Iron Maiden - Killers (1981)

Daar vragen bij stellen of opmerkingen over maken mag ook hoor.

En laat ik het daar nu eens helemaal mee eens zijn.

Ik leerde Iron Maiden kennen in 1982 met The Number Of The Beast, pas met het verschijnen van Live After Death ging ik ook naar het eerdere materiaal luisteren. Die eerste twee albums zonder Bruce Dickinson zijn dus wel Maiden albums maar doen mij minder dan alles tot Seventh Son of a Seventh Son.
Niets is moeilijker voor een band dan het vervangen van een zanger, zang is nu eenmaal sterk bepalend voor het geluid. Wat dat betreft klopt mijn eerder gemaakte opmerking dat Geoff Tate nog geen Queenryche is niet helemaal. Marillion is het ooit wel gelukt (ook van Marillion zonder Fish moest ik in het begin helemaal niets hebben), hoewel die ook qua stijl sterk veranderd zijn. Spock's Beard heeft zelfs tot 2 maal toe succesvol de zanger (moeten) vervangen.

Terug naar Maiden. Het debuut bevat een hoop klassieke songs, Killers heeft dat minder, wat mij betreft alleen Wrathchild en Killers (en als ik de favoriete tracks hier bekijk ben ik daarin niet de enige). Maiden met Paul Di'Anno zou nooit uitgegroeid zijn tot het bedrijf dat Maiden tegenwoordig is. En ja, een verzameld livewerk uit de periode met Di'Anno zou ik zeker kopen.

Dat je Iron Maiden pas leerde kennen met The Number of the Beast verklaart misschien veel, woordenaar. Voor mij was dat album dan weer een kwestie van wennen. En nog lang na de jaren tachtig is mijn voorkeur naar de periode met Di'Anno blijven uitgaan. Inmiddels ben ik Dickinson wel meer gaan waarderen. Bayley vind ik niet zo fantastisch maar omdat voor mij Dickinson al nooit dé zanger van Iron Maiden is geweest heb ik er geen moeite mee het ook als Maiden te aanvaarden. Muzikaal wijkt het trouwens ook niet echt af.

Wat mij betreft het beste Maiden album. Deze plaat staat vol met goede songs. Die over de gehele lijn een stuk sterker zijn dan het debuut. Vrijwel geen zwakke broeders dus.
Plus de productie is stukken beter. Di'anno kwaakt er lekker rauw op los. Geen wereld zanger die Paul. Maar zijn stem bevalt me op de een of andere manier beter dan zijn opvolger. Over de gitaristen heb ik genoeg gezeverd. Drummer Clive doet wat er van hem verwacht word.
De chef kok is wat mij betreft Steve Harris. In bijna alle opzichten. Alle nummers komen van zijn hand. En die nummers zitten vol variatie en redelijk onverwachte wendingen.
Plus dat hij in wezen de hele band op sleeptouw neemt. Luister bijv maar eens naar Murders in the Rue Morgue. Hij bepaalt eigenlijk het hele nummer op sublieme wijze. En dat louter met zijn vier snarig in principe een begleidings instrument Of die prachtige openings bas riff zou ik bijna zeggen van Wratchild enz enz. En dat is best knap te noemen denk ik.

Jammer dat de bas niet meer die prominente plaats inneemt bij de volgende Maiden platen.
Maar ook de tempo wisselingen worden lang niet meer zo vaak toegepast maar vooral niet meer zo diep of heftig doorgevoerd. Op wat uitzonderingen na. Teminste bij Beast en Piece. De rest ken ik niet echt. Maiden werd een veel/goed verkopende band. En daardoor meschien een tikkeltje minder eigenwijs. Daardoor word ik min of meer gedwongen om meer naar die twee gitaristen te luisteren. En dat is redelijk saai te noemen wat mij btreft

Murray en Smith saai....? Het moet niet gekker worden.

Hoe dát zit heeft iggy al eens haarfijn uitgelegd

Soms laat het geheugen een mens in de steek, jaren heb ik volgehouden dat Wheels of Steel van Saxon mijn eerste vinylplaat ooit was. Eerder heb ik al gezegd dat deze Killers behoort tot de eerste tien platen die ik ooit heb gekocht. Dat is niet helemaal waar, mijn eerste single was er eentje van Abba, Chiquitita, mijn eerste album was Prince Charming van Adam & Ants. Dat waren zonden uit mijn vorig leven.

Noch het debuutalbum noch Killers is mijn eerste album van Iron Maiden geweest, dat was The Number of the Beast. Is hun debuut uit 1980 al een geweldig album, dan krijgt deze tweede het etiket “fantastisch” opgeplakt. Variërend van trage nummers tot snelle nummers, van gezongen nummers tot instrumentale nummers (The Ides of March en Genghis Khan) bevat dit album de geweldige zanglijnen van Paul Di’anno, de gedreven bass van Steve Harris, de gitaren van koningsduo Murray en Smith maar ook de swingende drumpatronen van Clive Burr. Jammer genoeg overleed Clive Burr op 12 maart 2013 ten gevolge van MS. Nog altijd de vreemde maar mooie eend in de bijt blijft voor mij Prodigal Son, de gitaarsolo’s zijn verrukkelijk.

Op vinyl heb ik deze maar ook op de peecee met bonus track Invasion. Ik hoor dit album liever zonder Invasion, want het stoort de flow een beetje. Groot is de stap vooruit qua geluid tegenover hun eersteling, hier is Martin “Headmaster” Birch de producer, hij zorgde voor een scherper geluid dat de technisch vaardige kant van Iron Maiden recht aandoet. Euforisch word ik bij elke luisterbeurt van deze Killers, ademloos blijf ik bij het horen van Murders in the Rue Morgue, Killlers en Purgatory met dat tijdloos gitaarspel, vooral van Dave Murray.

Killers wist me niet zo makkelijk te grijpen als Iron Maiden’s debuutalbum. Ik denk dat dat komt doordat de muziek wat gecompliceerder is geworden en daarom wat meer tijd nodig heeft.
Het album start in ieder geval ijzersterk met The Ides of March (dat ik als een soort opmaat naar het Wrathchild beschouw), Wrathchild en Murder in the Rue Morgue. Helaas wordt dit hoge niveau niet volgehouden.
Aanvankelijk komt een wat wisselvallig deel van Another Life tot het titelnummer. Another Life is aardig, terwijl ik Ghengis Khan weer heel goed is. Een van de sterkste instrumentale nummers van Maiden, als je het mij vraagt. Innocent Exile wordt pas echt goed als Paul Di’Anno zijn mond houdt. Killers is ook aardig.
Het laatste deel van het album vind ik het minst. De ballad Prodigal Son weet me niet te overtuigen. Nummer lijkt te wachten om los te gaan barsten met een of ander galloppend riffje, maar dat gebeurt nooit. Purgatory en Drifter tot slot zijn aardig, maar meer ook niet.

In vergelijking met Killers vind ik dit album een hele stap vooruit. De muziek klinkt hier meer doordacht en nummers als bijvoorbeeld Ghengis Khan geven een indruk van wat voor soort muziek Maiden een paar jaar later zou gaan maken en wat voor hoog niveau de band zou bereiken (hoewel de stem van Bruce Dickinson me dan vaak weer van een superhoge score afhoudt).

Dankzij een paar goede en een handvol aardige nummers vind ik drie en een halve ster hier wel toepasselijk.

3,5*

We schrijven begin 1981 als Iron Maiden de opvolger van het titelloze debuutalbum naar buiten komt. We maken kennis met gitarist Adrian Smith als nieuw bandlid en nemen (naar later zou blijken) afscheid van Paul Di'Anno als zanger.

Het hele album is in elkaar geknutseld door hoofdman Harris (met uitzondering van Killers waar Paul Di'Anno de tekst voor schreef). De hoofdmoot van dit album stamt nog uit de tijd voordat het debuutalbum uitkwam, hoewel het hier daadwerkelijk pas voor het eerst op plaat wordt gezet.

De plaat trapt fantastisch af met het instrumentale intro 'The Ides of March' wat bijna naadloos overgaat in Wrathchild. Van dit album is dit nummer het vaakst in setlist voorbij gekomen. Wellicht dat ik het daarom toch een van de mindere nummers hier vind.

Ook hier krijgen, zoals later bij bijna alle Maiden albums, alvast een voorproefje van onze lesjes in literatuur en geschiedenis. Murders in the Rue Morgue is gebaseerd op het gelijknamige korte verhaal van Edgar Allen Poe. Genghis Khan verwijst naar deze Mongoolse krijgsheer (in de snelle stukken zie ik die legers wel aan komen stormen), terwijl in Prodigal Son met een beetje fantasie het verhaal van de verloren zoon uit de bijbel kan worden gehaald.

Opvallend is het dat dit het enige Maiden album is met twee instrumentaaltjes. Dit waren er bijna drie geweest, aangezien Killers aanvankelijk ook was bedoeld als instrumentaal nummer. Paul Di'Anno schreef er een tekst bij. In eerste instantie week die af van de tekst zoals die op het album is terechtgekomen. Op Live at the Rainbow is deze tekst nog te horen.

Tot slot nog even een speciale vermelding voor drummer Clive Burr, die op sommige nummers werkelijk een aantal fenomenale partijen wegslaat (Genghis Khan ).

Conclusie: Een meer dan waardige opvolger van het debuut.

Als je het hebt over een iconic NWOBHM-album dan heb je het over Iron Maiden - Killers.
Wat een fantastisch stuk vinyl! Geef mij maar de Iron Maiden met Paul D'ianno, dat was nog 'punkmetal'.
Een dikke 5 sterren voor dit album met vette basloopjes, punkachtige energie, heerlijk dubbel gitaarwerk en geweldige composities.

Ik begrijp nog steeds niet waar men de punk vandaan haalt bij Iron Maiden. Het is misschien kort door de bocht maar bij punkmuziek heb ik altijd het idee van het niet meer dan 1 of 2 akkoorden kunnen spelen en nummers van 2 a 3 minuten die steeds hetzelfde klinken. Dat is toch iets waar ik Iron Maiden niet van wil beschuldigen.

Ik hoor die punk ook niet zo. Er wordt met name over gesproken als het over het debuut gaat. Het zal wel aan het hooliganvoorkomen van Paul Di'Anno liggen. Killers is een uiterst geraffineerde heavy metalplaat die wars lijkt te zijn van geijkte conventies. Bovendien heeft het de sfeer van een conceptalbum terwijl het dat in de letterlijke zin niet is.

Het punkachtige van de beginjaren van Iron Maiden zit hem denk ik in een tegenreactie op de 'superbands' van toen: gewoon een bandje beginnen, in Engeland, wat versterkertjes, drumstel en gewoon songs in elkaar zetten en optreden. Dat dat weer kon en voor iedereen die energie heeft binnen handbereik ligt en dat er nog publiek (behoefte) voor is, dat is wel erg punk. En al dat leer en die 'studs' en zo..
Later werd Iron Maiden zelf een 'superband'.

Als je dat niet begrijp dan heb je wellicht niets van de hele NWoBHM begrepen. Die stroming hield niet in dat heavy metal bands plots punk gingen spelen. Ze behielden hun hoogstaande spelniveau maar namen van de punk wel de energie en intensiteit over en eveneens iets van de houding.

Zoals buizen al schrijft, als tegenreactie op de grote bands van toen die helemaal afgedwaald waren van het oorspronkelijke rock-'n-roll gevoel.

De helft van de nummers op Killers haalt de 4 minuten niet en het tempo ligt bijna altijd hoog. Met de rauwe stem van Di'Anno erbij kan je zeker wel spreken van 'punkenergie'. Maar dat maakt het natuurlijk nog geen 'punkmetal'. Dat is een misleidende benaming die onterecht doet zoeken naar het muzikale simplisme van punk.

Ik begrijp heus de NWOBHM wel. Alleen vind het ver gaan om bij Iron Maiden van punkenergie te spreken. Punk was een reactie op bands als Pink Floyd en Genesis. Ik heb Sex Pistols nog nooit op symfonish kunnen betrappen. Dus als het reactie is op een bepaald genre hoeft het er niet naar te klinken.

Misschien ben je teveel rock fan en iets te weinig 'punky' . Leg je er maar bij neer, het is gewoon zoals Kronos zegt.

Zal wel. Wat ik van punk ken is niet zoveel. Alleen Sex Pistols en wat Ramones. En die klinken niet als Iron Maiden dacht ik zo. Dus zoals ik al eerder aangaf....het is wat kort door de bocht.

Ok, bedankt voor je bijdrage dan.

Iron Maiden is nochtans een treffend voorbeeld. Op de hoes van hun debuut staat zelfs een punkachtig figuur. En wat te denken van deze hoes.

En nummers als Running Free, Iron Maiden en Wrathchild spreken voor zich. Natuurlijk is het geen punk, het is heavy metal. Belangrijkste bronnen van inspiratie zijn dus Deep Purple, Led Zeppelin, Black Sabbath en vroege Judas Priest.

Maar het extra shot adrenaline ontleende men aan de woeste punkmuziek. Een band als Motörhead leunde vooral daar tegenaan en Iron Maiden integreerde de energie ook in langere en avontuurlijker opgebouwde nummers.

Onwetende kinderen van tegenwoordig hoor je wel eens "Up The Irons!" brullen maar ach. Zij weten niet beter, zij dwepen met de schermende Bruce Dickinson.
De beginjaren van Iron Maiden dat was nog eens een tijd. Punkinvloeden ja.

Tja... ik kan nu niks anders concluderen dan dat je wel eens gelijk kan hebben. Alleen hoor ik het niet...maar dat ligt misschien wel aan mij

Oh wat is dit toch een heerlijk album! Uit de beginjaren van Maiden. Je hoort ze als het ware nog ontwikkelen op hun instrumenten. Het is nog deels de oefenruimte die je volgt. Zie ook het best vele aantal wisselende leden in '76-'77 nog met name. Die Doug Sampson heb ik nog wel gekend, i.v.m. de Soundhouse Tapes.

Zeker was de band nog volop in ontwikkeling, maar de oefenruimte hoef je hier daarom niet te horen. Zowat alle nummers op dit album werden al geruime tijd live gespeeld. Vandaar ook dat het zo ontzettend strak klinkt, terwijl het debuut nog wat rafelig is. Wat in mijn oren beide een eigen charme heeft overigens.

Potverdikke wat is dit toch een geweldig goed album, blijft de vreemde eend in de bijt in het albumoevre van Maiden, maar waarschijnlijk daarom zo apart goed!!!!

Maar waarom een vreemde eend in de bijt Heer Hendrik?

Poeh... Iggy heb je even...:
- opbouw van de songs. Bij andere albums ziet men een redelijke afwisseling tussen kortere en langere numers. Hier wordt wordt de 5 minutengrens pas bij song 7 overschreden. Dat zie je bij geen ander album van Maiden of je moet met een kritisch oog naar Noprayer for the dying kijken
- 6 van de 10 nummers zijn korter dan 4 minuten. dat is uniek wat maiden betreft.
- Tussen die eerste 7 nummers staan 2 instrumentale, ook al uniek
- In mijn ogen staan hier geen epische nummers op zoals: Phantom of the opera of Hallowed be thy name
- Er staat ineens een ballad ( Prodigal Son) tussen al dat geweld
- De basgitaar heeft een prominente plaats. Latere albums ging t zwaarte punt steeds meer op de 2 leadgitaren liggen., hierdoor krijg ik ook wel eens het gevoel dat bij sommige nummers bewust ruimte wordt gemaakt voor de leadgitaren, waardoor de nummers weer...........langer van speelduur worden.
- Tel daarbij de Drumpartijen van Clive Burr op. Die in mijn oren dynamischer drumt dan Mc Brain. Overigens ook een duidelijk hoor baar verschil tussen de eerste 3 albums met de rest
-
Dat was het wel

Geef mij ook maar Iron Maiden met Di Anno

Tjee als ik je opsomming zo lees dan zou ik dat ook zomaar denken. Toch zegt mijn gevoel me dat Killers een vrij logisch vervolg is van het debuut. Zal ook vast komen dat ik geen echte Maiden kenner ben. In ieder geval bedankt voor je uitleg en moeite!!

Dat sowieso