Iron Maiden - The Number of the Beast (1982)

Als deze je bevalt, zijn Piece of Mind t/m Seventh Son eigenlijk wel verplicht om ook eens te checken.

Ik zou beginnen met Powerslave.

Lennon is meer van de hitjes. Dan is Seventh Son of Somewhere In Time wel wat.

Ik zou juist met Piece of Mind beginnen (of Somewhere in Time)...

@wizard : jazekers, dat zijn wat mij betreft de Maiden toppers, maar de verschillen met NotB en Powerslave zijn minimaal....

Dat zijn de albums met Dickinson als zanger neem ik aan? Die 7th son ken ik nog wel van vroeger, misschien inderdaad toch de moeite waard om deze serie te proberen!

Allen bedankt voor jullie tips, ik zal mijn bevindingen later beschrijven! Dit album vind ik echt super! Ben er gewoon een beetje verbaasd over! Wel leuk zulke spontane ontdekkingen.

@ lennon, dit album is ook het beste dat de groep gemaakt heeft. Piece of Mind en Powerslave komen in de buurt. Daarna doen toetsen hun intrede en dat vind ik voor een groep als IRON MAIDEN niet kunnen. Ze worden daardoor toch softer zeker als jedat vergelijkt met dit tijdperk

Somewhere in time en Seventh son hebben in mijn ogen helemaal geen last van de intrede van de synthersizers hoor en volgens mij ben ik hierin niet de enige die dat vind. Kijk maar bij de reacties van deze albums. Eerlijk gezegd vind ik je reactie een beetje kort door de bocht.

Neal heeft een punt. Op NotB wordt beestachtige power gekoppeld aan pure muzikale klasse. Dat heeft Maiden daarna niet meer weten te evenaren als je het mij vraagt.

Typisch, want deze albums worden niet verkettert door vele maiden-fans!

De muzikale klasse is op dit album over de gehele linie wat mij betreft nog lang niet op het niveau van Somewhere In Time en Seventh Son. Wel krachtiger inderdaad, al bevatten de twee synthezieralbums bij vlagen ook flink agressief uit de hoek komen en worden ze allemaal op dat gebied met gemak opzij gezet door Powerslave.

Ik ben niet "bang" voor synths (ik hou er zelfs van) dus voor mij kan die combi goed uitwerken!

Softer werd het een beetje, maar het was ook hun wens om vooruit te gaan en dan ook maar in te spelen op de nieuwigheden van die tijd. Keyboards storen mij niet zolang het maar functioneel blijft. Oh, Iron Maiden is / was NWoBHM maar dergelijke groepen gingen maar met moeite een paar jaren mee en dan was het uit door "het veranderende muzikale klimaat" (copyright vele muzikale tijdschriften). Iron Maiden heeft alles overleefd.

De albums The number of the beast t/m Seventh son ontlopen elkaar niet of nauwelijks vind ik. Allemaal beestachtig goede albums waartussen ik persoonlijk niet eens wíl kiezen. De eerste twee horen daar ook bij vind ik maar aangezien die niet met Dickinson zijn laat ik die maar even achterwege.

Keyboards bij Iron Maiden is not done net zoals dat het geval is bij Queen. Dat zijn groepen die altijd verkondigden het geluid zonder keyboards af te kunnen. En dat was en klonk ook zo.

Wie bepaalt dat dat "not done" is?

Ik vind van de vijf met Dickinson in de eighties deze de beste, de invloedrijkste ook ; de volgende zijn allen min of meer in de dezelfde formule, waarbij keyboards bij SIT (wat) de intrede doen. Ik vind overigens SSOASS (jaja, niet die 'coïtusziektes' of allerlei aso's ) daarna nipt het best.

Hoe triest is dit zeg?!?

@Vielip: gelukkig dat het alleen maar bij deze twee bands is

Inderdaad Triest als je op je albums (Queen) altijd zette: there are nou keyboards used on this albums. plotseling gaan ze een kut singel maken met toetsen borden van heb ik jou daar. Tja jezelf verlochenen heet dat. De eerste 4, 5 albums zijn top daarna klote van de bok (over Queen heb ik het dus even off topic). Maar goed vielip als jij Hot Space, Jazz etc beter vindt dan Queen I, Ii en Sheer Heart Attack, tja ieder zijn meug)

Op Jazz is geen keyboard te vinden... maar goed... Back to Maiden.

Inderdaad, wat interesseert mij het nou dat Queen hun latere albums met synths verneukt hebben, als dat al de reden is. Bij Maiden werkt 't in ieder geval prima op SiT en SSoaSS, maar die discussie is al lang en breed bij betreffende albums gevoerd.

Niet te vergelijken met de Wave muziek uit de jaren 80.
Ik denk dat het duistere Stranger in a Strange Land van Somewhere in Time jou wel aan spreekt.
Persoonlijk vind ik die samen met Fear of the Dark de mooiste twee nummers van Iron Maiden.

Je bent duideliijk geen fan van het betere werk van Maiden, maar goed smaken verschillen

Neal Peart (hallo Rush, die weer gretig 'hallo Police' zeiden) doet net alsof Maiden Wibi Soerjadi, Richard Clayderman én Jan Vayne hadden ingehuurd en ze alledrie tegelijkertijd wat hebben laten aanklooien op hun ebbenhouten vleugels om Somewhere In Time en Seventh Son maar enigszins gevuld te krijgen.

Zo is het ook weer niet. De toetsen aldaar zijn eerder accentjes dan dat ze gebruikt worden om leidende melodieën te scheppen. Sterker nog: op Time zijn het niet eens toetsen, maar zijn het gitaarsynths die door Smith en Murray (ja, de gitaristen dus) zelf zijn gedaan.

Op Number Of The Beast is dat allemaal niet het geval. Dat bevat nog gewoon rauwe NWOBHM met een fors meezinggehalte. De doorkijk naar een breder publiek zonder al teveel fans van het eerste uur te verliezen. Een mijlpaal in de metalgeshiedenis.

Stranger in a Strange Land en Fear of the Dark klinken beklemmend.
Om The Number of the Beast moet ik wel om glimlachen.
Het heeft iets van kinderlijke angst in zich.
Pas op bij het slapen gaan, want dan komt de boeman.
Enter Sandman van Metallica heeft dat ook.

En om als je bang bent een berg op te rennen, lijkt mij ook niet zo slim (Run to the Hills), je maakt gewoon meer vaart op een recht stuk.

Iron Maiden heeft het Britse gevoel voor humor in zich, en heeft minder dat dreigende als een band als Venom.
De leden van Iron Maiden zijn sportliefhebbers, en ik zie Eddie ook wel als parodie op de maskotters van clubs.

Neemt niet weg dat ik wel degelijk een liefhebber ben van hun muziek, ik denk zelfs dat een album als Powerslave beter uit de verf zou komen met toevoeging van synths.

Ben het daar deels zeker mee eens. De meeste nummers zullen het wel niet nodig hebben, maar zeker voor het afsluitende tweetal zou het een toevoeging zijn. Bij het titelnummer werden er live tijdens de Somewhere Back In Time tour door de band zelf al synths toegevoegd. Het titelnummer van Seventh Son zelf heb ik altijd als een betere uitvoering van The Rime Of The Ancient Mariner gezien, juist ook door de manier waarop bij de eerste de synths zeer goed worden gebruikt.

Die synths in Powerslave op Flight 666 vind ik juist heel lelijk. De koortjes op het album dienen veel subtieler de hoofdmelodie en zijn daar effectiever. De synths in Seventh Son zijn wel heel geslaagd, maar die hoorden dan ook al bij het oorspronkelijke arrangement.

Op het eerste album worden ook hele mooie synths gebruikt in het nr Strange World. Het eerste album moet je sowieos echt luisteren. Heeft dezelfde soort energie en gretigheid als dit album.

Synths in Strange World? Dat is nieuwe informatie voor mij. Wie speelde ze waar precies?