Eric Clapton - 461 Ocean Boulevard (1974)

Deze plaat begint met een lekkere drive...Motherless Children.
Opgevolgt door een churchblues Give me strength...wel die zal hij vast wel nodig gehad hebben...to carry on..gezien zijn geneugten des levens.
Willie and the Hand Jive, zou zo gecovered kunnen zijn van JJ Cale, alhoewel ik daar ook maar pas een album van geluisterd heb, vind ik het wel die stijl. Al denk ik wel dat JJ het beter zou kunnen.
Get ready, geschreven en gezongen samen met Yvonne Elliman, die zelf ook een paar hits heeft gehad in de jaren zeventig, waarvan If i can't have you de bekendste (disco)hit is.
I shot the Sheriff, ben ik nog steeds niet beu, de blues in reggae. Wel hoor ik Onkel Bob in mijn hoofd als ik Eric hoor zingen.
I can't hold out, komt en gaat en is wel heel mellow.

Please be with me, vind ik een nummer als een warme deken. Lekker knus tegen mijn liefje aan, aaah. Zou zo een nummer van Alison Krauss en Union Station kunnen zijn, lijkt zelfs wel of ik haar hoor. Ware het niet dat zij toen pas 3 moet zijn geweest.
Let it grow, mijn favoriet, waar ik blij mee was dat die er op stond. Het gitaarriedeltje op de achtergrond, heeft als je het heel graag wil, wel iets weg van Stairway to Heaven. Sterk nummer met een positieve vibe...Love is lovely, so let it grow...Yeah peace brother.
Steady rollin' man, van zijn muze Robert Johnson. Mooi gedaan en doet mij weer aan JJ denken. Ben benieuwd hoe de Robert Johnson re-masters zouden klinken, als ze dat voor elkaar zouden krijgen.
Mainline Florida, eindigt met een finale daar waar Motherless Children begon met een Ouverture.

Valt wel op dat er weinig originele nummers van Clapton erop staan; Give me strenght/Let it grow zijn de enige twee. Get ready samen met Yvonne Elliman. Motherless children/I can't hold out/Steady rollin' man zijn "alleen" door hem gearrangeerd en Willy and the handjive/I shot the sheriff/Please be with me/Mainline Florida zijn covers. Ach het resultaat mag er zijn.

Clapton maakte in 1973 op 28-jarige leeftijd (!) zijn comeback. Na een flinke verslaving aan drugs krabbelde hij - mede dankzij zijn goede vriend Pete Townshend - weer overeind, maar ditmaal iets anders dan voorheen. Clapton, die ooit "God" werd genoemd ("Clapton is God") vanwege zijn sublieme gitaarspel, doet het nu rustiger aan met liedjes die soms doen denken aan The Band. En hij springt van de ene in de andere verslaving. Samen met zijn vrouw Patty Boyd - de ex van George Harrison- slurpt hij behoorlijk van de flessen whiskey en rum. Ondanks dat maakt hij toch behoorlijke albums.

Een over het algemeen goed onderhoudende plaat van Eric Clapton.

De vraag is precies wat je van Eric Clapton verwacht.

Wie denkt dat hier de gitaar wordt gehanteerd als ten tijde van Derek and the dominos, komt zwaar bedrogen uit.

Ja, het eerste nummer (Motherless children) had de potentie een cd vol gitaargeweld aan te kondigen, Clapton houdt zich hierna echter in. Sterker nog, er wordt op deze cd een orgeltje geïntroduceerd dat gedurende de cd prominenter aanwezig is dan Clapton's gitaar.

De volgende nummers Give me strength (inderdaad!), Willie and the handjive (slechtste nummer van de cd) en het volstrekte niemandalletje Get ready doen het ergste vrezen.

Toch herstelt Clapton met de bekende cover I shot the sheriff; het laidbacke I can't hold out haalt de snelheid dan weer uit de cd, gevolgd door weer een ballad, Please be with me.

Zo'n ballad zal in z'n soort wel prachtig wezen, ik hou mijn reserves. Want waar bij Layla and ........... de adrenaline van het begin tot het einde door je aderen vloeide, is dat tot dan toe op 461 Ocean Boulevard nagenoeg achterwege gebleven.

Let it grow is dan een terechte classic, prachtig opgebouwde ballad met een prachtige finale. Ook Steady rollin man en het laatste nummer Mainline Florida brengen de cd in ieder geval naar een hoger gemiddelde.

Ja, ik haak een beetje af bij Clapton zodra het Wonderful tonight (Slowhand) en Tulsa time (Backless) wordt en dat dan gedurende een plaat lang. Het duurde tot Behind the sun voor Clapton weer eens ouderwets en geruime tijd aan zijn snaren ging trekken.

Maar het is inderdaad maar net waar je om geeft, bij Eric Clapton. En daarom ook de kwalificatie: keurige rock cd.

Heerlijk Bluesy Claptonplaatje niet meer en minder dan dat!
****

Dit album is toch wel meer dan een Bluesy plaatje.

Deze plaat is juist niet bluesy.

nou ja ik vind het een beetje een mengeling van laidback muziek van JJ Cale enblues

Volgens mij staat er geen één nummer van JJ cale op deze plaat en ook geen blues. Eerder invloeden uit zijn tijd van Derrek and the dominoes, country en de bekende sound uit Jamaica zijn in overvloed op deze CD aanwezig.

Er staan idd. geen nummers op van JJ Cale zelf, maar ik kan mij wel iets voorstellen wat Ataloona bedoelt. De sfeer heeft het hier en daar er wel wat van weg. Motherless Children zou zo een wat langere uitvoering van J.J -ik maak graag korte nummertjes- Cale kunnen zijn. Willie and the Hand Jive evenzo.
Maar het blues gevoel ontging mij een beetje.
Dit album vind ik juist best wel gevarieerd, met het mooie Let it Grow, de reggae van I Shot the Sheriff en het up-tempo van Motherless Children o.a.

Motherless childeren doet me eerder denken aan zijn werk met Derrek and the Dominoes, net zoals mainline florida en I can't hold out. Terwijl I shot the sheriff, get ready en willy and the hand jive meer in de hoek van reggae zitten.

Ja dat is ook precies wat ik bedoel alleen beter verwoord

Eerste Clapton album dat ik kocht. Heb me op de een of andere manier nooit in Clapton-solo verdiept, maar had ik dat maar eerder gedaan. Uiteraard wel ooit Slowhand gedownload en geluisterd, maar ik vind deze 461 Ocean Boulevard echt fantastisch. Redelijk wat variatie en het orgeltje past natuurlijk prima in die tijd.

Gisteren voor 1 euro op vinyl gevonden. Hoes (die trouwens erg mooi is) en vinyl in uitstekende staat, de LP zat per ongeluk tussen de 'rommelbakken', dus ik had mazzel.

Toch een stuk sterker dan ik altijd dacht. Dit is dan wel min of meer het eerste album waarop Clapton minder aandacht aan puur het gitaarspelen ging besteden, maar eigenlijk elk nummer is hier geslaagd. Alleen jammer van de Bob Marley cover, hoewel ik die iets beter vind dan het origineel.

'Motherless Children', 'Let it Grow' en 'Steady Rollin' Man' zijn mijn favorieten, maar het hadden er eigenlijk net zo goed drie andere kunnen zijn.

Een fijne Clapton plaat met enige prachtsongs erop. Echt vaak draai ik dit niet omdat de voorkeur uitgaat naar voorgaand werk en latere live albums.

Ow Ow Ow, wat een jammerlijke uitspraak. Dat Cream buiten die essentiële nummers enkel maar hun platen van vulling voorziet lijkt me nogal overdreven.

Whoa, wat een lekkere plaat..
Ja ik val wel degelijk voor muziek als deze.
Heerlijk ook dat begin, fijne gitaarsound, layback muziek, fijn stemgeluid..

Ja dit bevalt me prima.. beegin even met 3,5 sterren, want ik weet niet of ik de plaat op langer termijn ook nog zo fijn vind.. maar ik denk dat alleen al voor het heerlijke gitaarwerk we snel op de 3,5 komen ... laat staan een 4,0..

Prettig..

Een dijk van een klassieker, die echt in iedere goede platencollectie thuishoort, zonder tegenspraak! En nog steeds de volle ***** verdient, dat spreekt!
Zààààlig album, zoals ik ze zo graag hoor; lekkere bluesrock wisselt af met meer ingetogen werk.
Echt verplichte kost, dit werkje hoor!

zalig gewoonweg!
er zouden meer zulke platen moeten gemaakt worden !!!

Hiernaar kan je eindeloos lang luisteren zonder dat ie je maar op 1 of andere manier gaat vervelen...



Tja dat vind ik nu ook.
alleen jammer dat velen (van mijn generatie ) dit niet meer (kunnen) waarderen...
als je mij voor de keuze zou zetten tussen een cd van bvb. Lady Gaga of een van Eric Clapton.. dan zou ik het wel weten...

Ook al is deze nu al 36 jaar oud vind ik dat hij nog altijd goed klinkt, niet gedateert of zo van mij krijgt hij een dikke 5!

Album is wel ok, maar weet nergens echt te overtuigen.

I Shot The Sheriff is trouwens wel een heel lekker nummer, maar dat wist ik al.

De deluxe versie is geweldig. Cd twee bevat live registratie uit 1974. De nummers herken ik niet van de andere live platen van hem. De uitvoering zijn ook iet wat alternatiever (niet elk nummer) maar geweldig gitaarspel en die stem van Clapton is zo goed. Dat is echt een aanrader voor onder de 10 pond te scoren bij Amazon. Aanrader.

Album is meer dan ok, maar net niet geweldig. Op Clapton's gitaarwerk niks op aan te merken, maar qua songs niet alle even best. Let It Grow is mijn all time favoriete Clapton song, zo veel sfeer wat eindeloos kan door blijven gaan.

Motherless Children, I Can't Hold Out en Steady Rollin' Man zijn alle drie regelrechte bluesklassiekers.
Het is bij deze songs altijd lastig te bepalen wanneer en door wie het nummer geschreven is, maar Motherless Children is in ieder geval al in 1929 op de plaat gezet door slide-virtuoos Blind Willie Johnson. I Can't Hold Out is waarschijnlijk van Elmore James, hij nam het op onder de titel Talk To Me Baby . Hound Dog Taylor doet ook een verbijsterend goede versie van dit nummer.
Steady Rollin' Man tenslotte is natuurlijk van Robert Johnson en tientallen andere bluesmuzikanten.
Als devel-hunt denkt dat er geen blues op 461 Ocean Boulevard staat, moet hij beter luisteren. Maar dat van JJ Cale had hij inderdaad goed gehoord.

Waarschijnlijk heb ik de plaat voor het eerst gehoord rond 1978, dus ken de plaat al heel lang. Bij Clapton is altijd Blues aanwezig, in meerdere of mindere mate. Toch hoor ik op 461 Ocean Boulevard geen pure blues, wel blues invloeden, net zoals ik geen pure reggae hoor, maar wel reggae invloeden. Dat vind ik toch een verschil.

Ik kan zowel Adrie als devel-hunt redelijk en gedeeltelijk volgen. Hoewel I Can't Hold Out heel ingetogen wordt gebracht, moeten we hier toch zeker wel spreken van een echt bluesnummer. Ik hoor toch wel een bluesschema in de muziek. Hoewel Steady Rollin' Men van Robert Johnson is, kan ik er zoals Clapton het speelt ook geen echte blues uit halen.

Lekkere nummers zijn het zeker. Stijn vond het jammer dat de Marley-cover erop staat. Maar die vind ik eigenlijk juist supergoed. Zeker Get Ready ervoor. Dat nummer leidt I Shot The Sherrif goed in. Al met al een prima album. Ik twijfel nog steeds tussen 3,5 en 4 sterren.

prima album, uitstekende songs.

5 sterren voor dit juweeltje.

Dit is een prima schietschijf voor degenen die vinden dat Eric vanaf de jaren '70 puur voor het geld ging.

Dit is inderdaad geen album met spetterende-over-de-kop-vingervlugge solo's, maar het laat juist zien dat Clapton ook een hele grote ster is in het componeren of coveren van klein opgezette, warme liedjes die heerlijk wegluisteren én artistiek op een hoog peil staan. Toegankelijk is het dus zeker, maar dat geld in dit geval als een aanbeveling.

Matig album, met maar twee echte uitschieters.

Motherless Children
Steady rollin' Man

Keurig is inderdaad het goede woord voor dit album. Met het pretentieloze maar puntige Money And Cigarettes herpakte hij zich maar daarna verloor ik hem uit het oog. Tot hij vorige week die klapper maakte met het schilderij van Richter. Het is hem gegund. Het leven en de dood hebben hem nooit gespaard.

Laatst dacht ik: welke albums wil ik absoluut behouden als ik mijn verzameling drastisch zou moeten uitdunnen (bij een verhuizing naar een kleinere woning bijvoorbeeld) ? Van Clapton zou ik dan in ieder geval dit album meenemen, waar ik vanaf het begin heel graag naar geluisterd heb. Vanwege de relaxte sfeer, de fantastische musici, het mooie ingehouden spel van Clapton, o.a. op dobro, en ook de over het algemeen bescheiden gehouden zang (mooie koortjes ook !) en de warme productie van Tom Dowd. Iedere keer weer is dit album voor mij een verademing - en tegelijk een spannende luisterervaring (al klinkt dit misschien een beetje paradoxaal): de gierende gitaren in Motherless Children, de rake klappen van Jamie Oldaker in Get Ready, het spannende I Can't Hold Out (heel anders dan het origineel van Elmore James, maar even mooi), het ontroerende Please Be With Me, het vurige Steady Rollin' Man, imo alle hoogtepunten op een album zonder zwakke plekken.

Plaat met veel afwisseling: een paar uptempo gitaarrockers (Motherless Children, Mainline Florida) , een gospel, een paar traditionals, de succesvolle cover van Marley's I Shot The Sheriff, een paar bluesnummers en een rustige westcoast-ballad (Please Be With Me). Een beetje voor elk wat wils, zonder van een koerswijziging te kunnen spreken. Puur blues, zoals hij graag speelde, was het in ieder geval niet. Het zal hem mogelijk een paar fans gekost hebben, maar hij won er velen mee terug. Ik dacht toch wel het best verkochte album van de man.

Clapton heeft niet al te sterk ingezet op eigen creativiteit met slechts twee eigen composities en verder bewerkingen en covers. Geen vuurwerk op gitaargebied ook zoals bij Derek & The Dominoes.

Let It Grow is wat mij betreft het beste nummer. Ik hoor hem hier dichtbij vriend / rivaal George Harrison staan. Het is de sfeer van de vermoeide maar sensitieve wereldverbeteraar. Dat kon nog net in 1974 toen het hippie-tijdperk begon af te lopen en er langzaam maar zeker een landing op aarde volgde. Duidelijk is ook hier de invloed van J.J. Cale: ingetogen, sober. relaxt.

Mooi album, niet revolutionair. Betere Clapton-albums ken ik eigenlijk niet.