Jeff Buckley - Grace (1994)

Een van de mooiste albums ooit gemaakt naar mijn idee. 5,0*

Blijft een unieke plaat in het vluchtige popgebeuren. Ik vind er geen enkel nummer slecht op. Het is constant hoge kwaliteit. En zijn versie van Hallelujah is zo breekbaar als glas. Zeer ontroerend.
So real daarentegen is weer zo'n nummer dat 'staat". Evenals Mojo Pin

Al een tijdje mijn allerbeste album aller tijden. Hoe heftig kan muziek zijn? Na dit album is er ontzettend veel rubbish uitgekomen. Behalve het nummer Forget Her en de prachtige DVD Live in Chicago.

Ik zag afgelopen weekend de film The Edukators terug. Was het vergeten, maar wat is Hallelujah in de versie van Jeff hier ongelooflijk mooi gebruikt.
Die driehoeksverhouding tussen de hoofdpersonen, zo vol verlangen en pijn. Dat is precies wat de tekst van Leonard Cohen die zo grandioos door Jeff Buckley vertolkt is, suggereert !!

Beste een mooie plaat maar wel zwaar gehypt door de zogenaamde muziekpers, mooie plaat maar absoluut geen klassieker, tuurlijk tragisch dat hij al omkwam na één plaat te hebben gemaakt, maar daarna een soort cult figuur geworden. Toen deze plaat uitkwam en hij nog leefde hoorde je er niemand over. Neemt niet weg dat er parels opstaan zoals last goodbye en Lilac wine, een 4,5 uit respect!!

Ook ik denk dat dit album alleen maar zo ontzettend hoog gewaardeerd omdat het cult is. Als deze man gewoon nog geleefd had, had dit album nooit zo een hoge score gekregen. Ben het gaan luisteren omdat het zo hoog gewaardeerd wordt hier en na vele pogingen kom ik tot de conclusie dat het best een aardig album is met enkele goede platen, maar als geheel toch niet echt bijzonder. En al helemaal niet een album voor de top 5 aller tijden. Geen vernieuwing, in tegenstelling tot vele anderen hier niets wat me raakt en teveel dingen willen doen. Nee, best aardig, een ruime voldoende maar meer ook niet.

Ook bij mij heeft hij lang aan de kant gestaan, maar uiteindelijk is het kwartje toch gevallen, en nu kan ik mij toch echt laten meeslepen in nummers als Lilac Wine.
Je hebt wel ergens gelijk dat hij zo hoog staat door de dood van Buckley, ik kan me nog herinneren dat Buckley in de jaren '90 nergens te bespeuren was, en plotsklaps stond hij met drie nummers in de Tijdloze, en met Hallelujah in de top 10.
Maar is hij daarom overroepen? Ach bij die hoog gewaardeerde albums zijn er altijd veel mensen die ze overschat vinden, als je ziet dat Radiohead en Coldplay 5 van de eerste 15 plaatsen bezetten vind ik dat ook bizar.
Bovendien heeft men door het overlijden van Buckley dit album wel ontdekt, maar zag men ook snel de schoonheid van zijn nummers in, en daarom is het voor mij ook een blijver, maar iets als The Veils is minstens even mooi, en dat krijgt dan weeral minder aandacht.
Zo gaat dat in de muziekindustrie.

Hmm, Grace was ook al wel bekend toen Jeff Buckley nog leefde hoor. Ik kan me de mensen op school die ontroostbaar waren nadat hij was overleden nog wel herinneren...

Ik heb dit ontdekt via deze site. Ik kwam er later pas achter dat de heer overleden was, gezien de discography uit niet veel meer dan dit album bestond. Ik vind het simpelweg een geweldig album, punt. Het moest eerst wel wennen, met name wegens zn stem. Het gebeurt niet vaak dat een nummer mij kan ontroeren, echt niet. Maar dit album lukt het. Ik overweeg het maar weer eens in mijn top 10 te zetten. Nu nog eens ruimte maken, hmmm...

*edit* Mojo Pin

Ik bekeek de toplijst eens en zag tot mijn verbazing dat Grace daar op 4 staat. Nu is dit zeker een fraai en onalledaags stukje muziek maar bij de top 5 aller tijden ????.... dat moet te maken hebben met een zeer actieve Jeff Buckleylobby hier.
Bij de beste albums aller tijden horen bands en artiesten te staan die tot de allergrootsten behoren en die ergens in een op zich al indrukwekkend oeuvre ergens hun piekalbum hebben gemaakt. Jeff Buckley is, met alle respect, geen artiest met een oeuvre, één bij leven uitgebrachte plaat en één posthume is geen oeuvre te noemen. Grace is zijn debuut geweest en als zodanig nooit opgevolgd. Hij is altijd een veelbelovende nieuweling gebleven en Grace een eerste aanzet tot wat later de werkelijk rol van Buckley in de muziek geschiedenis zou zijn geworden.
Die leidende rol in de muziek kwam er door zijn vroege dood nooit van en ook al is Grace een prima werkstuk voor een debuut (ik geef er 4,5 voor) vergeef me als ik zeg dat er toch ook wat typische debutantenfoutjes op staan.
Zijn veelbelovende begin en tragische einde heeft hem tot een cultfiguur verheven waardoor Grace een status heeft gekregen die ver boven het werkelijke belang uitgaat. Uitstekende plaat maar nowhere een die in de top 10 aller tijden thuis hoort

Goed geformuleerd Bertus99,ik kan me daar ook wel in vinden.

Ik niet.

Een album dat teruggevonden wordt in "toplijsten aller tijden" is een album dat voor veel mensen aanzien wordt als een ijzersterk album dat voor hen in hun eigen muzikale beleving (en niet in het totale muzieklandschap an sich) een doorslaggevende rol heeft gespeeld en nog altijd speelt.

Quod in casu in mijn geval. Dit album heeft me sinds 1994 geinspireerd en zal dit blijven doen. En ik ga ervan uit dat dit voor veel mensen geldt...

Had het feit dat een artiest al dan niet een omvangrijk oeuvre heeft daarin moeten meespelen, dan spraken we over een toplijst van "artiesten aller tijden", en niet van een toplijst van albums...


As simple as that...

mmmmm ik vind het wel degelijk belangrijk of een album in een lijn past en welke plaats het daar dan in heeft. Maar misschien is het een beetje een abstracte discussie. Ik verbaas me over de extreem hoge positie van een toch slechts in kleine kring bekende artiest met slechts een echt album op zijn naam

Ik kan best wel wat redenen bedenken waarom dit album zo geliefd is (zijn dromerige geluid past perfect bij de tijdsgeest en is terug te horen in bijvoorbeeld Radiohead en Coldplay, daarnaast was hij een fenomenaal artiest en is hij vroeg gestorven, wat ook altijd goed is voor succes).

Het is denk ik duidelijk om gewoon te zeggen dat dit één van mijn favoriete albums is dat ik nog regelmatig opzet. Niet perfect, maar op de één of andere manier valt er altijd naar te luisteren. Veel meer dan bij veel van de meest geliefde platen van de grootste artiesten.

Misschien is het gewoon wel een beetje magie, gevangen op CD (of vinyl, of mp3)?

Voor sommigen dan, want voor mij is er niets magisch aan. Ik ben het dan ook volledig eens met Bertus, al ben ik eerder verbijsterd dan verbaasd. Deze CD heeft m.i. niets te zoeken in de top tien aangezien er domweg veel betere muziek is gemaakt. Een teken aan de wand is al dat een cover als beste nummer (qua stemmen) van deze cd wordt beschouwd.
Daarnaast kan ik werkelijk niets speciaals op Grace ontdekken en ook zeker niet de veel geroemde (kop)stem(techniek) van Jeff: het komt nogal gekunsteld over, ik vind het eigenlijk knap irritant en daarnaast ken ik honderd betere zangers.
Hoe dan ook ieder z'n meug, maar ik zal 'm af en toe afstoffen en daar zal het zeer waarschijnlijk bij blijven.

Idd, want dat vinden andere mensen dan weer van Coldplay, Radiohead of Pink Floyd.

Heerlijk om deze ochtend weer eens te draaien. Meteen een halfje omhoog. .

Lover, You Should Have Come Over, damn wat een nummer.

Inderdaad een pracht van een nummer Kos

Misschien een domme vraag, maar ik vind nergens het antwoord, weet iemand wat de achtergrond van de titel is, is het alleen omdat er ook een nr. zo noemt, of zit er meer achter?

Ik heb nooit iets gelezen of gehoord wat duidt op een diepere betekenis van de albumtitel. Waarschijnlijk vond hij (naar mijn invulling) het album de sfeer uitstralen die bij het nummer "Grace" past. Maar hang me er niet aan op.

Dit is mijn favoriete album allertijden. Het album is divers en, zoals al eerder gezegd werd, alle nummers zijn van hoogstaande kwaliteit. De muziek zit vol emotie en als hij zingt dan voel je gewoon wat hij bedoelt. Ik kan wel zeggen dat toen ik dit album voor het eerst hoorde mijn muzikale wereld op zn kop stond Het is voor mij dan ook onmogelijk om maar 2 favorieten aan te wijzen...
Ik geef m 5 *

Dit prachtige debuutalbum van de charismatische Jeff Buckley staat verrassend hoog in de top 250, maar dit is voor mij niet meer dan terecht.
Buckleys etherische stem en betoverende gitaarspel kunnen zich al meteen uitleven in de prachtige openers Mojo Pin en Grace.
Ook de rustiger Last Goodbye en Lover, You Should've Come Over weten te overtuigen.
In het prima So Real en het woeste Eternal Life zorgt Jeffs ijle stem opnieuw voor vuurwerk.
Het is misschien wat vreemd, maar het zijn voor mij de covers die het niveau nog verder weten op te krikken: Lilac Wine en Corpus Christi Carol zorgen voor kippenvel. Maar hét hoogtepunt van dit album vind ik, en met mij velen, de cover van Hallelujah. Misschien doe je Buckley te kort door te zeggen dat dit zijn beste nummer is, maar wat hij met het lied van Leonard Cohen doet, is werkelijk onvoorstelbaar. Ik heb al talloze versies van Hallelujah gehoord, maar nadat Buckley het nummer naar zijn hand zette, denk ik dat je er als artiest best afblijft. Héél intens!
Ook afsluiter (of toch niet?) Dream Brother is een ontroerende parel. Op mijn versie van Grace volgt dan nog Forget Her. En hier wringt het schoentje een beetje: niettegenstaande ik deze bonus track een prachtig lied vind, zou men eigenlijk het album moeten laten zoals het was. Maar goed, dit kan de pret niet drukken: Grace is en blijft een eindeloos mooie luisterervaring van een artiest die helaas veel te vroeg ter ziele is gegaan.

Ik heb het al een paar keer geprobeerd om het album op mij in te laten werken maar ik geef het op, misschien over 5 jaar nog een keertje proberen.

Het enige nummer wat ik goed vind is Hallelujah, maar kan niet tippen aan het origineel. Ik vind het tragisch hoe hij zo vroeg om het leven kwam maar vind de muziek niet al te bijzonder. Vind het erg gemaakt en die stem hysterisch, ontdek er weinig tot geen emoties in.

Ik luister dan liever naar Leonard Cohen's Various Positions.

Kunt u wat meer in detail treden over welke dit volgens u zijn?

ik gok: te weinig samenhang van de -op zich mooie- nummers

@Empyrium :

Iedereen heeft recht op een eigen mening.

Dat je de stem van Jeff hysterisch noemt kan ik me op zich (hoewel ik het er niet mee eens ben) best indenken.

Maar om de man emoties te ontzeggen in zijn stem wil ik toch op zijn minst verrassend noemen. Voor mij is de emotie juist één van de redenen waarom de muziek van Jeff me zo enorm pakt.

Zwaar overgewaardeerde cd. Zonder uitschieter Hallelujah was het nog niet in de top 500 gekomen. Deze sterspeler is de held van een middelmatig elftal...

Hallelujah is nou net het enige nummer dat ik weleens skip.

Echt jammer dat die zo vroeg dood ging

Vor jou misschien, maar op Eternal Life na, vind ik juist dat alle nummeres Hallelujah minstens evenaren en soms zelfs overstijgen.