Van Halen - Van Halen II (1979)

Sterke opvolger van het eerste album maar het grootste nadeel is dat er niet echt een briljant nummer tussen zit. Het is allemaal heel goed, maar uitschieters zijn er niet te vinden. Toch is 'DOA' mijn favoriet van het album. En 'Spanish Fly' is ook heel mooi, ook al is het een soort akoestische versie van 'Eruption'. 4.5/5

Beslist één punt lager dan het debuut, ondanks dat er wel een paar lekkere nummers op staan, zoals No Good, Somebody give me a Doctor, Light Up The Sky of DOA.. Maar het merendeel is eigenlijk matigjes en veel minder fel dan het meesterlijke debuut.
3.5*

Iets minder dan het debuut, maar zeker meer dan de moeite waard. Light Up The Sky, DOA, Somebody Get Me A Doctor, Bottoms Up!, zijn wederom uizersterke rocksongs waar Van Halen patent op leek te hebben destijds.

Niet zo goed als het debuut, wat een veel meer spontanere indruk gaf dan dit album. De riffs van Eddie zijn niet zo memorabel als op het eerste album, en de cover "You're no good" (van Linda Ronstedt) is echt middelmatig. Later zouden de heren zich hier meer aan gaan bezondigen, op het uitermate slechte album "Diver down". De rest van kant 1 valt eigenlijk onder de noemer "pretrock". Niet echt serieus te noemen, maar wel met catchy koortjes. Alleen "Somebody get me a doctor" springt eruit.

Kant 2 kent 3 gave nummers, nl. "Light up the sky", het knappe instrumentaaltje "Spanish fly" en "Dead or alive", wat een heerlijke riff heeft.

Ted Templeman produceerde de boel weer, en voor zover ik weet, ging het opname proces net zoals op het eerste album. Gewoon de hele boel in de studio plempen, en live spelen en in 1 of 2 takes opnemen, en dan wat overdubs eroverheen. Op vinyl.

kijk voor elke band is het zeer moeilijk om het debuut te overtreffen , en vaak lukt dat ook niet
deze tweede van halen album vind ik toch ijzersterk , misschien wat minder dan zijn voorganger , maar hier staan toch zeker goede nummers op zoals ; dance the night away , somebody get me a doctor , bottoms up , doa , en natuurlijk het geweldige spanish fly ( jammer zo kort )
4,5 ster

Kwalitatief een stuk minder dan zijn voorganger, maar de pretfactor is nog net zo hoog. Roth weet er weer een feestje van te maken en de heerlijk hoge achtergrondzang maakt het helemaal compleet. Een welverdiende 4* en mijn favoriet is DOA.

Kijk, dat vind ik nu ook, nà zo'n geweldig debuut is dit behoorlijk... klote, toch ? Deze kan er nog mee door, daarna heb ik het voor bekeken gehouden voor dit bandje...

***

Nog niet voor gezien houden Patrick, luister ook eens naar Women And Children First en Fair Warning , na deze 4 hield ik het ook voor gezien .

Erg duidelijk een plaat uit het DLR tijdperk van Van Halen. Eigenlijk doet de band niet veel anders dan op het debuut, alleen zijn de composities niet zo goed. Spelvreugde en goed gitaarwerk zijn er en het geluid is prima, maar het zijn de nummers die tekort komen. Af en toe komt er een leuk nummer voorbij, maar te weinig om opzienbarend te zijn.

Tip: luister eens naar de geremasterde versie. Waar de originele versie weinig dynamisch en stoffig klonk, spettert de remaster je speakers uit en hoor je dat de wat mindere reputatie van deze plaat t.o.v. het debuut voor een groot deel met de geluidskwaliteit samenhangt (en met de songkwaliteit zullen sommigen nu roepen; daar ben ik het echter niet mee eens).

De left-overs van het debuut, althans zo ervaar ik dat. Weer komt er een flinke dosis intensiteit aan de oppervlakte maar de songs hebben net niet dat beetje extra. Toch valt er nog genoeg te genieten in de vorm van o.a 'Light up the Sky' en 'D.O.A'. Aardig maar de opvolger kan zich pas weer met recht meten met het debuut.

Tja, het geluid van deze plaat is niet zo fantastisch en er staan een paar matige nummers op, maar ik ben een VH fan en dat komt met name door het gitaarspel van EVH. Deze plaat is één van mijn favoriete VH albums, omdat er drie van mijn favoriete nummers op staan: Bottoms Up, Somebody Get Me a Doctor en Outta Love Again. De solo op dit laatste nummer vind ik zooo geniaal, dat dit album nog steeds een favoriet van mij is.

Een lekker partyrock album die ik zo af en toe nog wel eens afspeel. Het heeft niet het niveau van het debuut, maar toch nog ruim voldoende. Ik vind kant 1 het sterkst , kant 2 iets minder door Light up the Sky en Women in love.

De afgelopen jaren luisterde ik wat minder naar Van Halen dan ik vroeger deed, maar kennelijk zit ik in een persoonlijke Van Halen revival. Vandaar dat ik nu de moeite neem om wat over Van Halen II te melden

In tegenstelling tot wat sommige anderen vinden, vind ik dit album zeker niet minder dan het debuut album. Het debuut album was misschien meer verrassend omdat het een debuut album was, maar ook dit album klinkt lekker dynamisch. En ook op Van Halen II was Eddie van Halen qua gitaarspel zijn tijd zeer ver vooruit.

Vroeger vond ik "Dance The Night Away" ietwat commercieel, maar nu ervaar ik de openingsriff van dat nummer als een briljante gitaar-riff. Ik kan nog meer favoriete nummers noemen, maar eigenlijk vind ik alle nummers goed. Elk nummer zit vol met fantastisch en ook veelzijdig gitaarspel. Voor gitaristen is dit album absoluut een must!


Ik heb de remaster van Van Halen II, en ik ben het hiermee eens!

Ook nog even volhouden rudiger, 1984, 5150, OU812, F.U.C.K. & Balance zijn ook nog prima platen, daarna hield ik het voor gezien.

Dance the Night Away is het topnummer voor mij op dit album. Tja, het debuut wordt hier niet overtroffen, maar dit is ook zeker een sterk album.

Ongeveer wat ik er ook van vind. Hun debuutplaat hadden wij in het jeugdhuis, dat werd daar grijs gedraaid, ik denk dat we die plaat, uiteraard in die periode nog op vinyl, wel 2 keer hebben aangekocht om die reden!

Ik heb die eerste en ook deze, maar ik blijf dat debuut echt onovertroffen vinden.
Deze tweede is lang niet slecht, maar mist de grandeur, de topnummers van die spetterende debuutplaat.

Het topnummer op deze plaat is D.O.A.

halen 2 wat opviel was de minder harde frisse productie. de guitaar stond een stuk meer naar achter gelukkig is dit euvel verholpen bij de geremasterde versie. een goed album zeer zeker maar toch minder sterkere songs dan het debuut. d.o.a klasse maar ook een aantal mindere

Ik heb een haat-liefde verhouding met Van Halen, ik ben absoluut geen fan maar erken wel dat ze een aantal klassiekers op hun conto hebben staan. Het debuut kon ik wel waarderen maar deze opvolger is voor mij teveel van hetzelfde: goed dat wel maar met een déjà-vugevoel. Twee nummers onthoud ik van dit album: Dance the Night Away en DOA. Deze songs zou ik meenemen op een zelf samengestelde verzamelaar. De andere songs op dit korte album (31 minuten!) boeien mij niet genoeg. Het gitaarwerk van Eddie Van Halen blijft wel uit duizenden herkenbaar goed. Zoals gezegd, Van Halen is niet echt mijn ding.

De nummers die er uitschieten zijn Light up the sky, Spanish fly en D.O.A. De rest is middelmatig.Toch een leuk album.

De originele cd, die ik verkocht heb, klinkt inderdaad als een dood schaap. Wat een suffe bedoening daarop, zeg! Het lijkt alsof de sublieme remaster de opnames vanonder een matras vandaan trekt en het album spontaan reanimeert. Vanmiddag was het feest in de auto op weg naar Hoorn toen ik die voor het eerst beluisterde. Wat een verschil in geluid, zeg! Ik heb er nu eindelijk plezier in om het album te beluisteren. Hoogtepunten te over, want de nummers klinken onderling eender, maar hoogtepunjes vind ik Dance The Night Away, Bottoms Up, DOA en Beautiful Girls.

Somebody get me a doctor! Feelin' no pain! Eddie is ook hier on fire op deze track. Als je goed luistert hoor je de overige bandleden vol bewondering joelen en applaudiseren als zijn solo afgerond is. Er stond per ongeluk een microfoon open en uiteindelijk vond men het wel bij de plaat passen.

Ook Dance the night away, D.O.A. natuurlijk en Beautiful girls zijn bijzonder prettige Van Halen platen.

Spanish Fly klinkt electrisch vele malen mooier dan het acoustische stuk op VH II,, luister maar naar 316 op Right Here, Right Now, waar ook Spanish Fly in terugkomt.

Van Halen borduurt, begrijpelijk, voort op hun weergaloze debuut. Op sommige momenten klinkt het wat losser allemaal, erg lekker. De nummers zelf vind ik wat minder spectaculair, alhoewel Beautiful Girls een topper is. Classic Van Halen, maar niet de sterkste uit de sixpack met Roth.

Kan niet tippen aan het debuut wat mij betreft! Zoals wel meer bands had ook VH last om zo'n geweldig debuut op te volgen. De meeste nummers hebben het allemaal net niet vind ik. Uitzonderingen zijn Dance the night away, Somebody get me a doctor en Light up the sky. Die 3 nummers kunnen echter niet behoeden dat het album maar 2* krijgt van me.

Begrijp ik niet Vielip .
Het debuut en deze opvolger ontlopen elkaar niet zo veel .
Dus die score van 2 van jou tegenover 5 voor het debuut vind ik wat scheef .
wat vindt jij trouwens van D.O.A. ? Dat nummer noem jij niet .
Ik vind deze echter geweldig in lijn met het debuut , VH was 1 van mijn favo bands eind jaren 70 .
Ben speciaal voor hun naar Pinkpop geweest in 1980 , `n feest was het .

Tsja, ik hoor meer mensen zeggen dat ze deze in het verlengde van het debuut vinden liggen. Dat vind ik dus helemaal niet! Sommige nummers (die ik hierboven noem) zitten wel op dat niveau maar de rest totaal niet. Voor mij niet althans
D.O.A. heeft z'n momenten maar als geheel vind ik het niet super.

Slap album met geen enkel nummer wat nou indruk heeft gemaakt.

Veel mensen zijn meer fan van het debuut (die natuurlijk ook geweldig is), maar om 1 of andere reden trekt deze plaat mij meer.
Deze plaat doet mij denken aan feesten, zon, algehele vrolijkheid! Aangezien ik erg gevoelig ben voor die eigenschappen, wint deze plaat het voor mij van VH I.
Het hangt een beetje van mijn bui af, maar samen met Fair Warning is dit mijn favoriete Van Halen plaat.

De plaat is trouwens ook niet erg lang, wat ervoor zorgt dat verveling er niet in kan sluipen.

Lange tijd is deze plaat het lekijk eendje geweest. En dat kwam ja ja kwam door het geluid. Een guitaar die je amper hoorde. Toen ik vernam dat halen al het roth spul ging remasteren was ik vooral benieuwd naar deze ha. En gelukkig klinkt 2 eindelijk zoals die hoort te klinken. Het guitaar werk staat waar het moet staan. Nu maar hopen dat ze ou812 ook nog eens gaan remasteren. Want daar is het geluid nog 3 maal zo erg. Lijken wel demo versie's wat een crap geluid zeg. Maar goed halen 2 komt direct tot leven. En weer leveren de mannen een prima cd af. En natuurlijk is 2 niet zo sterk als het debuut. Wie had dat ook verwacht? Ikke niet in ieder geval. well, I'm a bum in the sun and i'm having fun. Prachtige zonnige nummers mooi bas/drum werk en ed en dave maken er weer feest van
4 pingels