Jeff Buckley - Grace (1994)

Dan is het goed.

Het was juist toen nog niet zo'n hype.

Hyperdehyperedehype...Maakt dat deze plaat minder goed? In dat geval had misschien een onsmakelijk ogende gnoom zonder bekendheid en charisma - maar wel met een cultstatus en een groepje hardnekkig devote volgelingen - dit werk moeten maken. Maar helaas...
Vergelijkingen met Tim gaan overigens niet op; beiden maakten totaal verschillende muziek. En daarnaast: Niet alles wat Tim Buckley aanraakte veranderde in goud. Voor Jeff had dat waarschijnlijk ook gegolden. Maar dat zullen we nooit weten.

Klassiek album, maar toch vind ik het geen 5 sterren waard, omdat er hier en daar toch een mindere song tussengeslopen is.
Desalniettemin, prima plaat van een veel te vroeg gestorven artiest... die postuum door moeder flink uitgemolken werd...

Hallelujah (Leonard Cohen) is mooi, maar ik verkies de versie van John Cale als de definitieve versie, boven deze.

Ik vind het gewoon jammer dat ik dit niet goed vind, want het zit goed in elkaar en hij heeft een goede stem.
Ik heb hem nu al aardig wat beluisterd, maar het slaat gewoon niet aan. Helaas.

Ik krijg het maar niet voor elkaar het bijzondere in dit album te zien.

Dat hoeft ook niet,want je moet er ook naar luisteren .

Als ik kijk naar jouw top 10. Ik heb een beetje hetzelfde gevoel bij dit album als bij albums van frusciante. Er hangt iets om die frusciante heen waardoor zijn muziek nog intenser klinkt. Dat heb ik ook bij Buckley.

Dat is precies waarom ik het zo jammer vind dat ik 'em (nog) niet helemaal trek. Maar zonder meer waar dat het in sommige gevallen meer is dan de som der delen.

Goede muzieksmaak overigens, top-10 toont nogal wat gelijkenis

Ontzettend goed album. Een zeer zwaar emotioneel beladen album ook. Buckley krijgt je precies in de gemoedstoestand die het nummer met zich meedraagt. Het feit dat buckley niet meer onder ons is geeft het album toch een extra sfeer. Beste nummer (op dit moment): Last Goodbye.

Grappig dat je het hebt over het afmaken van de lagere school en vervolgens één van de belangrijkste grammaticaregels vergeet, nl. "stam + t". Dus: "meespeelt"

On topic: na al die jaren en vele luisterpogingen kan ik dit album nog steeds niet goed vinden. Niet mijn ding.

Jim Carrey op de hoes

Misschien blijf je beter van de paaseieren af.
Het is nu wel genoeg geweest hé jongen.

Dit album wat velen als een klassieker beschouwen kon me eerst niet zo raken (op het prachtige Hallelujah na dan), ik denk omdat het naar mijn gevoel niet erg melodisch is. Na het een poos niet beluisterd te hebben heb ik het toch weer opgezet en ik begin hem steeds beter te vinden. Wellicht dat ik hem nog opwaardeer nadat volgende luisterbeurten volgen.

Soms beluister ik dit album en raakt het me totaal niet. Dan vindt ik het te slap en te zoet klinken en zet ik het meteen af. Maar vandaag weer eens opgezet, bijna het hele album beluisterd. Buitenaards goed gewoon. Dus het kan verkeren, zie ook de ervaring hierboven.

Onderschat jezelf niet: je hebt een prima gevoel voor melodie. Dat mist namelijk regelmatig op dit extreem gehypte album.

Muziek hoeft niet altijd melodieus te zijn, muziek is een veel te breed begrip, melodie is 1 ding, maar je hebt ook muziek waar bijv. ritme heel essentieel is, of muziek waar een bepaalde sfeer word neergezet etc....(lange lijst natuurlijk).
Deze plaat al een hele tijd niet gehoord trouwens, zal weer eens moeten gaan natjekken.

Haha, waarom is iets 'overhypt' als gewoon erg veel mensen het erg mooie muziek vinden. Daarbij gaat het bij muziek om het gevoel dat het teweeg brengt bij de luisteraar en niet om al de technische hoogstandjes, snufjes etc. dat zal de gemiddelde luisteraar een worst wezen. Daarbij komt het feit dat zelfs muziekgrootheden dit een erg goed album vinden. (en zij letten daarbij waarschijnlijk ook op de techniek etc.)
West, ik denk eigenlijk dat jij de uitzondering bent hier en niet de anderen

Precies mijn beschrijving van dit album. hallelujah vind ik één van de mooiste song uitvoeringen wat ik ken. Maar de rest is gemiddeld, maar zeker niet slecht maar een plek in de top 10 allertijden, ach smaken verschillen

Wat Jeff Buckley op dit album brengt is niet nieuw te noemen. Desniettegenstaande treft hij met zijn songs (ook de covers) het hart en daar draait het om. Ik draai dit album niet zo vaak, maar als ik het opzet, besef ik weer dat zijn muziek erg bijzonder is. Het doet emotioneel gezien iets met je en dat is wat mij betreft een zeer gewaardeerde muzikale verdienste. De 5* blijft uiteraard staan.

Dat is ook gewoon kwestie van persoonlijke smaak.
Als iemand iets niet goed vind wat de meesten wel goed vinden,is dat voor die persoon gewoon overhypt, en voor de anderen niet.

En wat technische hoogstandjes en dergelijke betreft,kan een luisteraar echt wel daarom muziek luisteren.
Bijvoorbeeld om helemaal in de muziektrip te geraken,omdat al die noten zo vloeiend langs je geest gaan.
Of omdat het meerdere lagen heeft,met andere woorden dat het dieper gaat dan de gemiddelde muziek.
Of omdat het bepaalde sferen creert wat je met ''makkelijke'' muziek niet lukt.
Zoals ik al zei,muziek heeft zoveel aspecten,dat is het mooie eraan, de veelzijdigheid.
Emotie is 1 aspect ervan, en misschien wel de belangrijkste ook.
Dat is de kracht van deze album dus.

Nu we volgens Alex Turner toch in The Age Of The Understatement zitten:

''Wat een debuutplaat!!!!'
&
"Wat een stem"

De man van wie ik eerst dacht dat het James Franco was (Spiderman trilogie) blijkt de man met de mooiste stem die ik ooit heb gehoord te zijn. Ik zou bijna in God gaan geloven want deze stem kan niet anders dan een godsgeschenk zijn, een gave, de stem van een muse zelf per ongeluk achtergelaten in het lichaam van een aards wezen. Wat is het toch oneerlijk verdeeld denk ik dan als ik terugblik naar de reacties die ik kreeg toen ik vorige maand van het karaoke podium stapte.
Daarbij komt dan ook nog eens dat dit album 1 van de mooiste songverzamelingen ooit is: het bloedmooie Grace, Lilac Wine, het 15e eeuwse (geloof ik) Corpus Christi Carol, Lover You Should Have Come Over, Forget Her en ...
de mooiste cover ooit; Hallelujah geschreven door Leonard Cohen die zelf ook heeft toegegeven (hoe kon hij anders) dat hij het misschien geschreven heeft maar Jeff het zich eigen heeft gemaakt.
Het kippevel bedekt mijn armen telkens dit engelengezang uit de Sony-hoofdtelefoon weerklinkt.
Ik weet zeker dat als men over 500 jaar deze cd in een tijdcapsule in de grond vindt en hem beluistert de bewoners van de planeet aarde (als ze nog bestaat) bij zichzelf zullen denken
"Ik hoop dat die ttijdmachine snel af is zodat ik deze engel live kan zien."
Zelfs ik, nu 'slechts' 10 jaar later denk hier telkens aan in die tien seconden dat het duurt om een cd in mijn stereo te laden om dan wanneer hij begint in vervoering te raken.
Een waar meesterwerk.

En even off-topic ik vind dat er tegenwoordig nogal snel (wanneer iets bij iemand niet in de smaak valt maar bij (vele) anderen wel) met het woord/de stempel 'overhyped' gegooid wordt.
Anyway:

5.0*

Dit is een meesterwerk en dit zal in de toekomst alleen nog maar meer bevestigd gaan worden.Ik geef toe,deze plaat heeft wat tijd nodig om te doorgronden,maar juist daarom is het zeer de moeite waard.Het draait om het lyrische,eigenzinnige maar zeer zeker ook het emotionele wat Jeff Buckley uitdraagt.Een gepijnigde jonge vent die een hoop kwijt wil.Heel beladen,zachte kanten,hysterische kanten.Het is heel moeilijk deze plaat in een bepaalde categorie te plaatsen.Diepgaand is het allemaal wel en zeker ook heel gemeend.Zonde dat dit talent er niet meer is.Het moest kennelijk zo zijn.

Vandaag in de krant gelezen: 'hoewel Buckley op dertigjarige leeftijd overleed wordt zijn enige album 'Grace' nog altijd als een ijkpunt in de muziekgeschiedenis gezien.' Ik ontdekte dit album in de loop van vorig jaar in een wat mindere periode en sindsdien heeft het me nooit meer losgelaten. 'Hallelujah' in de versie van Jeff Buckley is voor mij één van de beste nummers ooit gemaakt.

Zelfs Leonard Cohen vond de versie van Buckley beter dan z'n eigen versie van Hallelujah. Naar mijn mening een van de beste albums van de jaren 90. Ondanks dat de magie de tijd ver vooruit liep. Terecht een 5.0 dus

Voorheen kon ik niet geheel plaatsen hoe Buckley aan zijn populaire status kwam. Tot laatst waar ik Grace maar weer eens onderwierp aan een luisterbeurt.

Wat een tijdloze overdonderende plaat is dit. De heartmelting voice van Buckley voert je naar een surreal world en laat je tot het einde van de plaat in extase. Deze plaat wordt met elke luisterbeurt mooier en krachtiger. Buckley weet zich zonder moeite je diep in de ziel te raken. Na Stripped de tweede plaat die mij zo weet mee te slepen en mij in een droomwereld slepen waar tijd, daily struggles en zorgen etc. niet bestaan, erg sterk.

Erg jammer dat hij zo vroeg is overleden maar aan de andere kant geeft hem dat iets ontastbaars en legendarisch. Zijn nalatenschap (deze prachtplaat) zorgt ervoor dat hij nooit vergeten zal worden.

Blij dat deze sleeping giant wakker is geworden. Volle mep en een solide plek in mijn top 10.

Totaal niet mijn stijl, maar het zal wel goed zijn, maar ik ben er nog gewoon nog te jong voor. Wat te slap en daarom een 3 ondanks de mooie stem.

Ik wil niet lullig doen hoor, maar hier heeft toch niemand iets aan?

...
en aan dit wel?

Ik zou graag mijn liefde voor deze plaat willen betuigen, maar dat zal niet gaan omdat ik de plaat niet ken.