Iron Maiden - Killers (1981)

Dat had ik dus ook. Maar dan duurde het zo'n 6 jaar

Iets minder dan het debuut, maar nog steeds de moeite waard.

@ Handsome Dick:

Je kan Iron Maiden en Killers niet echt vergelijken.

Iron Maiden
Was een puberale, zoekende punkplaat waar de nadruk legt op korte/ruwe song.
Het totaalpaket is niet zo sterk.
Maar aan de andere kant zijn er de langere, epische en diepe songs.
Dit zijn één voor één juweeltjes (Remeber Tomorrow, Phantom Of The Opera,...)

Killers
Was +/- een concept album, met al wat een volwassenere kijk qua tekst.
De nadruk ligt hier meer op de emoties die drum/guitar uitdrukken.
Aan de andere kant bevat het geen prachtige songs, en is het de hele tijd hetzelfde recept.

Groeten
Ferre

Naar mijn bescheiden mening samen met NOTHB het beste Maiden album sterke sons, en ik heb altijd gevonden dat Paul D'ianno wel wat heeft jammer dat hij na deze plaat weg ging.

Is ergens hun technisch meest onderlegde album.
Dit album staat bol van de tempowisselingen, lekker afwisselend (instrumentaaltjes weer en een semi-ballad) en geen meezinger op dit album.

De ritmesectie is in topvorm en dit album zou je als een van de eerste progressieve hardrockalbums kunnen zien.

De impact destijds van dit album was minder groot als het debuut, voor de hardrockpubertjes van toen was dit iets te hoog gegrepen (waaronder ook voor mij).

Nu weet ik wel beter, vind het een van hun beste !

Inderdaad Lonesome Crow!

Killers is een veel hoogstaander album dan het debut.
Het toonde hoe Maiden evoluurde, en dit op veel verschillende vlakken. Tekstueel (het gehele concept), vocaal (proficiat Dianno!) maar vooral op muzikaal vlak: zeer technisch maar ook zeer emotioneel. Zowel de drum als de guitars-> alles klopt. Killers toonde een volwassen, wat minder punk attitude album...

Grappig, aangezien het allemaal ouwe nummers betrof. Voor het debuut selecteerden ze de beste nummers en het materiaal dat overbleef belandde daarna op Killers. Toch luister ik ook liever naar Killers, verveelt gewoon minder snel vind ik.

Inderdaad ook al afgevraagd... hoe kunnen ze 'evolueren' als het oud songmateriaal is ...

Heeft te maken met het 'toegankelijksniveau'... Killers was een concept... De songs van Iron Maiden losse punky songs...

Het is juist omdat Iron Maiden deze nummers (behalve Murders in the Rue Morgue en Prodigal Son, die van latere datum zijn) al twee jaar live speelde dat dit zo'n strakke plaat geworden is. En het is niet zo dat deze nummers afdankertjes waren. Ze konden gewoon niet allemaal op het debuut.

Ik vind het debuut (met een paar uitzonderingen) toch stukken beter dan deze plaat. Een nummer als Phantom of the Opera vind ik hier niet echt zo sterk in terug. Murders in the Rue Morgue, het titelnummer en Drifter mogen er echter zeker zijn.

Akron777:

Natuurlijk niet! dat is ook de bedoeling niet!
Iron Maiden is een songgerichte plaat, terwijl Killers een conceptgerichteplaat is.

Bij het debut heb je idd juweeltjes als Phantom en, voor mij persoonlijk, remember. Maar bij Killers gaat het over de climax die je bereikt en vooral de sfeer die er hangt

Dat klopt. De sfeer is inderdaad stukken beter op deze plaat. Hier voelt het alsof je ergens naartoe werkt, terwijl het debuut meer losstaande nummers bevat. Het concept kan ik echter niet zo goed erin terugvinden, dus als iemand me dat even zou willen bijscholen ...
Ik moet hem in ieder geval deze week nog eens opzetten, het is altijd een min of meer ondergewaardeerde Maidenplaat voor me geweest.

toch gek, plaat heeft me nooit kunnen raken of boeien

moet um toch maar eens een kans geven zo lees ik hierboven

@ Akron777:

speciaal voor jou even het concept

Wratchild:
vertelt het verhaal van een jongen die in ongewone situaties opgroeit (vader verdwenen, moeder een hoer,...). Niets speciaals op zich, maar indirect gaat het over dat dit gevolgen kan hebben op zijn zelfbeeld en gedrag... voorbeeld...

Murders in the Rue Morgue:
De ik persoon probeert zijn ware ik te vinden door wat 'uit wandelen te gaan'. Daar is hij getuige van een moord... maar wie zegt dat hij niet de moordenaar is??...

Another Life:
De kans zit erin. Want Another Life lijkt op het eerste gezicht lijkt het een soort 'fade to black', een struggle within MAAR het kan ook verhaal van schizofrenie vertellen. Dat zou de moord verklaren.

Innocent Exile
Het personage zet die gedachte opzij, en doet wat zovelen deze dag doen: steken op de maatschappij....

Killers
Hieruit blijkt dat het ik personage toch een 'moordenaar' is, ongewild. door zijn schizofrene persoonlijkheid is hij in staat zaken te doen die hij helemaal niet wil (Oh Lord Help Me.. I'VE DONE IT AGAIN)

Prodigal Son
Schuldgevoel komt aangevlogen. Wat moet hij doen. Er is die drang naar moord, maar hij weet dat hij verkeerd is.. hij zoekt hopeloos wat moed in gebeden

Purgatory
De tijd van het personage is gekomen.. en dit vind hij niet erg: zijn ziel vindt geen rust.... hij moet naar het vagevuur voor zijn daden

Drifter
Eeuwen en eeuwen blijft de persoon rondspoken, door de daden die hij op het geweten heeft.. ook probeert men hier lessen uit te trekken .. denk na over je daden... probeer beter te maken wat je hebt aangericht...

Het blijft muziek, en iedereen is vrij erin te voelen wat hij voelt. VOLGENS MIJ is dit het concept



Vriendelijke Groeten
Ferre

Inderdaad Joy.... juweeltje moet je er niet in zoeken maar wel sfeer ... oh ;wanneer dianno zingt Please Take Me Away prachtig....

Ferre,

Hartstikke bedankt man. Ik was nooit zover gekomen om de ikpersonen aan een man te linken, het leken op het eerste gezicht allemaal losse nummers. Er zit inderdaad een hele grote logica in. Het verhaal over een persoon met een ongelukkige jeugd die een schizofrenie ontwikkeld en door zijn moordlust geen rust kan vinden. Geniaal. Ik ga me morgen deze plaat nog eens lekker afdraaien, ben benieuwd hoe ik het nu ervaar .

In ieder geval hartstikke bedankt.

Akron

Graag gedaan

Veel luisterplezier, en morgen wil ik die 4,0 zien veranderen in een verdiende vijf

Groeten
Ferre

uhm..hoer? hij zingt "My mother was a queen"

zou het dan toch een concept album over Jack the Ripper zijn..?

ik vind de rest van je interpretatie ook wel erg.. VRIJ! maargoed das ook het leuke van muziek, je eigen verhaal/beelden erbij maken

Ik dacht net dat hij met die 'queen' eigenlijk hoer wou zeggen... XD

dat denk ik eigenlijk ook, was ook maar een grapje

Steve Harris zegt zelf het volgende over het vermeende concept:

Killers is not a concept album, but many of the songs do share a certain commonality. It is an interesting and complex thread, which explores the "killers" concept from several different perspectives including the angry searcher, the fleeing suspect, the innocently accused, the cold-blooded killer, the repentant disciple, and finally the reformed drifter. In this sense, with a bit of imagination the album can be viewed as a progression beginning with anger and violence and ending with repentance and reformation. This is not unlike 'Rime Of The Ancient Mariner', in which the mariner begins as an impulsive killer and ends as a repentant traveller and teacher.


Interessant genoeg om over na te denken in ieder geval.

Hmm, inderdaad wel interessant.
Het lijken dus verschillende standpunten bekeken vanuit de visie van een moordenaar...

Ach wat; ik blijf bij 'mijn' concept

Mooi gedaan Ferre, of het nu zo is of niet, dat speelt geen rol. Mijn hoed af dat je de teksten eens van naderbij hebt bekeken en het levert altijd stof tot gezellige gesprekken op.

Dankje Spamalot.

Het kan mij inderdaad ook niet veel schelen of dit het werkelijke concept is of niet.
Muziek is een medium tot innerlijke rust, een reflectie van gevoelens: iedereen ziet er in wat hij/zij wil.

Dat ik de teksten eens van dichtbij bekeken heb lijkt me meer dan normaal . Doet dit namelijk bij alle albums: het kan een extra dimensie geven aan de muziek zelf.

Inderdaad levert het altijd stof op tot leuke gesprekken.
Interessant ook hoe de één X erin ziet, en de andere Y.

Precies, ik vind het wel erg logisch bedacht. Mijn Nederlandslerares zei altijd: Het gaat erom wat de lezer ergens in ziet, niet de schrijver. Nu is dat wel met literatuur, maar dat maakt vrij weinig verschil uit denk ik . Maar dat idee van Steve Harris is ook wel logisch: het album heet tenslotte KillerSSS. De muziek is in ieder geval geweldig in ik heb toch flink genoten van dat concept. Ik voorhoog naar een 5 ...

Ferre, als je ook nog een concept weet te maken van Number of the Beast of Powerslave, laat het ons dan weten !!

Eigenlijk probeerde ik aan te geven dat hoewel Harris aangeeft dat het geen concept is, uit zijn relaas blijkt dat het wel degelijk een concept is. Maar dan niet zo'n duidelijke als bijvoorbeeld Tommy.

@ Akron777

Maakt inderdaad niets uit, want muziek = poëzie = literatuur
Héhé, je heeft een vijf: goed zo!

Bij TNOTB en Powerslave -> geen concept: het album en de songsopbouw/emotie vraagt hier ook niet naar...
Maar nu je het toch vraagt?! Bij TNOTB is er wel een ludieke mogelijkheid

Er komt een ruimtewezen aan op aarde (Invaders), hij ziet hoe de mensheid leeft vol egoïsme en hebzecht (Children Of The Damned). Denkend dat dit hier normaal is 'doet hij maar mee' en vliegt in de gevangenis (The Prisoner). Eenmaal uitgekomen gaat hij al zijn miserie vergeten bij De Walletjes (22 Acacia Avenue). Daar wordt hij door de duivel bezeten (The Number Of The Beast). Hij doet hierdoor zaken en moet vluchten voor de bevolking van die plaats (Run To The Hills). Hij komt bijeen chaotische achterbuurt waar een robbertje vechten meer dan normaal is (Gangland). Daar slijt hij zijn leven tot het tijd is om te gaan, en hij maakt het laatste oordeel mee (Hallowed Be Thy Name)...

Nee... dan vond ik 'mijn' concept van de jongen die abnormaal opgroeide, hierdoor een schizofrenie ontwikkelde en door zijn moordlust geen rust kan vinden een tikkeltje passender

@ Edwynn

Inderdaad, een veel duidelijker voorbeeld is het (nog pakkendere) Tommy

Boel off topic/slowchat verwijderd. Het concept van Tommy kan overigens wel bij dat album besproken worden.

Iron Maiden was lange tijd m'n favoriete band, nadat ik als elfjarige the Numer of the Beast had ontdekt.
In eerste instantie was ik teleurgesteld dat de voorgaande albums met een andere zanger bleken te zijn opgenomen.
Na, of eigenlijk door, "Seveth Son" verloor ik mijn interesse in Maiden en Bruce Dickinson begon ik steeds meer een huilerige schreeuwlelijk te vinden. Paul Di'Anno was eigenlijk helemaal zo'n slechte zanger nog niet.
Nu beschouw ik Killers samen met TNOTB als de beste Maiden-platen.

heerlijke no-nonsense plaat, sommige nummers klinken iets gedateerder dan het debuut, maar wat maakt het uit, het is wel retestrak gespeeld, en die vettige rauwe stem van DiAnno maakt het helemaal af

5*