwijl ik dit album even afspeel. Het is gewoon een heerlijk album geworden, hier en daar wel een beetje bombastich, maar niet storend verder. Nee gewoon een lekker beluisterbaar album, en een stuk beter dan hun vorige album, waar ze meer een beetje aan het oefenen waren. Hier waren ze ook nog zoekende, maar hier staan wel echte composities op en zit er wel een lijn in, itt Ummagumma. De titeltrack zou ik nog wel eens live willen horen, het hoogtepunt van dit album natuurlijk. Maar dat zal er wel nooit meer van komen. Of er moet nog wat live materiaal in het archief van de heren liggen.