Depeche Mode - Spirit (2017)

Ik hoef er niet aan te wennen. Het is meteen raak hier.

De lp klinkt super en is deze keer 3 kanten gevuld. Kant 4 is een mooie etch.

Op dit album kan ik geen misser ontdekken, en ook al kan de band me weinig verkeerds aandoen , bij elk album zit vaak wel een mindere track. Hier niet gehoord.

Heerlijke plaat dus!

Ik vind het een zegen dat goede bands die al decennia bestaan met nieuw materiaal komen; zo ook Depeche Mode. En ze hebben wat mij betreft een prima album afgeleverd. Heerlijke muziek die nog geregeld over mijn boxen te horen zal zijn. De 1e twee nummers op de hoogste stand.

Deze komt heerlijk binnen zeg - het vinyl klinkt werkelijk geweldig en ben sowieso liefhebber van de gloomy sound van de Mode. Vooral de lange outro klanken van Cover Me zijn een lust voor het oor.

Kan hier nog wel ff mee vooruit - "so get on board" .

Wat een saaie troep is me dit. Ik ben DM liefhebber maar na Exciter en zeker Playing The Angel is het toch heel erg zwak geworden. Ik zou niet Alan Wilder er weer bijhalen, maar eerder Vince Clarke. Ergens heb ik gelezen dat ze nog steeds beste maatjes zijn.

Trouwens wat is dat toch met die lelijke hoezen. Anton blijf bij je leest en dat is foto's nemen. Een film mag ook.

Scum vind ik maar een raar nummer. Dat stukje 'hey scum, hey scum' vind ik tenenkrommend, maar het zinnetje 'pull the trigger' komt juist weer ontzettend lekker uit Daves strot. Gemengde gevoelens dus.

Die gemengde gevoelens gelden eigenlijk ook voor het hele album, als slaat de balans voorlopig toch wat uit naar de negatieve kant. Ik hoor op het eerste gehoor te veel makkelijke liedjes en te weinig pakkende teksten of melodieën.

Going Backwards vind ik wel erg goed en gelukkig sluit Depeche Mode het album af met een meer dan aardig drieluik. Ik laat Spirit nog even bezinken voor ik er een beoordeling op plak.

Ja, lekker terug naar die huppeldepup muziek met Clarke, dat zou de band goed doen.

Dit album is hun beste sinds playing the angel naar mijn idee, verre van slap...

De eerste beluistering bevalt prima. Ik vind dit eigenlijk best wel een stap richting de oorsprong met Vince Clarke van de band als ik de synth-geluidjes zo aanhoor.

De sound met Clarke was behalve de synths wel compleet anders lijkt me? Die stap hebben ze overigens al gezet met Sound of the universe, dus echt een heel erg grote verrassing kan dat niet zijn, toch?

Sounds of the Universe, heb ik nog steeds niet in z'n geheel beluisterd dus kan daar niets over zeggen.

Maar ik vergis me inderdaad in Vince Clarke vergelijking, zie net dat hij al weg was bij A Broken Frame, het eerste album die ik nog een beetje goed ken.

Nou lennon ik zeg niet terug naar die eerste plaat, maar heb het wel over een samenwerking met hem. Het VCMG album vond ik best te pruimen.

Inmiddels een keer of 4 beluisterd in diverse omstandigheden. Dit album is zeer goed, ergens tussen Playing the Angel (Spirit is beter) en Ultra (anders) in, met wat SOFAD kruiden en een tikkeltje Exciter. De zure smaak van de laatste 2 teleurstellende platen wordt hier echt weggespoeld. Het begint direct al veel beter met het pittige Going Backwards, dat ook mooi wordt opgebouwd. Hoe dat komt ?

Op de eerste plaats is er sterker songmateriaal, dat bovendien veel coherenter en beter gearrangeerd klinkt, een heldere productie (eindelijk van die gezochte rauwe bliebjes af). Op de tweede plaats is er duidelijk sprake van gelaagdheid in de meeste songs, je moet dit echt wat vaker luisteren om te doorgronden. Zelfs nummers als Eternal, op het eerste gehoor vooral weer een Martin Gore draak(je), wordt na een paar keer draaien alsmaar beter. Voor mij komt dat omdat er eindelijk weer eens die echte Depeche Mode somberte is, gekoppeld aan songs met een geluid dat "alleen van jou" lijkt te zijn, waar je jezelf in kunt wentelen zeg maar, kan het niet anders uitleggen.

Het is niet allemaal goud wat er blinkt, net zoals op andere latere platen zakt het niveau in deel 2 wat in, en zou er ook wel iets meer tempo gemaakt mogen worden. Soms lijkt het dan wat saai. Niet voor in de auto. Maar ja, dit is tegenwoordig de sound van de mannen.

Conclusie: klinkt niet meteen radicaal anders dan de vorige albums, maar dat wordt het na een tijdje (gelukkig) wel. Ik voorspel dat het te lage cijfer op dit moment (3.67) nog wel omhoog gaat.

Meer richting Ultra, maar dan waarschijnlijk beter.
Gahan is goed bij stem, wat zeker een meerwaarde is.

Degelijk maar weinig verrassend en niet bepaald vernieuwend. Zoals de vorige paar albums ook waren. De band blijft kwaliteit leveren maar verzandt meer dan eens in traag, stemmig maar nogal saai songmateriaal, dat de vaart flink uit het album haalt. De meer uptempo songs zijn dan ook het meest interessant. Echt memorabele tracks ontbreken echter helaas ook nu weer.

Wat een lekkere plaat! Dit had ik niet verwacht. Na twee teleurstellende albums en een matige single dacht ik hem een keertje te gaan luisteren en dan zou het wel weer genoeg zijn. Wat zat ik ernaast! Ik draai hem nu elke dag en moet ik toegeven dat ik zelfs "Where's the Revolution" niet zo slecht meer vindt.

In het begin was ik erg enthousiast over deze plaat: een fiks aantal lekkere songs en een uitstekend geluid. Maar naarmate ik de plaat meer draai, moet ik mijn mening gedeeltelijk bijstellen. Het geluid blijft prima, maar de songs zijn dun en zitten vol ideeën vanuit vorige platen.
Uiteindelijk voelt het bij mij ongeïnspireerd (ondanks de directe politieke teksten) en doet het me denken aan een verzameling ideeën die nog op de plak lagen vanuit Playing the Angel en Sound of the Universe. Een vol punt eraf.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Depeche Mode - Spirit - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Op deze BLOG is tot dusver nog geen enkele plaat van Depeche Mode besproken, maar de band wordt wel een keer of dertig aangehaald als belangrijke inspiratiebron of vergelijkingsmateriaal.

Met de twee Depeche Mode platen die tijdens het bestaan van deze BLOG zijn verschenen (Sounds Of The Universe uit 2009 en Delta Machine uit 2013) had ik echter niet zo heel veel, maar alles dat de band tussen 1981 en 1993 maakte heb ik hoog zitten. Heel hoog zelfs.

Speak & Spell, A Broken Frame, Construction Time Again, Some Great Reward, Black Celebration, Music For The Masses, Violator en Songs Of Faith And Devotion zijn allemaal platen waarmee de Britse band zich wist te onderscheiden van de concurrentie. Eerst door buiten de lijntjes van de elektronische muziek uit de jaren 80 te kleuren en later door deze elektronische muziek juist te verrijken met gitaren en andere invloeden uit de rockmuziek.

Depeche Mode ontwikkelde zich sindsdien tot een van de betere live bands (waar in haar eerste jaren alles met de automatische piloot werd gedaan), maar de studioplaten deden me veel minder. Ik had dan ook geen hoge verwachtingen bij de eerste beluistering van Spirit, maar wat is het een overtuigende plaat geworden.

Depeche Mode kijkt op Spirit naar de wereld en ziet dat het niet goed is. Trump, Brexit, de opkomst van populisme, de gelatenheid waarmee jongeren de wereld bekijken; het zijn maar een paar van de zaken waar Depeche Mode op Spirit stevig naar uithaalt. Het geeft de muziek van de band kracht en urgentie.

In muzikaal opzicht heeft de band op haar nieuwe plaat een evenwicht gevonden tussen de synthpop waarmee het ooit groot werd, de donkere rockmuziek waarmee het uit het synthpop hokje brak en de zwaar aangezette industriële klanken van de laatste platen. Invloeden uit de hedendaagse elektronische dansmuziek verrijken het geluid van Depeche Mode nog wat meer.

Producer James Ford (Simian Mobile Disco, Arctic Monkeys, Florence & The Machine) heeft Spirit voorzien van een machtig geluid waarin de ritmes vaak zwaar zijn aangezet, de synths luchtig mogen rondzweven en af en toe een vervormde gitaar opduikt. Op dit machtige geluid gedijen de opvallend sterke vocalen van Dave Gahan en Martin Gore uitstekend.

Op Spirit serveert Depeche Mode zeker geen eenheidsworst. In iedere track imponeert de fraaie instrumentatie en hoewel Spirit er af en toe stevig inhakt, zijn er ook ruim voldoende rustpunten op de plaat te vinden en bevat de plaat verder flink wat passages waarin stevig geëxperimenteerd wordt.

In muzikaal opzicht wist Depeche Mode ook op haar vorige platen wel te overtuigen, maar de songs op deze platen vond ik niet zo aansprekend als in het verleden. Op Spirit zijn de songs weer van hoog niveau. Dat heeft voor een deel te maken met de urgentie die spreekt uit de politieke stellingname, maar Depeche Mode vindt op Spirit ook een fraai evenwicht tussen aanstekelijke songs en songs vol avontuur.

Depeche Mode bestaat inmiddels al ruim 37 jaar, wat het frisse Spirit alleen maar extra glans geeft. Deze glans leek de afgelopen jaren op de plaat wat verdwenen, maar Spirit glimt en blinkt en komt ook nog eens verassend stevig binnen. Erwin Zijleman

Mooie recensie Erwin. Zelf vind ik alle albums van na Violator en Songs of Faith op de een of andere manier wat tegenvallen (de één meer dan de ander). Ik denk dat ik Delta Machine maar drie keer beluisterd heb in de paar jaar dat deze in de kast staat... Idem dito voor Exciter.

Mm, misschien deze toch maar eens aanschaffen.

Exciter heb ik wel hoog zitten, ik vind dat een heel passionele emotionele romantische plaat. Delta Machine haal ik ook nooit meer boven. Sounds of the Universe heeft dan weer een paar echte toptracks, maar ook heel wat vulling.

Voor deze weet ik het nog niet zo goed. Klinkt allemaal mooi, aangenaam om te beluisteren, maar echt begeesterend / pakkend is het tot nu toe nog niet. Al moet ik zeggen dat ik de single Where's The Revolution eerst ook heel vlakjes vond, maar daar nu toch heel de tijd extra zaken in ontdek.

3 sterren momenteel, tijd zal aantonen als het meer een Exciter wordt voor mij, of toch meer Delta Machine-achtig

Een weinig verrassend album maar Depeche mode levert wel weer gewoon degelijke kwaliteit.Het songmateriaal is ook allemaal weer bovengemiddeld met Going Backwards,Cover me en So much love als voorlopige uitschieters.
Daarnaast mag ook de productie er weer wezen,een machtig,krachtig geluid.
Daarnaast vind ik de vertwijfeling die ik af en toe in de stem van Dave Gahan meen te horen opvallend en een meerwaarde.
Spirit is alles bij elkaar toch weer een geslaagd Depeche mode album geworden en de tijd zal leren hoe het verhoudt tot de rest van het oeuvre.
Ik ben daar niet pessimistisch over.

Ik hoor een moderne DM, een retro DM en regelmatig geluiden die erg aan Kraftwerk doen denken. Duidelijk meer dan op Delta Machine.

Sterk album van de heren, niet zo goed als de hoogtijdagen 1984- 1996 maar de band verrast mij wederom in positieve zin.
Opener Going Backwards & Poorman vind ik zelfs tot hun sterkste werk behoren.
Maatschappijkritische teksten, Trump met zijn Caveman Mentality wordt aardig op de hak genomen. Heldere productie, Gahan goed bij stem, enkel The Worst Crime & Eternal hadden voor mij niet gehoeven.
Voor de rest goede tot zeer goede songs.
De 2e disc met de Jungle Spirit Mixes vind ik behoorlijk overbodig.

Doe mij maar een back to 80's remake van het album!
Depeche Mode - Where's the Revolution (Base Back To 80's Remix) on Vimeo

Dit klinkt in ieder geval beter dan de Jungle Spirit Mixes
Ik zou overigens zweren dat ik in de clip Alan Wilder voorbij zag komen !

Een degelijk album van de heren. Weinig nieuws onder de zon. Het enige wat opvalt is de felheid in de teksten. Dit album zal een paar keer uit de kast gepakt worden voor het concert in mei, maar daar zal het dan ook bij blijven.

Weer eens een lekker op electronische leest geschoeide plaat, met vaak een donkere onheilspellende beat er in.
Het begint alvast sferisch donker en Dave Gahan's stem heeft zo te horen geen afbreuk gedaan.
De eerste paar nummers klinken als een geoliede machine. Dit vind ik altijd 1 van de sterkste punten van Depeche Mode, later op dit album hoor ik dit nog vaker.
'Where's the Revolution' doet me weer denken aan het Depeche Mode van de jaren '80.
Ook staan er op "Spirit" een aantal erg ingetogen nummers,..soms iets te. Ik ben meer voor het vlottere
Depeche Mode persoonlijk, maar ze komen er voor mij over het algemeen goed mee weg. Qua synthesizer gelaagdheid vind ik er zelfs nog meer gelaagdheid in zitten dan voorganger "Delta Machine", pluspunt dus. Ik vind over het algemeen de nummers weer sterk in elkaar zitten, maar zo goed als hun laatste zeer sterke plaat "Playing the Angel" ook weer niet, maar die vind ik dan ook 1 van de beste uit hun ouvre. Sterk aan "Spirit" vind ik ook dat je soms meegezogen word in the flow. Wat me wel een beetje tegenvalt is als Martin Gore gaat zingen, laat dat alstublieft aan Dave over. Martin zingt op "Spirit" te zeurderig, maar dat is mijn mening. Maar zingen samen met Dave vind ik dan weer o.k.
Het hoogtepunt van de plaat vind ik wel het nummer 'So much love', Depeche Mode op z'n best, geniaal, van begin tot eind toe.
'Poorman' begint met de bekende DM bliepjes zoals uit begin jaren '80. Over begin '80 gesproken, de foto's van de heren met de voorhamers vind ik wel erg refereren aan de albumhoes van "Construction Time Again",...mischien toevallig? Maar ook dit nummer 'Poorman' klinkt erg lekker.
En ook 'No more (This is the last time) is 1 van mijn favorieten. Mooie afsluitende nummers.
Conclusie: "Spirit" vind ik zeer geslaagd. Zeer waardige opvolger van "Delta Machine".

Wat een verrassend fijn album.
De plaat begint fantastisch en laat dat niveau bijna niet meer los. Een heerlijke consistente DM plaat die zich prima kan meten met hun beste werk.

Ps score verhoogd na concert afgelopen zondag 3,5* Wellicht zit er nog meer in het vat.

Vannacht Spirit nog eens uitvoerig beluisterd. Met koptelefoon! De ervaring leert namelijk dat in het donker bij het zachte licht van de straatlantaarn - de kap is een beetje vies - de muziek meestal veel en veel beter binnenkomt. Helaas wil dit experiment bij de laatste telg van Depeche Mode maar niet lukken. Alleen Cover Me kon mij echt wakker houden. Misschien later eens. Voor nu halfje eraf!

Ik sluit me aan bij Alicia. Het album is donker en depressief. Dat kan met muziek best goed uitpakken maar op Spirit voor mij helaas niet. Beste nummer vind ik opener Going Backwards. Verder kunnen Cover Me en Poorman er ook nog mee door. De bonus tracks van de deluxe editie hebben geen toegevoegde waarde.