Van Halen - Van Halen II (1979)

halen 2 wat opviel was de minder harde frisse productie. de guitaar stond een stuk meer naar achter gelukkig is dit euvel verholpen bij de geremasterde versie. een goed album zeer zeker maar toch minder sterkere songs dan het debuut. d.o.a klasse maar ook een aantal mindere

Ik heb een haat-liefde verhouding met Van Halen, ik ben absoluut geen fan maar erken wel dat ze een aantal klassiekers op hun conto hebben staan. Het debuut kon ik wel waarderen maar deze opvolger is voor mij teveel van hetzelfde: goed dat wel maar met een déjà-vugevoel. Twee nummers onthoud ik van dit album: Dance the Night Away en DOA. Deze songs zou ik meenemen op een zelf samengestelde verzamelaar. De andere songs op dit korte album (31 minuten!) boeien mij niet genoeg. Het gitaarwerk van Eddie Van Halen blijft wel uit duizenden herkenbaar goed. Zoals gezegd, Van Halen is niet echt mijn ding.

Dit was 1 van mijn eerste platen, zo'n 30 jaar geleden.
Pas nu origineel op CD in mijn bezit en ik waan me weer in mijn tienerkamertje, wat een nostalgie !
Waar het debuut de luisteraar met een mokerslag trof en niet meer losliet daar liet deze de luisteraar vertwijfeld achter, men moest er de tijd voor nemen.

Van Halen II toont progressie, al was het alleen maar om niet te proberen het debuut te overtreffen, nee er is ruimte voor doordachtere songs en eigenlijk werd hier de echte Van Halen sound geboren (hier val ik De buurman in bij).
Men vergeet nog wel eens hoe ongelooflijk goed de ritmesectie is, swingend muzikaal improviserend en toch niet te freakerig (bv in "Outta Love Again") ook hier is dat voor het eerst goed te horen.
De opener en cover "You're No Good" is dreigend en log maar houd wel de aandacht meteen vast.
De perfecte single "Dance the Night Away" is melodieus en het beukende "Somebody Get Me a Doctor" vind ik wat minder maar duurt kort.

David Lee Roth kan al zijn maniertjes en macho gedrag kwijt in het swingende "Bottoms Up!" (wat wil je met zo'n titel).
Absolute uitschieters is het snelle "Light Up the Sky", geweldige melodie en overgangen + die koortjes die het helemaal afmaken.
Bestaat trouwens bijna helemaal uit coupletten, wat het refrein zou kunnen zijn word pas op het eind gezongen.
In een lagere versnelling volgt "D.O.A.",waar Eddie gitaristisch flink los kan gaan.

Het mooie tokkelende begin en opbouwende einde is het mooist in het verder wat mindere "Women in Love".
De David Lee Roth show gaat weer van start in het eveneens swingende en ietwat melige "Beautiful Girls" waarin de ongelooflijk goed drummende Alex in opvalt.
Deze plaat was het begin van het supertrio albums die ze op rij uitbrachten, die 3 vangen de essentie en klasse van Van Halen !!!

Zeer gave tweede plaat van Van Halen. Hij haalt het qua niveau voor mij niet bij de eerste, maar er staan toch ook hier weer een aantal heerlijke knallers op. Dan doel ik vooral op Dance the Night Away, Somebody Get Me a Doctor, Bottoms Up!, Light Up the Sky en D.O.A.. Heerlijke platen waarin de typische van Halen sound goed terugkomt. Spanish Fly is trouwens ook leuk.
De vocalen van Roth gaan mij op deze plaat helaas op den duur wat tegenstaan. Die hoge gilletjes vaak vind ik niet altijd gepast.

Ik hou het bij 3,5*, wie weet stijgt dit in de toekomst nog.

Dit album is niet zo goed als hun debuutplaat, maar het is nog altijd een goed album. De beste songs op dit album voor mij zijn Somebody Get Me a Doctor en D.O.A., verder nog aangevuld met een hoop leuke songs.
Goed album: 4*!

Zo goed als het debuut is, zo weinig kan ik hier mee. Alleen Light Up The Sky kan me nog een beetje pakken, omdat er tenminste nog een beetje pit in zit. De rest is gewoon matig tot kut. Vreselijk zoetsappig en daarbij begint Diamond Dave me halverwege op de zenuwen te werken met zijn halfbakken gilletjes. D.O.A. bv is maar matig en Women In Love is een absolute draak. Spanish Fly laat wel horen waarom Eruption op een Spaanse gitaar niet werkt.

Het album begint vrij matig met het door Linda Ronstadt bekend geworden nummer You're no good.Dat deed het Nederlandse Loveslug toch een stuk beter.Daarna krabbelt het album langzaam op al vind ik het in zijn geheel toch allemaal wat soft.Somebody get me a doctor en D.O.A. maken nog de meeste indruk maar Van Halen klassiekers kan ik ze ook niet echt noemen.De rest gaat van leuk tot aardig maar in z'n totaliteit is II toch één van de mindere Van Halen platen.Met drie sterren mats ik ze.

Met een meesterlijk debuut als ”Van Halen” hebben de jongens het zich niet gemakkelijk gemaakt. Maar ”Van Halen II” is, ondanks dat het wat minder sterk is dan het debuut, gewoon een goed rockalbum. Eddie Van Halen strooit weer met heerlijke riffs en solo’s die je doen verbazen en versteld staan. Zijn virtuositeit blijf ik na al die jaren nog steeds onnavolgbaar vinden. Ook Roth is weer lekker op dreef en hij is duidelijk de gang- en sfeermaker. Met ”Dance the Night Away” heeft Van Halen zelfs een formule gevonden om het grote publiek te bereiken. Niet mijn favoriete nummer, maar aanstekelijk is het wel. ”Somebody Get Me a Doctor” vind ik geweldig: heerlijke riff en lekker refrein en koortjes. Hier komt de tweede stem van bassist Michael Anthony weer om de hoek kijken en die heeft echt toegevoegde waarde. ”Spanish Fly” is een akoestisch hoogstandje van Eddie Van Halen, maar is feitelijk een unplugged versie van ”Eruption”. Knap, maar voegt niet heel veel toe vind ik persoonlijk. De laatste drie liedjes vind ik weer geweldig. ”D.O.A.” is wat langzamer, maar die riff is geweldig. ”Women in Love” toont de veelzijdigheid van Eddie Van Halen’s gitaarspel en afsluiter ”Beautiful Girls” is een van mijn favoriete Van Halen liedjes. De riff is heerlijk en swingend en het drumspel van Alex Van Halen grooved fantastisch. ”Van Halen II” is niet zo legendarisch als het debuut, maar elke zichzelf respecterende rockband zou tekenen voor een album van dit kaliber.

Van Van Halen met David Lee Roth ken ik, naast dit album, alleen het debuut en 1984. Hoe dit album zich verhoudt tot de drie albums die tussen Van Halen II en 1984 uitkwamen, en hoe Van Halen’s geluid zich ontwikkelde onderweg naar 1984, weet ik derhalve niet. Voor mij ligt dit album in ieder geval heel erg in het verlengde van Van Halen I.
Gebleven zijn de veelal korte, energieke nummers en Eddie van Halen’s kenmerkende solo’s. Het felle en onstuimige van het debuutalbum is echter afwezig, wat Van Halen II wat tam doet klinken. Aanvankelijk is dat geen probleem: nummers als You’re No Good, Somebody Get Me a Doctor en Bottoms Up! zijn sterk genoeg. Daarna is de koek helaas wel zo’n beetje op. Voor mij springt Light Up the Sky er nog uit, en DOA begint ook nog goed, maar voor de rest weet de muziek me maar matig te overtuigen. Het is niet slecht, maar goed vind ik het ook niet. Met Beautiful Girls gaat de plaat als een nachtkaars uit.
Voor mij is dit een half geslaagde plaat. Ik draai hem nog regelmatig, aangezien de betere nummers mij voldoende interesseren, en de rest niet zwak genoeg is om te negeren.

3.5*

Van Halen II, Na zo'n geweldige debuut was men wel erg nieuwsgierig wat de heren met II zouden laten horen.....Nou de opener is een cover van Linda Ronstadt You're No Good ……. Als je het alleen zo zou lezen zou je kunnen denken dat je in de maling genomen werd..... Maar das toch niet helemaal... het is een venijnig puike uitvoering en toch...Vervolgens krijg je Dance The Night Away voor je kiezen... He?... was dat nou weer? Een poprock swing nummer met harmonieuze vocalen.....ok dus dat. Voor de echte hardrocker begint het nu pas met Somebody Get Me A Doctor! Er volgen nog 2 echte rampestampers Light Up The Sky en Dead Or Alive (DOA). En das wel wat magertjes als je VH I nog voor in je geheugen ligt.
Van Halen toont hiermee aan dat ze eigenzinnig hun pad bewandelen. Voor geen 1 hokje te vangen zijn. David Lee Roth profileert zich op dit album meer zijn cocky hanegedrag . En dat de heren wel van een feestje houden..... Dit alles maakt ze alleen maar populairder.
De overige nummers zijn niet eens slecht maar ze halen het niveau van het debuut niet. Outta Love Again is een uitzondering hierop, het samenspel tussen de broertjes is zoo goed te horen en daarbij de gedreven vocalen van Roth maken dit nummer een genot om naar te luisteren.
Al met al toch wat teleurstellend en laten we eerlijk zijn, met zo'n debuut das eigenlijk niet te evenaren.

Ik geef hem met veel plezier een 6, en dat heeft veel met nostalgie te maken.
Dit was één van de eerste LP's die ik kocht toen ik een kind van een jaar of 10 was.
Ergens in 1981 dus
Af en toe hoorde je wel eens een hardrockdeuntje op de radio passeren, maar dit was toch van een andere orde. Je moet natuurlijk de tijdsgeest in rekening brengen, daarom dat hij van mij ook een 6 op 5 krijgt.
Nooit of te nimmer ben ik nog zo omvergeblazen geweest door een album van eender welke band, hoewel ik een 500-tal fysieke CD's en een 200-tal Elpee's in de kast liggen heb.
Dat kan je van Van Halen I ook zeggen, maar deze heb ik altijd prettiger en toegankelijker vinden klinken.
Zelfs mijn moeder, die die hardrock maar een pot lawaai vond, werd op slag vrolijk van 'You're No Good' en 'Dance The Night Away'.

Van Halen zijn voor mij de grondleggers van de feelgood-rock, maar dan uitgevoerd op een niet te evenaren eenzame hoogte, uniek in zijn stijl.

Maar ik kan me voorstellen dat als je ze pas ontdekt hebt in een latere fase, je minder onder de indruk bent. Dat komt omdat elke party-rockband na hen wel op één of andere manier probeerde van een Van Halentje te doen.

Ik kocht wel eerst Van Halen II en daarna pas Van Halen I.
Mijn beleving was dus waarschijnlijk dezelfde geweest had de aankoop in chronologische volgorde gebeurd

Van Halens debuut veroorzaakte een aardbeving in het hardrocklandschap, maar zelfs in 1978 kwam het in de Amerikaanse albumlijst niet verder dan twee weken #19. Zie zelf welke rockende acts hoger haalden.
Vervolgens waren daar spraakmakende tournees als voorprogramma van Montrose, Journey en Black Sabbath, waarbij de jonge honden niet alleen de tv's uit hotelramen deden vliegen maar vooral grote indruk maakten op de podia. Zozeer zelfs dat de heren van Sabbath nerveus werden.

Een week na dit intensieve tourschema landde men in de studio voor de opvolger, waarvan het meeste al binnen een week op tape stond. De band nam weinig tijd voor nieuw materiaal en dus bestaat II grotendeels uit werk dat het titelloze debuut niet haalde, hetgeen in 2016 werd bevestigd door Gene Simmons die in 1975 vijftien nummers met hen opnam.
Van Van Halen II bereikten op mijn zolderkamer via Hilversum 3 slechts instant favoriet D.O.A. en het slappere Beautiful Girls mijn cassettedeck.

Vele fans vinden II desondanks net zo goed of zelfs beter dan het debuut. Wie als ik houdt van het robuuste Van Halen, wordt met deze opvolger met de diverse partyrockers teleurgesteld. De band speelt weliswaar meer dan prima en alle muzikale kwaliteiten zijn weer aanwezig: wat spátten lol en inventiviteit weer van Eddie Van Halens spel! En toch: het songmateriaal is minder.
Alleen al de slappe popcover You're No Good als opener, gevolgd door het lichte Dance the Night Away. Vergelijk die met de eerste twee van het debuut! Qua songmateriaal komt het niet meer goed op kant 1.
Met Light up the Sky komt de groep echter fel uit de startblokken op kant 2, een nummer zonder echte coupletten. Dan het heerlijke akoestische miniatuursnarenracertje Spanish Fly (wie had dat verwacht?) en vervolgens de heavy riff van D.O.A. De twee nummers daarna zijn me echter net als die op kant 1 te licht, al blijft het gitaarspel heerlijk. Slechts drie pakkende nummers voor mij.

De groep stond in juni 1979 in Amsterdam met St. Paradise in het voorprogramma: wie hun album hoort, begrijpt waarom zelfs een minder Van Halen een streepje voor had op genregenoten. Dit met hun frivole stijl en (gitaar)virtuositeit, om maar te zwijgen over de showcapaciteiten van zowel David Lee Roth als Edward van Halen.
In eigen land klom Van Halen II hoger op de albumladder dan het debuut: #6 in mei, de eenvoudige hoes ten spijt. Alhoewel: krachtig logo. Toch liever de foto's van achterzijde. Waarom Roths voet op de binnenhoes is ingezwachteld, valt te lezen in de link in dit bericht.

Ik prefereer een zwaarder Van Halen. Wat dat betreft zat het met mijn instapplaat Women and Children First wel goed!