Opeth - Damnation (2003)

Ik ga van 4,5 naar 3,5. Vergeleken eerdere en latere platen is deze toch minder boeiend naar mijn mening.
De kracht bij Opeth ligt toch bij de grote variaties tussen hardere stukken met de grunts en rustigere met (geweldig mooie)clean zang.

Ondanks dat, toch zeker aan te raden voor mensen die Opeth willen ontdekken en niet zo weg zijn van de grunts.

Ik houd van dit album,
en van Opeth.
Ik ben begonnen met Watershed, daarna Damnations. dus eerst de vrij rustige en prog,
Toen Black Waterpark en Ghost Deliveries, maar ik vind dit toch echt de beste.
5*
Ik gebruik deze plaat als ik rustig wil slapen en dat lukt, heerlijk kalmerend.

Goeie plaat. erg goeie opbouw en muzikaal zeer sterk.

Iemand nog verdere tips wat ik kan beluisteren van Opeth?

Ga eens door met Still life wanneer je terug in de tijd wilt en wil je verder dan zal je Ghost Reveries moeten nemen.

Ter verduidelijking: dit is de enige cd zonder grunts hé, van hen. De rest is redelijk keihard (maar tegelijk ook keigoed). Still Life vind ik persoonlijk minder toegankelijk dan BWP. Maar alleen al voor "The Moor" zou je Still Life moeten testen. Elk lied bevat ook telkens grunts én gewone zang.

Hoewel dit album nog altijd zijn 5* verdiend, draai ik hem tegenwoordig niet meer zo vaak. Ik kan meer mijn gevoel kwijt in de hardere albums met name Blackwater Park, Deliverance en Ghost Reveries. Die 3 draai ik zeer regelmatig.

Black water park, die vind ik persoonlijk zeer goed

Prachtig rustige plaat van de heren. En toch heel herkenbaar Opeth. Mooi

geweldig album van de normaal zo luidruchtige death-metalband. heerlijke symfonische melodiën. jammer alleen dat het beste nummer ook gelijk de opener is. hierdoor is de rest van de nummers een (zeer) lichte teleurstelling. mischien beluister ik ook nog een album van de heren die niet geheel grafroggelvrij is.

Blackwater Park, zou ik zeggen.

Dank jullie wel, maar Morningrise is in mijn ogen 1 van de betere albums. heerlijk!

Ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast ben door deze Opeth. Blackwater Park is hier op mume een stuk populairder dan Damnation maar ik weet niet of ik mij daar aan zou wagen. Een Metalfan ben ik niet. Zijn de 2 genoemde platen dan zo verschillend?

Dag en nacht verschil, maar altijd de moeite waard om eens te degusteren.

Dus ik mag me aan een portie geweld verwachten?

In vergelijking met de Beatles is Blackwater Park een portie geweld ja. Maar het is doordacht geweld, met mooie harmonieën, intelligente opbouw, lange nummers die niét gaan vervelen en niet alleen grunts. Zeer progmetal. Vaak grunts en cleane zang in één en hetzelfde lied. Harvest zal je aanspreken, da's zacht. Bleak heeft een fantastisch refrein (gezongen door Steven Wilson van Porcupine Tree), The Leper Affinity en The Drapery Falls zijn absolute meesterwerken... Het lied Blackwater Park ken ik zelf niet goed genoeg om te oordelen, het dringt nog niet echt door. Ik heb redelijk wat geworsteld met de grunts, maar dat went na verloop van tijd. De muzikale composites op BWP zijn van meesterlijk niveau. Het klinkt hemels.

Geweld, dat valt nog mee in vergelijking met veel andere metal. Geen agressief geschreeuw op Blackwater Park, wel een diepe grunt en meeslepende gitaarrifs, afgewisseld met rustiger delen die wat doen denken aan Opeth zoals hier op Damnation.

Wel, Damnation is werkelijk een zeer genietbaar album. Pure progressieve plaat hoewel je deze niet echt vergelijken kan met wat in de jaren 70 kwam. De overbrugging 80 - 90 is hierop sterk hoorbaar. En ze houden toch hun metalroots in het achterhoofd, niet? Het is een volledig ander instrumentaal klankenpakket. Maar het kenmerk "prog" is met momenten overduidelijk. Leuk om zo'n vakwerk terug te vinden in het hedendaagse muziekwereldje. Het weerspiegelt ook wel een soort van respect voor de artiesten die dit soort genre uit de grond stampten. Hier geniet ik van.

Windowpane is een verd*md sterke opener maar al snel blijkt dat het album niet alleen op dit nummer gebaseert is. In My Time of Need is een absoluut mooi vervolg. To Rid the Disease is van een zelfde niveau als die bewuste opener. Het inhoudelijke is zeer verzorgt te noemen. Ook de hoes is werkelijk prachtig. Dat smaakt naar meer.




Closure stopt inderdaad heel bruusk. Je hoort het nummer rustig beginnen. Na een grote minuut begint Closure opbouwend een heel rytmische vorm aan te nemen. Halfweg valt ze weer stil. Het tweede gedeelte klinkt identiek als dat van het eerste gedeelte maar deze keer heviger. Aan het eind valt het plots helemaal stil. Het lijkt alsof je voor een vol domme feit staat. Waarom het zo is? Geen flauw idee. Maar wat ik wel weet is dat het opbouwend gedeelte vergelijkbaar is met het nummer Ascension Day van Talk Talk. Terug te vinden op het album Laughing Stock.

Om vat op dat nummer te krijgen duurde bij mij ook het langst. Het is best een lang album en dan op het eind nog zo'n lang donker nummer. Wat ik een paar keer heb gedaan is het album stoppen voor dat slotnummer begint en het de dag erna afzonderlijk afspelen.

Dit album heb ik nu ook beluisterd, maar het klinkt in mijn oren allemaal wat inspiratieloos allemaal. Zonder grunts zou het beter kunnen zijn, maar de tomeloze energie en de brute instrumentale kracht ontbreekt dan weer volledig op dit album. Voor mij tot nu toe vooralsnog geen Opeth album die mij ligt. Blackwater Park is het enigste album van deze band die ik org heb, en daar vind ik na vele luisterbeurten nog steeds niet veel aan. Qua instrumentatie wel, maar vanwege de onozele en puberaal klinkende grunts niet. Maar snel verkopen die cd.

Iemand gaat hier veel kritiek krijgen op puberaal klinkende

Om uit zijn of haar sloffen te schieten omwille van zo'n infantiele uitspraak heeft de gemiddelde Opeth-liefhebber volgens mij te veel maturiteit.

@Ricardo: waarschijnlijk zal er nooit een Opeth-album komen dat je echt zal liggen. Er zijn echter nog wel een aantal losse nummers van boven de acht minuten die zonder grunts ook overdonderend zijn. Op het nieuwste album Watershed behoort Porcelain Heart tot deze groep, en met de fantastische nummers Face of Melinda (van Still Life) en A Fair Judgement (van Deliverance) heeft Opeth al eerder bewezen het ook gruntloos spannend te kunnen houden.

Over Damnation zelf: er was een tijd dat ik dit album vaker draaide. Een verlaging van 4.5* naar 4* heeft al eerder geleden plaatsgevonden; neemt niet weg dat Closure en vooral Windowpane nog wel kunnen concurreren met hun beste werk. In die nummers zit toch de meeste spanning, waar het bij andere nummers hier soms inderdaad wat aan ontbreekt.

Moet zeggen dat dit echt goed klinkt. Heerlijk duistere, vreemde muziek.

de enige plaat van Opeth die mijn vrouw ook goed vind; is dit ook opeth o ze zijn best goed, niet zo'n geschreeuw...

ik vind hem ook steengoed, alleen een beetje saai voor Opeth begrippen, doe mij deliverance maar

Na een paar keer luisteren pakt dit album me nog steeds niet. Vind het eerlijk gezegd nogal een saai album, in tegenstelling tot hun andere albums.

Inderdaad nogal saai. Veel gebeurt er niet. Behalve dan toch wel een handvol erg fraaie nummers die voorbij komen. Niet mijn favoriete album van Opeth, maar ik hou er best wel wat van.

dit is ook de enige die ik van ze heb.
Gruntz is niet mijn ding en zal dat niet kopen.
Dit zit een beetje tegen symphonisch aan en denk ook dat ik het bij deze hou.
Heb de opvolger ook gehad maar weggekieperd, niet mijn piece of cake.

Damnation is prachtig voor de late uurtjes. Symfonisch is overigens geen kwalificatie waar ik mij in herken.

Opeth ontkleed van haar metalen mantel.
Dat is Damnation in een notedop.

Martin Lopez zorgt hier wel voor heel erg smakelijk drumwerk.

Het is niet helemaal Opeth zoals bekend van de andere albums, maar belangrijke aspecten, als opbouw of sfeer, zijn absoluut weer aanwezig. Denk bijvoorbeeld aan het prachtige Closure, tot twee keer toe een prachtige opbouw.
Windowpane vind ik trouwens helemaal niet een van de betere nummers op dit album. Closure en To Rid the Disease vind ik veel beter.