Prefab Sprout - Steve McQueen (1985)

Mooi subtiel album. Aanrader voor wie dit niet kent.

When love breaks down vond ik zo'n prachtig nummer, dat ik vrij recent besloot dit album aan te schaffen. Het voldeed echter bij lange na niet aan mijn hooggespannen verwachtingen.

Dat ligt niet aan de 80's sound, ik hou op z'n tijd wel van die zuchtende synths en sophisticated produktie. Er komen gewoon teveel "ongemakkelijke" momenten voorbij (vooral in de vocale arrangementen) om deze plaat uit te zitten.
Misschien heeft de CD nog wat meer draaibeurten nodig. Gezien de overwegend positieve reakties moet er meer in zitten...

Ik kan je opmerking over de vocale arrangementen wel volgen.
Je heb zeker wat extra draaibeurten nodig want de meeste songs
luisteren net zo lekker weg als When Love Breaks down.

Dus dat komt vroeg of laat wel in orde.

Ik heb deze niet op CD en wel op LP (je weet wel met zo'n naald erbij). Aangezien ik geen pick up meer heb hoor ik deze geweldige plaat ook nooit meer. Ik weet nog wel dat de voorganger Swoon en opvolger van Steve MCQueen me zwaar tegenvielen. Deze springt er bovenuit en niet zo'n beetje ook. Uitstekende plaat. Een van de beteren uit de jaren 80. Hoewel hun werk eigenlijk helemaal niet voor mij bestemd is. Ik neig veel meer naar rock and roll, folk, country en meer van dat soort dingen die zij juist verafschuwen (zie Faron Young die Paddy al op zijn 14e schreef). Maar ze weten gewoon de juiste snaar te raken hier met goede melodieen en de perfecte muzikale inkleuring. Later nooit meer wat van ze vernomen eigenlijk. Na pakweg 88 ben ik ze volledig uit het oog verloren.

Waarom zou Prefab Sprout rock and roll, folk en country verafschuwen?

Ze hebben zelf toch leuke liedjes gemaakt die met die genres flirten.
Okee, met voldoende ironie in de teksten, maar zo negatief zie ik dat niet.

Als je Steve McQueen goed vind, moet je ook Jordan uit 1990 een kans geven.
Swoon is een taaie brok, akkoord, de groep is nog zoekende.

Op From Langley Park to Memphis staan best leuke songs, toch?

Swoon ligt voor mij dichter bij Steve McQueen dan Jordan. Na Steve McQueen wordt het allemaal te Hollywood (door Paddy's obsessie om Amerika te veroveren). Swoon moet je gewoon wat meer beluisteren. Is gewoon wat minder 'glad', meer inventiever en 'quirkier'. De 'early' Paddy is interessanter dan de 'latere' Paddy. De latere Paddy hield zich alleen nog maar bezig met flauwe cowboyliedjes.

Dat heb ik in interviews rond de release van Steve McQueen gelezen zo'n 25 jaar geleden. Of hij het serieus bedoelde weet ik niet. Want bij alles wat hij deed droop de ironie eraf. Gebeurt wel vaker bij Engelse bands. Op latere albums stonden inderdaad ook wel leuke songs, maar het haalde het niet bij Steve McQueen en daarom verflauwde mijn belangstelling al gauw.

Prachtplaat van Prefab Sprout, voor de eerste 5 songs van dit album geef ik blindelings de volle mep maar daarna gaat het hoge niveau ietwat omlaag om met Desire As nog 1 keer te pieken.
Memorabele plaat uit de jaren 80 welke ik als Steve McQueen op vinyl en als Two Wheels Good op schijf in de kast heb staan.

Desire as is inderdaad fenomaal goed ook Moving the river .Deze plaat staat dan ook in mijn top 10.Jammer genoeg nooit live gezien.......tja 1985 alweer 25 jaar geleden.

Sinds het album uitkwam, in 1985, is dit één van de vijf elpees die ik mee zou nemen naar een onbewoond eiland. Wat een pracht, wat een klasse! Iemand op Facebook meldde dat 'dit album tikt met de precisie van een Zwitsers uurwerk'.

Dit blijft toch mijn meest favo-Prefab Sprout plaat en was ook mijn eerste echte kennismaking.
Daarvoor had ik op de radio al iets van het album Swoon gehoord, maar ik rende toen niet meteen naar de platenwinkel. In de media werd het geluid van PS vergeleken met Spandau Ballet.
Thomas Dolby produceerde het album.
De VPRO zond in 1985 een concert van PS uit in het radioprogramma Backline en nummers zoals Faron Young, Appetite, When Love Breaks Down en Goodbye Lucille # 1 werden toen door diverse omroepen regelmatig gedraaid.
Het Amerikaanse album verscheen met een andere titel en bevat een andere versie van When Love Breaks Down.
In 2007 verscheen er een 2 CD-versie met een aantal veel later opgenomen akoestische versies van Paddy McAloon. De albums From Langley Park to Memphis en Jordan: The Comeback zijn ook klassiekers.

Erg fijne plaat en 1 die ik eigenlijk sinds eind jaren 80 nooit meer heb beluisterd.De muzikale voorkeuren begonnen toen te verschuiven en deze plaat was daar de dupe van.Niet geheel vreemd,daar ik in die jaren meer besef begon te krijgen van het iets hardere genre.Ik heb hem toendertijd tussentijds nog wel op cd aangeschaft ,maar hem eigenlijk in het rek "gaat wel" laten verstoffen.Met het klimmen der jaren en het veranderen van mijn inhoud van de I-Pod toch besloten om maar weer eens terug te grijpen naar de begindagen van mijn muziekcollectie en ik kan alleen maar beamen dat ik deze veel te lang heb genegeerd.De plaat voelt nog steeds als een warme jas en als een vriend die je jaren niet hebt gezien ,maar waarvan je weet dat je nog steeds op ieder moment van de dag welkom bent.Ook leuk dat alle teksten er nog steeds bij mij inzitten.4 sterren met kans op meer in de toekomst.

Dit album kent een ijzersterke A-kant maar een duidelijk mindere B-kant. Ik vond de nummers op de B-kant nogal saai. Het mist prachtige nummers zoals 'Faron Young', 'When Love Breaks Down' en vooral 'Goodbye Lucille # 1', voor mij zonder meer het mooiste nummer op dit PS debuut.

3,5*

Inderdaad, dit album is half geslaagd. Nou is de tweede helft niet echt slecht maar hij mist het vuur van kant 1.

Mooie alternatieve titel, vrij subtiele verwijzing is dat.

Ken deze plaat nog van 1985 toen ie uitkwam. Nadeel van vinyl is dat je de plaat moet omdraaien en als 1 van de 2 kanten niet helemaal bevalt draai je die nooit meer.
Zo ook hier. Ook ik ben uiteindelijk gebleven bij kant 1dus t/m Hallelujah. Dat nummer kan ik nog nét handelen. Het is wel erg zoetsappig.

Ik heb héél erg m'n best gedaan dit te waarderen omdat ik een zekere kwaliteit en oorspronkelijkheid in de muziek hoorde. Door kant 1 daardoor nog 3 sterren.
Vreemde productie van Thomas Dolby trouwens. Overal maar wat geluidjes er bij proppen om het wat interessanter te maken denk ik dan. Was niet nodig geweest

Voor mij onbetwist het beste nummer: Bonny
Niet te zoetsappig, gewoon een nummer dat op z'n eigen kwaliteit overeind blijft.
Heel vreemde opbouw trouwens. Ik kan niet echt een couplet of refrein ontdekken.
Het lijkt 4x hetzelfde blokje maar dan steeds iets anders uitgevoerd.
En dan die overgang hé, die doet 't 'm:
Even gas terugnemen:
Words don't hold you, broken soldiers
en dan dat bruggetje gevolgd door die verhoogde zang:
I count the hours since you slipped away
etc.
Kippevel

En die laatste zin natuurlijk:
Save your speeches, flowers are for funerals
Prachtig nummer, prachtige tekst, prachtig uitgevoerd. Luister maar !

Het gekke is dat deze quote voor mij althans voor het bijna volledige album opgaat.

Na het, voor de eerste keer overigens, beluisteren van dit album, zijn me twee paradoxen opgevallen: de titel en de hoes. Steve McQueen was allesbehalve zoetgevooisd, en ook de hoes strookt niet bepaald met de lieflijke harmonieën die op dit album floreren. Mooi en interessant album.

Zo mooi Appetite is (komt toch aardig in de buurt van het perfecte popliedje), zo moeilijk kom ik door de rest heen. Maar het zal een kwestie van doorzetten zijn, want anderen hebben dit weer met When Love Breaks Down lees ik.

Weer zo'n plaat die lange tijd aan mijn aandacht is ontsnapt. Kwaliteitspop uit de 80's met lekkere nummers die goed zijn blijven hangen. Ik heb m nog op vinyl. Faron Young, When love breaks down, Goodbye Lucille... Super. Later nog een keer een cd op de kop getikt THE Gunman and Other Stories met daar op het weergaloze THE Gunman. Weergaloos nummer. Prima band.

Dit is gewoon een geweldig popalbum, Herman. Een van de allerbeste platen uit de tachtiger jaren. Niet op juiste waarde geschat op dit forum of gewoon onbekend bij de meeste forumbezoekers.

Ik heb hem zelfs even in mijn top 10 gehad in het begin. Een band uit Engeland, vol met keyboards en Hendrik zet hem gewoon even in zijn top 10. In 1985 was ik zo ongeveer een van de ontdekkers van Prefab Sprout. Iedereen vroeg mij wat dat nou weer te betekenen had. De VARA draaide dat op dinsdag meen ik nog wel eens. Vooral When Love Breaks Down was erg veel te horen. Ik had en heb de LP nog steeds in huis. Nog steeds mag ik dit graag horen, al heb ik geen platenspeler meer.

Deze heb ik gewoon gekocht naar aanleiding van een recensie in Oor. Ze hebben deze groep erg gepromoot in die tijd! Terecht natuurlijk, want deze muziek staat nog steeds als een huis!

Ik kan me herinneren dat deze band ten tijde van de release hiervan ook wel werd vergeleken met Roddy Frame's Aztec Camera (kent er iemand Oblivious nog?). Wat ik van die laatste band ken heeft mij nooit heel erg kunnen boeien, maar Prefab Sprout heb ik vanaf hier tot en met Jordan met veek plezier gevolgd, en Steve McQueen is nog altijd hun mooiste plaat, hoewel ook ik kant 2 een stuk minder vind. De samenzang is nog altijd hemels, en de produktie klinkt eigenlijk verrassend weinig (en in ieder geval nergens stórend) gedateerd. Paddy McAloon ziet er tegenwoordig trouwens wel wat anders uit...
 

Knife van Aztec camera vind ik nog steeds een goede plaat, Casper.

Oblivious is van het debuutalbum High Land Hard Rain en is wel van gelijkbaar niveau als opvolger Knife.
Dit album van Prefab Sprout leerde ik rond dezelfde periode kennen als Aztec Camera, de eerste 5 nummers van deze plaat zijn onovertroffen, dat niveau heeft de band mijns inziens nooit meer gehaald.
Een erg fijn album om nog met enige regelmaat naar te luisteren.

Toch nog even wat citeren. Indertijd sprong de regel

I've got six things on my mind
You're no longer one of them

er meteen al uit, net als

Life's not complete 'till you heart's missed a... beat

Maar wat ook een ziek juweeltje is:

I hear you've got a new girlfriend
How's the wife taking it?
 

Vanavond de film I Give It A Year in de bios gezien. Hoor ik daar ineens een schitterende cover van When Love Breaks Down, waarbij ik dacht: ik moet me raar vergissen als dit de zanger van Snow Patrol niet is. Net even gecheckt op youtube en ja hoor inderdaad, het is Snow Patrol In combinatie met de filmbeelden en door het surround systeem van de bios was dat even intens genieten.

Typisch zo'n album waarbij de gedachte ontstaat " oh ja, prefab sprout, da's waar ook ". Op een plek in de platenkast waar ik kennelijk zelden kom maar als het vinyl op de draaitafel ligt en de naald neerdaalt is het onmiddelijk het feest der herkenning.
Het mooie van Steve McQueen (hierboven al aangegeven) is dat sommige teksten een beetje pijn doen in je hart. (ach vriendinnetje van toen....)

Voor veel mensen misschien te statig en/of dramatisch, maar dit vind ik zelf wel een fraaie cover: Bonny van The Editors.