Prefab Sprout - Steve McQueen (1985)

Ik zat midden in The Cure, The Sound, Spear of Destiny en andere zwartkijkers toen er een bandje van een groep met de formidabele naam Prefab Sprout in mijn cassettedeckje belandde. Eerlijk is eerlijk, het was geen liefde op het eerste gezicht. Ook niet op het tweede, maar op de een of andere manier belandde het tape-je destijds toch niet in de vergeetbak. Met vaste intervallen klonk de muziek in mijn kamertje en werd ik alsnog verliefd. Waarop?
Op zeer geraffineerde liedjes, fraaie meerstemmige zang en vooral formidabele teksten, die de liefde niet op een nihilistische manier benaderden, maar in alle facetten belichtten. Net als Lou Reed zoekt Paddy McAloon het in de teksten bij zichzelf in plaats van de grotere maatschappelijke misstanden te bezingen. En daar hou ik van, daar hou ik zelfs heel erg van. Ondanks dat McAloons teksten gaan over verloren liefdes of vriendschappen (It’s me again, you worthless friend) zijn de nummers altijd bezwangerd met hoop en leven.

‘Steve McQueen’ - geproduceerd door Thomas Dolby trouwens – haalde voor mij de angel uit een tijdperk waarin ik tegen kernwapens demonstreerde, stuivers zocht op de dansvloer en veel negatieve energie van de wereld ontving. Paddy McAloon – wanneer krijgt die man een standbeeld? - was de romanticus die ik nodig had in het No Future-tijdperk.

It's me again your worthless friend or foe
I somehow let that lovely creature down
Horsin' around, horsin' around
Some things we check and double check and lose
I guess I let that little vow get lost
Forgettin' the cost, forgettin' the cost

Waarom staat deze plaat in godsnaam maar op nr. 8 in mijn top 10

Intrigerende plaat is dit. Zo heerlijk niet al te ingewikkeld, maar toch ook weer een beetje vreemd. De eerste helft is meteen heel pakkend, deel twee heeft iets langer nodig om te beklijven. Maar als dat gebeurt, val je definitief voor deze heerlijke popplaat . Zo zit ik toch binnen een maand na een pm-tipje van El Ninjo met een grote zwak en een toptiennotering voor Prefab Sprout.... Snel eens achter de andere platen aan

STEVE McQUEEN
is een van de allerbeste platen uit de jaren 80.
Producer Thomas Dolby slaagt erin om de complexe arrangementen
te sublimeren tot zeer verteerbare, maar nooit banale popmuziek.


Faron Young is een popparodie op country muziek.
Boordevol slimme cowboy gimmicks en zo catchy als een rodeo.

Bonny is liefdesverdriet van achter een beregend vensterraam.
Reflecterende tekst en magische muzikale inkleuring.

Appetite is een zeer geraffineerd popjuweel over lust.
Onwaarschijnlijk hoe Paddy McAloon telkens alle clichees vermijdt.

When Love Breaks Down is een iets te vaak geciteerde radioklassieker.
Op een Sprout song wordt altijd zorg besteed aan de vocale arrangementen.

Goodbye Lucille # 1 kennen we op singel ook als Johnny Johnny.
Met een kriebelende gitaar die de vinger op de wonde legt.

Hallelujah is een ode aan George Gershwin, die andere songsmid.
De vocale bijdrages van Wendy Smith zorgen voor de hemelse sfeer.

Moving the River is een generatieconflict in vier minuten.
Op de teksten van Paddy inzoemen is duizelen van de vindingrijkheid.

Horsin' Around trappelt van verlangen zoals een ongeduldig paard.
Briljant hoe McAloon jazz weet te integreren in de hedendaagse popmuziek.

Desire As focust door zijn minimale aanpak op de rake teksten.
Een bijzonder beschaafde manier om je lief te dumpen.

Blueberry Pies is het minst beklijvende nummer van de plaat.
Hier maakt de groep het zichzelf weer iets te moeilijk zoals op het debuut.

When the Angels is ook wat minder, begint met een sacraal kerkorgel
om daarna ritmisch aan te sluiten bij de jazzy softpop van China Crisis.


Steve McQueen is een diamanten ring met negen 18 karaatse juweeltjes
en twee fraaie sierstenen ... made by popsmid Paddy McAlloon.

De drie bonustracks van de Amerikaanse release
(met als titel Two Wheels Good, want de echte McQueens
konden er niet zo mee lachen) ken ik jammer genoeg niet.

Ken deze plaat nog van 1985 toen ie uitkwam. Nadeel van vinyl is dat je de plaat moet omdraaien en als 1 van de 2 kanten niet helemaal bevalt draai je die nooit meer.
Zo ook hier. Ook ik ben uiteindelijk gebleven bij kant 1dus t/m Hallelujah. Dat nummer kan ik nog nét handelen. Het is wel erg zoetsappig.

Ik heb héél erg m'n best gedaan dit te waarderen omdat ik een zekere kwaliteit en oorspronkelijkheid in de muziek hoorde. Door kant 1 daardoor nog 3 sterren.
Vreemde productie van Thomas Dolby trouwens. Overal maar wat geluidjes er bij proppen om het wat interessanter te maken denk ik dan. Was niet nodig geweest

Voor mij onbetwist het beste nummer: Bonny
Niet te zoetsappig, gewoon een nummer dat op z'n eigen kwaliteit overeind blijft.
Heel vreemde opbouw trouwens. Ik kan niet echt een couplet of refrein ontdekken.
Het lijkt 4x hetzelfde blokje maar dan steeds iets anders uitgevoerd.
En dan die overgang hé, die doet 't 'm:
Even gas terugnemen:
Words don't hold you, broken soldiers
en dan dat bruggetje gevolgd door die verhoogde zang:
I count the hours since you slipped away
etc.
Kippevel

En die laatste zin natuurlijk:
Save your speeches, flowers are for funerals
Prachtig nummer, prachtige tekst, prachtig uitgevoerd. Luister maar !

Ik kan me herinneren dat deze band ten tijde van de release hiervan ook wel werd vergeleken met Roddy Frame's Aztec Camera (kent er iemand Oblivious nog?). Wat ik van die laatste band ken heeft mij nooit heel erg kunnen boeien, maar Prefab Sprout heb ik vanaf hier tot en met Jordan met veek plezier gevolgd, en Steve McQueen is nog altijd hun mooiste plaat, hoewel ook ik kant 2 een stuk minder vind. De samenzang is nog altijd hemels, en de produktie klinkt eigenlijk verrassend weinig (en in ieder geval nergens stórend) gedateerd. Paddy McAloon ziet er tegenwoordig trouwens wel wat anders uit...
 

Steve McQueen knalt mooi binnen met Faron Young en houdt de sfeer stevig vast met Bonny en Appetite. Het wordt dan wat rustiger als When Love Breaks Down weerklinkt. De rest van de A-kant kabbelt rustig verder op die sfeer. De B-kant is helaas een pak minder en haalt nergens het niveau van de eerste nummers. Jammer na zo'n mooie start. Het is zeker niet slecht, maar de helft blijft helaas veel minder hangen.

De B kant zeker onderschat, wellicht heb ook ik daar last van en ook te weinig woorden aan besteed. Edich dit geschreven hebbende, een A kant welke kwalitatief zo giga hoog zit valt of course niet te verbeteren neen. Voor mij in elk geval de beste PS plaatkant, hun oeuvre overziende en ook een der beteren plaatkanten überhaupt. En ja, de rest van hun output ook erg erg goed, fraai, mooi, prachtig. Een nieuwe ware welkom ofschoon ik, binnen alle eerdere re-releases op vinyk, nog ernstig wacht op, tja, nu ben ik ff de titel kwijt zeg, damned, iets met Gunnan and other stories of zo, die mis ik, vinyl, nog ja. De rest staat alles hier, cd,lp, you name it.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Prefab Sprout - Steve McQueen (1985) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Prefab Sprout - Steve McQueen (1985)
Paddy McAloon wordt inmiddels door de critici geschaard onder de grote songwriters uit de muziekgeschiedenis en dat hoor je al op Steve McQueen, het in 1985 verschenen doorbraakalbum van Prefab Sprout

Als ik een lijstje moet maken met mijn favoriete albums uit de jaren 80, zit Steve McQueen van Prefab Sprout daar zeker tussen. Het tweede album van de Britse band is met de kennis van nu nog veel beter dan destijds, want wat zijn de songs van Paddy McAloon mooi en bijzonder en wat klinkt de instrumentatie rijk en veelzijdig. De songs op het album zijn nog even mooi en tijdloos als ruim 35 jaar geleden en hebben de afgelopen decennia eigenlijk alleen maar aan kracht gewonnen. Prefab Sprout zou na Steve McQueen verder bouwen aan een klein maar wonderschoon oeuvre, maar het tweede album blijft toch mijn favoriete album van de band rond de geniale Paddy McAloon.

Met toegankelijke popliedjes als When Love Breaks Down, Appetite en Bonny kon de Britse band Prefab Sprout zich gedurende de jaren 80 nog wel verschuilen tussen alle andere bands die het decennium in muzikaal opzicht kleur gaven en vervolgens snel werden vergeten, maar met de kennis van nu hoor je direct dat de band uit totaal ander hout was gesneden.

De band rond singer-songwriter en multi-instrumentalist Paddy McAloon werd al in 1977 geformeerd, maar debuteerde pas in 1984 met het album Swoon. Het was een album dat destijds niet heel breed werd opgepikt en dat ook minder goed is dan de albums die zouden volgen, maar zo af en toe laat Swoon zeker de belofte van Prefab Sprout horen.

Die belofte kwam er helemaal uit op het in 1985 verschenen Steve McQueen (dat in de Verenigde Staten vanwege een conflict met de erven Steve McQueen werd uitgebracht als Two Wheels Good). Prefab Sprout bestond op dat moment, naast Paddy McAloon, uit zijn broer Martin McAloon, uit fan van het eerste uur Wendy Smith en uit drummer Neil Conti. Voor de productie van Steve McQueen werd de op dat moment zeer gewilde muzikant en producer Thomas Dolby gerekruteerd.

Steve McQueen van Prefab Sprout hoort zeker niet bij de best verkochte albums uit de jaren 80, maar in artistiek opzicht zijn er maar weinig betere albums verschenen in het decennium en ook op een lijst met de beste albums aller tijden misstaat het album wat mij betreft niet. Veel muziek uit de jaren 80 klinkt inmiddels behoorlijk gedateerd, maar het doorbraakalbum van Prefab Sprout klinkt ruim 35 jaar na de release misschien zelfs nog wel frisser dan op de dag van de release.

Steve McQueen laat meerdere dingen horen. Allereerst hoor je dat Paddy McAloon een geniaal songwriter is, die onweerstaanbaar aanstekelijke popliedjes kan schrijven, maar ook popliedjes die diep graven. Ook in muzikaal opzicht was Prefab Sprout in 1985 een stuk verder dan de meeste van haar concurrenten, wat de houdbaarheid van het album flink heeft vergroot. Steve McQueen is, in de originele versie, elf songs en drie kwartier lang van een bijzonder hoog niveau.

Prefab Sprout musiceert op haar tweede album niet alleen op een hoog niveau, maar is ook een stuk veelzijdiger dan de meeste van haar soortgenoten van destijds, door invloeden uit meerdere genres te verwerken en door ook ver buiten de grenzen van het Verenigd Koninkrijk te kijken en deze invloeden vervolgens op geheel eigen wijze te verwerken.

Ik heb de afgelopen jaren vooral de akoestische versie van Steve McQueen, die een paar jaar geleden verscheen ter ere van Record Store Day, vaak beluisterd, maar de originele versie is veel mooier. Het is een versie die in 2007 is geremasterd en is verrijkt met veel bonusmateriaal, waaronder de later apart uitgebrachte akoestische versies, wat het album nog wat interessanter maakt.

Prefab Sprout zou op de opvolger van Steve McQueen, het in 1988 verschenen From Langley Park To Memphis wat opschuiven richting muziek uit de Verenigde Staten en zou haar beperkte maar unieke oeuvre vervolgens nog verrijken met Protest Songs (1989), Jordan: The Comeback (1990), Andromeda Heights (1997), The Gunman And Other Stories (2001), Let's Change The World With Music (2009) en Crimson/Red (2013).

Het zijn stuk voor stuk prachtige albums, maar Steve McQueen steekt er wat mij betreft bovenuit, al is het maar omdat dit het eerste album is waarop het unieke en wonderschone Prefab Sprout geluid is te horen. Het is nog altijd een fantastisch album, maar Steve McQueen laat zich ook prima beluisteren als de soundtrack van een mooie en hopelijk zorgeloze zomer. Erwin Zijleman

Volgens veel mensen de beste plaat van de Sprouts, ik weet niet of ik die mening deel maar het staat zeker in mijn persoonlijke PS top 3. Een heel ander geluid dan het debuut Swoon en daar worden meteen de vruchten van geplukt. Het heeft dezelfde typische Sprout sound maar is veel coherenter met een veel betere track volgorde. De productie van Thomas Dolby gooit daar ook nog een behoorlijke duit bij in het zakje. When Love Breaks Down is natuurlijk een gigantische klassieker. Prachtig nummer en de schoonheid van het nummer zit ook mede in de gelaagdheid van het nummer.

Draai dit op een goede stereo set of koptelefoon en je blijft met je mond open zitten van verbazing hoe mooi dit opgenomen is. Ook de rest van het album is van grote klasse en dit album hoor je eigenlijk ook in zijn geheel tot je te nemen. Net als een goede 3 gangen maaltijd met een goed glas wijn, waarbij alles op elkaar afgestemd is. Dit album is in zijn geheel een beleving en mag eigenlijk in geen enkele serieuze muziekverzameling ontbreken. Ik moet ook nog steeds lachen om de typische Engels humor van Paddy met teksten als: "I hear you've got a new girlfriend. How's the wife taking it?" van Moving The River.

Ik ga binnenkort de 2019 remaster nog aanschaffen, ik draai op dit moment de originele 1985 vinyl versie. Ben benieuwd of de remaster beter klinkt.