David Bowie - Black Tie White Noise (1993)

Misschien moet je eens een 3D-kaart van Europa aanschaffen, dan ervaar je visueel dat de Alpen zo fraai zijn omdat er ook dalen tussen liggen

Bowie was zich met dit album aan het heroriënteren, na het kabaal van Tin Machine en het weinig succesvolle EMI-trio van de jaren 80.

Dit is echt wel twee tikken beter dan bijv Tonight.

En die uitlating over Earthling doet vrezen dat je toch wel wat werk hebt mbt muziek uit de eerste decennia van deze eeuw. Toen Bowie met D&B aan de slag ging, was dat niet zo doorgedrongen als nu (niet dat die route nu direct een A2 is).

Afgesproken, zal de plaat eens op een ( nog ) lager niveau beluisteren, heb echter geen wintersport in de planning staan

Earthling werkte aanvankelijk zwaar op mijn zenuwen, al die hysterische en nerveuze intro's bij Little wonder en Dead man walking bijvoorbeeld.... Een nummer als seven years in Tibet, maakte het dan nog de moeite waard.

Behoort ook niet tot mijn favoriete Bowie platen maar beviel mij op den duur wel wat beter dan dit album.
D & B heeft overigens ook niet mijn muzikale voorkeur.

Zonder lollig te doen: in D&B vind je wel het ritme, de hectiek van deze tijd terug. Je kunt je ook afvragen voor wie een artiest muziek maakt - blijft ie bij het cohort dat hem adopteerde (omarmde) toen hij debuteerde, of probeert ie gaandeweg ook jongere te involveren? Dat levert ook meer op, zowel qua publiek als qua poen. En dan valt er wel eens een af

Bij nadere beluistering vallen ook Hours en Heathen beter op hun plaats dan je aanvankelijk zou denken. En nogmaals 1. Outside is een bijzonder epos.

Hours en Heathen behoren zo tot mijn favorieten, daarin hoor ik ook de Bowie terug zoals die nu op Toy te horen is (sfeer). 1. Outside vind ik ook een meesterwerk, maar Earthling is een doorzitter...

Een comeback op solo gebied is misschien teveel gezegd, de beste man was immers druk met zijn band; Tin Machine waar hij twee platen mee had uitgebracht. Black Tie liet in ieder geval een ander geluid horen dan zijn werk uit de jaren 80. Het klinkt allemaal weer wat warmer. The Wedding heb ik altijd een intrigerend instrumentaal nummer gevonden. Een lome beat waarbij Bowie lekker doorheen soleert met zijn saxofoon. Een prima song wat mij betreft. You've Been Around is redelijk maar het nummer komt voor mij nooit helemaal los. I Feel Free vormt weer een cover, in dit geval van de band Cream. Het is een aardige versie maar, verloren zoon Mick Ronson speelt ook een deuntje mee, het geeft het geheel zelfs een funky tintje maar echt sterk is het nummer niet. De titeltrack heeft bij mij altijd wel een potje kunnen breken, de samenwerking met R&B zanger Al. B. Sure! (wat moet een artiest met een uitroepteken achter zijn naam) levert een fraaie samenwerking op. De zang van beide heren is prima te noemen, de subtiele saxofoon die om de hoek komt kijken vult alles mooi aan. Jump They Say, een funky nummer met een jazz achtige structuur komt wat nerveus over en het is mij een raadsel waarom dit als single werd uitgebracht. Nite Flights scoort een voldoende omdat het muzikaal redelijk in elkaar steekt, de beat en het ritme wordt echter op den duur wat eentonig. Pallas Athena, een dansbeat waarom heen trompettist Lester Bowie (in dit geval een echte Bowie) en David met zijn saxofoon soleren. Wederom een redelijke track. Miracle Goodnight klinkt mij ontzettend irritant in de oren, een ronduit vervelend nummer. Don't Let Me Down & Down, de inspiratie om hier wat van te maken is er nooit gekomen volgens mij, dat het suikerzoet overkomt is geen probleem, het geheel heeft echter niets om het lijf. Looking For Lester kent wederom een jazzy setting waarbij de heren Bowie wederom de degens kruisen met elkaar. En het moet gezegd, het nummer steekt sterk in elkaar en is fraai gearrangeerd. De crooner en musical liefhebber komt naar boven in de een na laatste song, an sich heeft het niet veel om het lijf, en de overdaad aan koortjes zorgt voor gemengde gevoelens. Afsluiter The Wedding Song is een kopie van de opener echter ditmaal met vocals en minder saxofoon erin verwerkt. Het blijft echter gewoon overeind. Conclusie; enkele interessante stukken, hier en daar fraai gearrangeerd maar geen album om de wereld mee te 'heroveren'. Ondanks enkele uitzonderingen daargelaten werd het ook geen groot commercieel succes.

Tussenstand:

1. Aladdin Sane
2. Ziggy Stardust
3. Diamond Dogs
4. Low
5. "Heroes"
6. Young Americans
7. Let's Dance
8. The Man Who Sold the World
9. Space Oddity
10. Black Tie White Noise
11. Lodger
12. Station to Station
13. Hunky Dory
14. Never Let Me Down
15. Pinups
16. Tonight
17. Scary Monsters
18. David Bowie

Dankzij de Top 100 van aERodynamIC zit ik weer even in een Bowie flow. Dit album kon ik destijds totaal niet waarderen en eigenlijk is het altijd het album geweest dat ik het minst luisterde maar eigenlijk is dit best een goed album. I Know It's Gonna Happen Today is werkelijk een prachtig nummer met dat koortje, The Wedding een heerlijke opener, het de pan uit swingende jazzy Looking For Lester, eigenlijk luistert het hele album lekker weg. De sax die op het hele album prominent aanwezig is zorgt ook voor een erg fijne sfeer. Destijds, 1993, was ik meer van de gitaarbands en vond ik dit album juist alles wat ik zo irritant vond aan de gladde popmuziek van begin jaren negentig, nu, dertig jaar later moet ik toch concluderen dat dit totaal niet van toepassing was op deze plaat.

Even in het kort hoor, moet zo weg:
Looking for Lester is een ware Bowie-parel en dit album is onderschat.

Ik vind een 3 gemiddeld ook wat magertjes. Ik denk dat dit toch ligt aan het vergelijken met ander Bowie-materiaal. Anyhow, ik ben het met je eens. Ik ben zwevend tussen 3,5 en 4. Ik vond "Black Tie White Noise" wel echt een irritant nummer, daarom toch maar voor 3,5* gegaan. Lilaloe, waar ga je heen?

Een zwevende stemmer.

Dit album kan je eigenlijk wel zien als een soort 'remonte' van Bowie na Tonight en Never Let Me Down. Alhoewel na het uitkomen van David Bowie - Loving the Alien: 1983–1988 (2018) - MusicMeter.nl dat remixes van die albums bevatte, sommigen wel wat milder werden in hun (her)oordeel.

Hierna werd het (nog) beter, om te beginnen met 1. Outside; net zo moeilijk verkrijgbaar op lp als dit album; na verschijning van de box veranderde dat gelukkig.

De vorige twee platen uit de jaren 80 waren al zwak, maar dit slaat alles. Veruit Bowies slechtste album.
Geen enkel nummer blijft hangen en door de veel te lange speelduur is het nauwelijks door te komen.
Een dieptepunt in zijn discografie.

1.5*

Black Tie White Noise is geen klassieker in het oeuvre van Bowie, echter deze plaat een dieptepunt noemen gaat mij veel te ver.
Is het je smaak niet, prima, er staan naar mijn mening toch wel degelijk enkele redelijke songs op dit schijfje.
Het is degelijkheid troef en dit album vormde een voorzichtige opstap naar een nieuwe creatieve periode van Bowie, hoewel de muzikale grenzen op deze worp niet werden opgezocht.
Af en toe trekt dit album nog wel eens aan mij voorbij, waarbij ik met name de warme productie en saxofoon partijen wel kan waarderen.

Bowie's oeuvre bevat heel veel stijlen en sferen. Diverse groepen followers zullen ook hun eigen voorkeuren hebben.

Ik kan mij bijvoorbeeld voorstellen dat mensen die Let's Dance geweldig vonden en daarna de Grunge fase van Tin Machine graag aan zich voorbij lieten gaan, wel weer blij werden van dit album met meer funk en soul invloeden.

Ik vind dit album ook zeker geen misser in zijn discografie, de afwisseling en inderdaad de mooie productie kon ik direct waarderen. En ook hier kwam Bowie voor mij -op dat moment- met muzikale verrassingen om de hoek kijken. Zoals Pallas Athena en Lookin For Lester.

Zelf behoor ik overigens ook tot de school die Tonight zeker niet zo slecht vind als hier vaak wordt beweerd. Zeker ook niet zijn best maar voor mij ook niet zijn slechtste album.

Het klopt dat Bowie genoeg stijlen heeft voor uiteenlopende smaken.
Van de meeste ben ik ook echt wel fan.
Maar voor mij werkt dit album totaal niet. Dan grijp ik nog liever terug naar de zwakke jaren 80-platen Tonight en Never Let Me Down.
Daar staan tenminste nog enkele degelijke tot zelfs sterke nummers op, iets wat ik hier zo goed als volledig mis.
Dus ja, voor mij is dit wél een dieptepunt.

Hier staan een paar goede nummers op, en een gpede cover maar blijft een middelmatige plaat van Bowie. Maar op never let me down staat echt niets goeds op. Dat is armoe troef.

Heb je de nieuwe mix wel een geprobeerd van Never let me down? Dat is echt een upgrade

Nee. Maar van een ezel maak je geen koerspaard zeggen ze ook wel eens

Toch is dat bij dit album niet het geval (vind ik) er is op zijn minst een mooi weidepaard van gemaakt. Dat maakt het song materiaal niet beter, maar de instrumentatie zeer zeker wel.

Vwb Never Let Me Down kan je eigenlijk wel twee lakmoestesten bedenken:

1. Welke song schiet je (spontaan) te binnen als je aan dit album denkt (waarvan je hart evt sneller gaat kloppen}? Antwoord: geen; hoogstens het titelnummer of Day in Day out, maar dan nog stijgt de temperatuur slechts tot lauw.

2. Samen met zijn voorganger (ook zo'n draak die in Jurassic Park niet zou misstaan) was dat album tweedehands zowat het goedkoopste Bowie-album, ook nog echt goedkoop, max € 7, tenminste totdat David het tijdige voor het eeuwige verwisselde.

Ok, de opgeflufte versie van de Box-release hoort wat beter aan, maar dat is het dan ook. Waarom toch de aanschaf? Eigenlijk dezelfde reden als de gang naar de tandarts: de gaatjes moeten dicht, maar: heb je de lp's in originele versie (en deze Black Tie was echt een lastige), dan is er voor mij geen rechtvaardiging voor een vinylistische aanschaf van de box (met dit album) - tenzij ....

En van een ezel een weidepaard maken lijkt mij wel een fikse trans-formatie

Dit album bevat meerdere goede songs, zoals titelnummer, Jump They Say en Don't Let Me Down - mijn vijf centen