Iron Maiden - Powerslave (1984)

In de krant laatst een artikel over the Rime of the Ancient Mariner gelezen, en naar aanleiding daarvan dit album eens geprobeerd. Héél erg meegevallen, prachtig nummer is het zeg. Er wordt gelukkig af en toe afgeweken van de typische riffs, en bij momenten is de muziek erg sfeervol opgebouwd. 3,5*

Een erg goed album van deze legendarische band. Bijna ieder nummer op dit album is ijzersterk, en dit album kent ook veel, en lange instrumentale passages. Zo heb je Losfer Words, die volledig instrumentaal is. Maar andere nummers zoals The Duellists, hebben ook erg lange, en boeiende solo's!

Natuurlijk heb je de eerste twee nummers, die rasechte klassiekers zijn. Zo is Aces High echt een geweldig nummer, met een fantastische gitaarstukjes, goed refrein, en vette solo's. Ook 2 Minutes to Midnight is zo'n rasechte Iron Maiden classic, met een overbekend refrein. Flash of the Blade is niet meteen het bekendste nummer, maar wel erg goed. Met een goede beginriff die af en toe terug komt, en onweerstaanbare zanglijnen.

Verdere nummers zijn ook erg goed, maar de laatste twee nummers zijn toch wel de uitblinkers. Het geweldige Powerslave, en het sfeervolle en epische Rime of the Ancient Mariner met veel goede passages, die beelden opwekken van een oud krakend schip op de woeste zee. Wederom een fantastisch album! En ook nog even kuddo's voor de bloedmooi getekende cover. Dit is zowat de mooiste cover die ooit op een Iron Maiden album heeft gepronkt!

Na meerdere keren draaien kwam ik tot de navolgende conclusie.

De opener "Aces High" klinkt lekker maar meer ook niet.
De hoogtepunten staan allemaal achter elkaar geplakt, vanaf track 2 t/m 5 is het inderdaad genieten.
Schreef ik eerder dat ik "2 Minutes to Midnight" nogal standaard vond klinken, is echter helemaal niet zo.
Juist heel afwisseld, vooral dat tussenstuk.
Het uitstekende instrumentaaltje, het pakkende "Flash of the Blade" en het hoogtepunt "The Duellists" (machtig mooi instrumentaal gedeelte daarin !) erg goed allemaal.
De nogal droge produktie past heel goed hierbij, het gemis aan dynamiek daardoor wordt niet gemist.

Het enige nummer waar ik weinig aan vind is "Back in the Village".
De zang op het nummer "Powerslave" verpest veel, is eigenlijk ronduit slecht van Bruce.
Dat half pratende dreigende komt nogal ongeloofwaardig over (op het irritante af), luister er maar eens naar.
Daarintegen is dat middenstuk wel heel erg goed in "Powerslave" ,subliem eigenlijk.

Het veel te lange "Rime of the Ancient Mariner" heeft me nooit echt kunnen boeien.
Ik vindt het pas na 3 minuten echt beginnen, maar het einde had wel weer korter gekund.
Had in potentie een soort "To Tame a Land" kunnen zijn van de voorganger "Piece of Mind" (een klassieker) maar helaas....

Ik kan me ook herinneren dat ik zelden kant 2 van de plaat draaide, nu weet ik ook weer waarom.

In mijn jongere jaren werd ik gekgemaakt met Iron Maiden door een zeer goede vriend die enorm fan was (en nog steeds is ondanks het feit dat de wapperende haren nu een kaal koppie zijn geworden).
Gisteren vroeg ik nog wat nu zijn favoriete album van de band is en dat bleek dus Powerslave te zijn.
Zelf ben ik helemaal niet zo ver dat ik een favoriet Iron Maiden album kan aanwijzen. Drie albums ken ik behoorlijk goed en de rest heb ik allemaal wel eens in die tienerkamer van weleer voorbij horen komen uiteraard.
Het nummer dat me al die jaren wel is bijgebleven is Rime of the Ancient Mariner dat ik toen een knap staaltje werk vond en dat ik nog steeds zeer goed weet te waarderen.
Het opvallende is dat ik in die tijd zijn andere liefde Metallica vrij snel had opgepikt en sinds hun Black Album ben ik die blijven volgen. Met Iron Maiden is dat toch anders: die ben ik pas de laatste jaren wat serieuzer gaan beluisteren en dan als eerder gezegd nog niet eens alles van de band. Powerslave in elk geval dus wel, puur omdat het album zo geroemd is en ook hier op de site het zeer goed doet.
Iron Maiden zal wel nooit zo'n enorme impact op me krijgen als b.v. een Metallica (vergeef me de vergelijking: het gaat slecht om jeugdherinneringen) maar dit album kan er zeer goed mee door voor een niet al te groot hardrock/metal kenner.

Weer een goed album van Maiden, maar het probleem met dit album en bijna alle Maiden-albums van de jaren ´80 is dat er paar mindere nummers opstaan, ook bij The Number of the Beast. Er staan echt niet normaal goede nummers op, met als hoogtepunt The Rime of the Ancient Marinier waar je in hoort waar Dream Theater het vandaan heeft qua moeilijke songstructuren. Maar er staan dan ook 3 niet echt geweldige nummers op, namelijk The Duellist, Flash of the Blade en Back in the Village. Daarom zal deze nooit de 5 sterren halen of 4,5 ster, want 5 van de 8 is nog maar net de helft, maar die 5 goede nummers zijn dan echt goed, dus 3,5 ster.

De hoes is een van de mooiere hoezen die voor Maiden is gemaakt, zo niet de mooiste.

Als inleiding tot mijn “gedacht” over dit album ga ik enkele cijfers en feitjes meegeven. Powerslave uit 1984 is het vijfde album in vijf jaren tijd, de eerste twee werden gemaakt met Paul Di’Anno, nadien nam “The Air Raid Siren” Bruce Dickinson de microfoon van hem over tot in 1993. Vanaf Killers in 1981 tot en met Fear of the Dark in 1992 is Martin Birch de vaste producer van Iron Maiden. Het is tevens het eerste album met een ongewijzigde line-up, het bevat hun laatste instrumentale nummer ooit en hun langste nummer ooit. Voer voor de statistici.

Mede door de twee singles, Aces High en 2 Minutes to Midnight, en een zeer uitgebreide toer van elf maanden ter ondersteuning van Powerslave stoten ze nog verder door in de Metal Eredivisie tot het hoogste niveau. Miljoenen exemplaren vliegen opnieuw wereldwijd over de toonbank, haast onvoorstelbaar in het huidige internet tijdperk en dat voor in essentie een Heavy Metal groep in de jaren tachtig dan nog! Alles wordt nog groter.

Grosso modo kun je de acht nummers van dit album netjes in twee delen, vier overbekende klassieke Iron Maiden nummers in de vorm van Aces High, Two Minutes to Midnight, Powerslave en The Rime of the Ancient Mariner (naar het gedicht van Samuel Taylor Coleridge). Aces High is de verwachte snelle opener met o zo mooi klinkende twin gitaren, Two Minutes to Midnight is eerder midtempo te noemen, Powerslave bevat die voor mij zo gesmaakte break met oppermachtige gitaarsolo’s, The Rime of the Ancient Mariner kreeg aanvankelijk felle kritiek bij het uitkomen omdat het nummer véél te lang was. Moeten het altijd hapklare brokken zijn? Ik denk van niet.

In de schaduw hiervan staan de andere vier nummers, dat is toch jarenlang mijn indruk geweest bij dit album. Die mening heb ik later moeten bijstellen, daar zijn perfect uit te leggen redenen voor. Het instrumentale nummer Losfer Words (Big ‘Orra) verwijst gewoon naar de Engelse uitdrukking “lost for words”, sprakeloos. Over de aanvulling Big ‘Orra ben ik niet zeker. Het matige Flash of the Blade blijft bij mij gemengde gevoelens oproepen, als nummer stelt het niet zo veel voor, die zanglijnen voelen niet goed aan. In The Duellists hoor je Murray en Smith bijna letterlijk een duel uitvechten, op de gitaar weliswaar en opnieuw o zo knap gedaan. Back in the Village verwijst net als The Prisoner twee albums eerder naar de cultserie The Prisoner. Ruimschoots wordt er tijd uitgetrokken voor het instrumentale geweld binnenin de nummers. Il faut le faire...

Hoewel die vier nummer bijna “vergeten” worden, ben ik toch blij om de geleverde prestaties: veel afwisseling, veel tempo en veel gitaargeweld. Ik buig nederig het hoofd voor het drummen van Nicko McBrain op wie ik al zo dikwijls kritiek heb gespuid, hier is hij voor mij echt fantastisch bezig. Ik kom in extase bij sommige gitaarsolo’s van Dave Murray en Adrian Smith. Geweldenaars Grand Cru.

Als slotwoord tot mijn “gedacht” wil ik het kort hebben over de sublieme hoes van dit album. Waren de vorige hoezen mooi uitgewerkt maar ietwat luguber, dan is de hoes van Powerslave één van de mooiste hoezen die ik ooit heb gezien. Gans de verpakking van dit album is een kunstwerk, talloos zijn de details om uren lang naar te staren. Een smetje zijn de teksten op de binnenhoes want ze zijn soms moeilijk leesbaar, de teksten uit het hoofd kennen lost dit euveltje op. Dit is één van die albums waarvan ik zo trots ben dat ik deze op vinyl heb, pas dan komt die prachtige hoes tot zijn recht. Het is ook mijn favoriete hoes van de IJzeren Maagden. Verplichte kost is dit album, met de nadruk op het woord “album” want Flash of the Blade is toch duidelijk minder. Gadverdamme, weer zo'n epistel...

"The Golden Goose is on the loose!" (Geweldige tekstregel, ik stel me er van alles bij voor.) Ik (een Iron Maiden-noviet) heb deze plaat nu pas een keer of vijf maal gehoord, maar het lijkt me typisch een album met zó'n eenheids-flow dat de mindere momenten (bijvoorbeeld de soms wat flauwe refreintjes van Flash of the blade, The duellists en Back in the village) meegesleept worden in de snelkookpan van de majestueuze gitaarpartijen. Aangekruiste favorieten zijn het titelnummer (zeer sterke tekst ook) en de epische afsluiter (die als enige nadeel heeft dat hij, zoals Tolkien over The Lord of the rings zei, "too short" is). Energie, spelplezier en levenslust, dat zijn dingen waar ik de laatste jaren steeds meer naar op zoek ben in muziek, en bij Iron Maiden lijken deze begrippen hoog in het vaandel te staan. Magnifieke hoes trouwens, qua slimme vondst vergelijkbaar met die van Deep Purple in rock maar qua visuals en vooral zeggingskracht oneindig veel beter – half komisch, half dreigend, hélemaal geslaagd.

Voor mij is dit de absolute top album van Iron Maiden, heb ze afgelopen woensdag live mogen bewonderen en zeker geen spijt van. Onder andere ook de topper 'Powerslave' werd er gezongen! Beter kon het niet worden.

Heerlijk albumpje en zeker een top band!

Het vijfde topalbum van deze band in even zoveel jaren. De band houdt er een moordend tempo op na zonder in verval te geraken. Ten opzichte van Piece Of Mind is de productie wat beter en zijn de 'zwakkere nummers' net wat beter, waardoor dit album voor mij net wat hoger scoort. Nicko McBrain lijkt zijn plek helemaal gevonden te hebben en voorziet dit album van een heerlijke drive. Voor het eerst sinds de DiAnno-dagen staat in de vorm van Losfer Words weer zo'n lekker instrumentaaltje op de plaat. Naast alle live-staples vind ik Back In The Village wel een uitzonderlijk goed nummer. Die gitaarlick is geweldig!

Score: 95/100

1. Number Of The Beast
2. Powerslave
3. Killers
4. Piece Of Mind
5. Iron Maiden

Een van mijn absolute favorieten en ook de inluider van de echte gouden periode voor mij. Waar Piece Of Mind voor mij echt mindere goden onder de minder bekende songs had, zijn hier de niet singles ook stuk voor stuk hits. Flash Of The Blade, ook nog te horen in horrorfilm Phenomena, heeft fantastische teksten, een weergaloze openingsmelodie en bovenal een fenomenaal instrumentaal stuk waarbij bas en gitaar elkaar zo mooi becomplimenteren. The Duellists heeft daarnaast een soloduel dat zijn weerga niet kent. Die opbouw van Smith/Murray die voorzichtig elkaar aftasten om daarna slagen uit te wisselen is fantastisch. Back In The Village heeft ook weer een paar gitaarsolos om 'u' tegen te zeggen.

Aces High blijft een opener die ik altijd kan blijven horen. In tegenstelling tot klassiekers als The Trooper en Run To The Hills zal ik deze ook nooit zat worden. De videoclip met Churchill speech en Spitfire beelden maakte ook een enorme indruk op me toen. De tekst van Two Minutes To Midnight heb ik als tiener guitig uit mijn hoofd geleerd. Toch staan mijn favorieten aan het einde. Powerslave is een naargeestig lied waarbij de dramatische kant van Dickinson weer goed naar voren komt. "I don't want to die, I'm a god, why can't I live on?" = instant kippenvel. Ik herinner me nog een shooter uit de jaren '90 met Egyptische taferelen met de naam Powerslave, ik besef me nu pas hoe dat absoluut toch van Iron Maiden moet zijn overgenomen.

Is er al genoeg gezegd over Rhyme Of The Ancient Mariner? Op de middelbare school maakte ik bij Engels literatuur nog een flinke indruk op de leraar toen hij het gedicht noemde en ik
"Day after day, day after day, we stuck, nor breath nor motion
As idle as a painted ship upon a painted ocean
Water, water every where, and all the boards did shrink
Water, water, every where, nor any drop to drink" quote.
'Hoe ken je dat?' - 'Iron Maiden'. De indruk ging een beetje weg, maar alsnog was het een pluspunt. Van het nummer zelf heb ik heel lang gedacht dat het stopte na 'then down in falls comes the rain' vanwege het feit dat het nummer daar stopte op mijn cassettebandje. Het middenstuk vanaf 'The curse it lives on in their eyes' was een van mijn favoriete basstukken om te spelen. Het ultieme bewijs dat Iron Maiden toen een creatieve en intelligente band was in een tijd dat andere bands hair metal omarmden.

Powerslave loopt perfect. Waar de voorganger inspiratie afwisselde met minder goed lopende stukken, kan ik hier met een warm gevoel naar blijven luisteren zonder dat ik me verveel. Dickinson bevestigde zijn positie als goeie songwriter, de band groeide uit tot een van de grootste acts van het moment en leverde met Live After Death ook nog een fantastisch livedocument af. Niets dan liefde voor Powerslave van mij.

Tussenstand
1. Powerslave
2. Killers
3. The Number Of The Beast
4. Iron Maiden
5. Piece Of Mind

Een mythische plaat waarvan ik alleen maar kan dromen dat ik erbij was. In deze jaren had Maiden alles perfect voor elkaar: een goed ingespeelde band, een super geluid, thema's die je prikkelen en een tekenaar die iconische artwork afleverde. Ik geloof niet echt in perfecte albums, maar er is bijna niets negatiefs te melden over Powerslave. Je doet je ogen dicht bij Aces High en je vliegt mee in de slag om Engeland. Je hoort de duels in The Dualist en je laat je meeslepen in de tragiek van de zeeman die een albatros doodde in The Rime Of The Ancient Mariner. Harris en Dickinson schrijven zelden samen, maar hun songs vullen elkaar heel goed aan. Daarbij zijn ook de 'mindere' nummers van ontzettend hoge kwaliteit. Voor Flash Of The Blade mag je me gerust wakker maken. en Powerslave is een epic die me als zestienjarige meteen bij de nek greep. Een meesterwerk!

Tussenstand:
1. Powerslave
2. Killers
3. The Number Of The Beast
4. Iron Maiden
5. Piece Of Mind

Nu er weer een nieuw Iron Maiden album aankomt, was het is hoog tijd om nog eens wat meer van hun ouder werk te gaan (her)waarderen. Er was een tijd dat ik een die-hard fan was, maar ik ben ze zowat uit het oog verloren met de release van The Final Frontier en waar kan ik beter beginnen dan een aantal van mijn favoriete platen weer eens wat meer te draaien? Somewhere In Time viel me een tijd geleden uiteindelijk een tikkeltje tegen, maar Powerslave staat nog altijd als een huis overeind. Aces High is een klassieker van formaat en een fenomenale opener die meteen de toon zet, maar sowieso zit hier eigenlijk geen enkele inzakking in. Van het instrumentale Losfer Words tot het lang uitgesponnen (maar daarom niet minder indrukwekkende) Rime of the Ancient Mariner.. Het is werkelijk van de eerste tot de laatste seconde genieten. Ja, zelfs nummers die op het eerste zicht wat minderwaardig lijken (het trio Flash of the Blade, The Duellists en Back in the Village voelt bij een eerste luisterbeurt wat als een inzakking aan) hebben zich in de loop der jaren diep in mijn muzikale hart genesteld. Het is sowieso een goed teken als je, zelfs na jaren het album niet te hebben gedraaid, bij het eindigen van het ene nummer al meteen weer weet welk nummer er zal volgen en misschien nog belangrijker: hoe het lijkt alsof het gewoon één lange flow is. Sowieso één van de beste albums die Maiden ooit maakte en misschien wel het beste uit de Dickinson periode? We zullen zien wat onder andere Piece of Mind en Seventh Son of a Seventh Son nog gaan brengen.

Waar ik aan vorige albums van Iron Maiden scherpe herinneringen heb over waar ik dit voor het eerst hoorde, is dat vanaf Powerslave niet meer het geval. Dat is jammer, want ik vind dit nog altijd een heerlijke frisse plaat met bovendien een schitterende hoes. Wél herinner ik me de videoclips bij de singles: hebben die de overige herinneringen weggedrukt?
Voor het eerst géén bezettingswijziging ten opzichte van de voorganger. De groep was continu in bedrijf met lange tournees en toch weer zo'n sterk album? Ik vond het toen al knap en zeker achteraf zie ik de kwaliteit ervan.

Met Aces High werd meteen een klassieker aan het toch al grote repertoire toegevoegd. De dubbele gitaarlijnen kunnen zich meten met het beste van Thin Lizzy, tegelijkertijd met de hoekige baslijnen helemaal als Maiden klinkend. Bruce Dickinson maakt duidelijk dat hij tot de top van de (hardrock/metal)zangers behoort, wat met 2 Minutes to Midnight nog eens wordt bedrukt. Nicko McBrain voelde zich inmiddels als een vis in het water bij de groep en zijn potten en pannen klinken iets robuuster dan op de voorganger. De productie van Martin Birch was nog beter dan toen. Voeg eraan toe dat het songmateriaal sterk is en al na twee nummers wist je dat dit een topper ging worden. Alweer!

Verrassend was de terugkeer van een instrumentaal nummer. Met Losfer Words werd eveneens duidelijk dat de groep dat wat conventioneler deed dan voorheen qua staccatoknallertjes en alle tempowisselingen, maar wederom knalt de energie ervan af.
Vervolgens ontknoopt zich het ene na het andere sterke nummer en om de bekendste nummers eens te laten voor wat ze zijn, noteer ik een favorietenster bij Flash of the Blade en het titelnummer. Dan mag ik er niet meer plaatsen en daarmee doe ik vooral het epische Rime of the Ancient Mariner tekort, compleet met de geluiden van schurend touw op een schip. Dat je oude poëzie voor nieuwe muziek kunt inzetten, dat kende ik als Nederlander niet. Een literair laagje in het land van denim and leather...

Wel vond ik dat Back in the Village baat had gehad bij één of meer tempowisselingen, iets waar Maiden vroeger patent op had; het dendert maar door. Ook viel me toen pas echt op dat McBrain niet met dubbele basdrum speelt, wat hier extra zou hebben gewerkt.
Met het iets langzamere Powerslave is de variatie terug, waarbij bovendien aparte akkoordenprogressie klinkt, een Egyptische sfeer opwekkend. Het nummer past perfect bij de iconische hoes.

Wat jammer toch dat mijn geheugen mij hier in de steek laat over de periode dat dit album uitkwam... Waar en wanneer heb ik dit voor het eerst gehoord?