Depeche Mode - Spirit (2017)

Where's the Revolution is een toffe nieuwe song. Niet nieuw maar heeel degelijk.
En biedt meteen al meer opwinding dan de schatplichtige theXX, waar ik al op uitgeluisterd ben.

Where's the Revolution vind die single maar bout word echt eens tijd dat er iets goed uit komt de laatste jaren was het niet te pruimen

Wat een zure reacties hier op voorhand zeg.... En ook over het vorige werk.. Waarom probeer je het dan nog vraag ik me af.

Ik blijf proberen omdat ik het triumviraat Music for the masses, Violator en Songs of faith and Devotion echt wel zeer goed kan smaken. Ultra kan me ook wel bekoren, maar vanaf dan gaat het naar beneden... Nog een paar goede singles zoals Dream on en Precious... Maar daarna vooral veel geforceerd gedoe.

Maar ik hoop op beter, zeker beter dan de single die me wederom ontgoochelt...

Als groot Depeche Mode fan sinds de jaren '80 wordt het steeds moeilijker om een neutraal oordeel te geven.
Het is een band die me eigenlijk nooit teleurstelt en ik heb een enorm zwak voor ze.

Maar zijn ze nog steeds even opwindend en spannend als een aantal albums terug? Ervaar ik nog steeds die verhoogde adrenaline als er zo'n kneiter van een nummer voorbijkomt?
Het antwoord is heel simpel: nee.

Toch luister ik nog steeds graag naar hun nieuwe albums, ook al verrassen die nergens meer. De ene keer ietsje donkerder dan de andere keer, en dat zijn dan lichte accentverschillen. De laatste albums liggen telkens behoorlijk in elkaars verlengde en dat is met Spirit al niet anders.

Single Where's the Revolution wil niet heel erg aanslaan bij mij, maar opener Going Backwards pakt gelijk al prima. Het is een nummer met net even een iets luchtiger toon. Geen Just Can't Get Enough of zo, maar het is een vrij makkelijk in het gehoor liggende compositie. Dat valt al heel helemaal op als Where's the Revolution daar achterna komt.
Op The Worst Crime nemen de mannen al weer flink gas terug om vervolgens op Scum het pedaal weer ietsje in te trappen. Er wordt een wat gruizig geluid gecreëerd, maar ik ben er nog niet uit of ik dat nu echt mooi vind of juist niet.
You Move heeft dan weer iets kils (en doet me een beetje aan Exciter denken, ook al is dat niet helemaal terecht denk ik), dat gevoel blijf ik houden bij Cover Me, maar daar vind ik het naar het einde toe eigenlijk best wel een gaaf nummer worden.

En zo gaat Depeche Mode in een vrij traag en tempo het hele album door. Echt opbeurend klinkt het allemaal niet. Een nummer als Eternal is ook zeker niet het nieuwe Somebody.
De nummers klinken kil en donker. Het zijn zeker geen pakkende melodieën waar je gelijk van in de sfeer raakt.

Spirit sluit zoals gezegd goed aan bij het rijtje voorgangers. Het is in elk geval geen hitmachine geworden. De donkere kant is zeer zeker nog niet in de ban gedaan, en daarbij is het ook niet echt een warm album geworden.
Depeche Mode is zeker geen feestband. Ook geen good old back to the 80's. Ze zijn een instituut geworden. Dat is niet erg, maar ik hoor het wel af aan Spirit. Het heeft iets geforceerds. Ik volg mijn oude jeugdhelden desondanks toch wel. Maar Spirit is geen makkelijke kost en het zal nog wel even duren eer ik er in ga komen vrees ik. Niet een album dat ik 'even makkelijk voor mijn plezier zal gaan opzetten'. Hopelijk ga ik nog een hoop moois ontdekken, maar tot nu toe geef ik toe dat dit waarschijnlijk niet tot mijn favoriete Depeche Mode albums zal gaan behoren; het is mij te traag en log. De tijd zal leren of ik deze mening blijf behouden........ met deze band weet je maar nooit. Albums als Playing the Angel en Exciter hebben me ook meer tijd gekost voor ik die op waarde kon schatten.

Remix EP uit van Where's the Revolution met onder andere eentje door Autolux

Het is altijd erg vermakelijk om de kritieken van fans te lezen op een nieuw te verschijnen album. Alan Wilder moet terugkomen. Ze zijn hun identiteit kwijt. Het is te donker. Ze willen een nieuwe fanbase bereiken. etc etc..... In werkelijkheid evolueren ze met elk album. Nog steeds. En dat is een hele knappe prestatie. Ik heb alle albums altijd van tevoren besteld, zonder iets beluisterd te hebben. Nu ook weer. Ik heb de verleiding van het vroegtijdig beluisteren niet kunnen weerstaan, het album is hier en daar al te vinden op het net. Maar na een paar keer luisteren kan ik rustig zeggen dat het weer erg, erg goed is geworden. Going Backwards is de perfecte opener, de track kruipt langzaam onder je huid. Andere hoogtepunten zijn voor mij You move en Cover me. Laatstgenoemde is met die zwevende synths echt hemels. Poison heart is rauw en slepend, het piept en kraakt en ik houd er van. Ik ben alleen iets minder enthousiast over The worst crime en Eternal.
De politieke gelaagdheid is niet te vermijden, de heren zijn kwaad. Dat is wel duidelijk. Maar laat ze maar, want het levert iets moois op! Hier kan ik de komende 4 jaar wel weer mee verder Ze flikken het iedere keer weer, dit fijne bandje. Nog een paar daagjes en dan komt het vinyl!

En het is wederom zo: veel draaien geeft meer prijs. Halfje erbij waar ik al een beetje vanuit ging ?

Heb net de remixes beluisterd van Where's the Revolution en volgens mij is dit nummer beïnvloed door Martin's liefde voor de buitenbeentjes van Sparks (Ron en Russel Mael) die vaak humor en kitsch weten te verwerken in hun werk.

Het stukje in Where's met synth-imitatie van de opstomende trein en de regel "hop on board" is erg hippie-achtig op het onschuldige af, terwijl andere delen van de tekst verontwaardiging doorklinkt. Het lijkt dat DM wil dat men in actie komt maar niet op een agressief/negatief manier. Alsof DM niet echt een protestlied wil maken, maar wel een observatie van de tijden maakt (relevant wil zijn).

Er staan wel paar mooie tracks op ( Going Backwards, ,The Worst Crime, No More (This Is The Last Time, Where's The Revolution ) ..maar ook wat minderen, dat heb ik bij alle albums van Depeche Mode.

Er is dus nog hoop want voorlopig vind ik er geen fluit aan.

Dat vond ik van de eerste draaibeurt ook. Na de derde kwam mijn reactie hier.

Vandaag via koptelefoon beluisterd en ineens viel het een stuk beter.

I'll keep that in mind. Het zou niet de eerste Depeche Mode zijn die slechts na een tijdje landt.

Man surrenders, Spirit don't zeggen we dan maar
Zal m volgende week beluisteren..ben benieuwd of de mannen er nog wat van kunnen. Beste sinds PTA zou ik al enigszins tevreden zijn..

Ik ga 'm ook zeker beluisteren.
Ben van hun eind 80's/ begin 90's werk wel aardig onder de indruk geraakt.

Dat is zeker hun mooiste periode! Hun 97 album is ook nog erg tof..die daarna ook nog alleraardigst..die daarna een paar songs en toen was t fini! De laatste paar zijn sowieso om te huilen..dus verwacht er maar niet teveel van (mijn mening)

Ik houdt wel van deze vooral sombere nummers. Beter als de 4 voorgaande albums imo.

Dit schept verwachtingen. Want Playing the Angel was allesbehalve verkeerd.

Na drie albums met producer Ben Hillier vonden de heren het tijd om met een andere producer in zee te gaan voor dit album; hun keuze viel op James Ford van Simian Mobile Disco.
Prima keuze wat mij betreft, want voor het eerst sinds Ultra kan ik eindelijk weer eens een Depeche Mode album beluisteren zonder één nummer over te moeten slaan; en hoewel het zeker geen makkelijke kost is en eigenlijk meerdere luisterbeurten vereist was er bij mij vrijwel meteen de klik bij elk nummer op Spirit.

Na de niet al te positieve berichten, vanmorgen met tegenzin aan begonnen. Maar wat een lekker album is dit zeg. Allemaal niet heel vernieuwend tov de vorige albums, maar who cares...
You Move en So Much Love zijn voor nu favoriet. Scum wijkt wat af van wat ik van ze gewend ben, maar ook een toffe track. Dave is goed bij stem en de bliepjes zijn een genot.
Deze gaat nog wel wat luisterbeurten krijgen!

Gewoon een erg goed album wat moet groeien. Dat is met de meeste goede albums zo.

Zoals met alle albums van DM zal deze ook weer wat luisterbeurten nodig hebben.
Wat ik hier vooral lees is dat het wat eentonig en duister is.Klinkt mij positief in de oren.17 Maart weet ik meer.Afgaande op de laatste 3 albums verwacht ik wederom een sterk album.

Ik houdt wel van deze donkere sound. Vrolijkheid is ver te zoeken en dat is voor mij goed nieuws.
Gelukkig een mindere poppy kant die ik vreesde na de voorgaande albums.
Toen ik dit de eerste keer beluisterd had, wist ik dat het goed zat, vandaar 4 sterren, en dat hebben de voorgaande albums niet gehaald.
Ook hier You Move en So Much Love de favoriet samen met Where's the Revolution.

Het album heeft zoals volgens mij wel vaker bij DM, een beetje 2 gezichten.
De singles zoals Where's The Revolution of Poorman (dat wordt er vast weer één hoor!) en de album-sound die wat donkerder en wat serieuzer klinkt.
Voor veel mensen de reden dat men na regelmatiger beluistering toch weer een aankoop overweegt.
Iets dergelijks had ik vroeger met Thompson Twins, David Bowie of Tears For Fears - albums.
Geraak qua beoordeling dus gemiddeld genomen, niet dikwijls boven de 3 sterren met hun lp 's, maar er staan altijd weer voldoende gave werkjes op.

Laten we nou eerlijk wezen. Wie zit er nou te wachten op I Just Can't Get Enough, Part 2?

ik niet, flutnummer . Maar de laatste 4 albums waren ook niet favoriet bij mij.

Had nooit echt een behoefte om DM op te zetten maar het vorige album wekte Mn aandacht. Waarschijnlijk door het nummer Heaven.

Cover Me lijkt de beste song.
Lijkt vrij standaard te starten, maar groeit subtiel in een elektronische brei, die voor DP nieuw klinkt.
Zeer geslaagd hoogtepunt in een toegankelijk album..

Ik denk dat ik de plaat morgen in huis heb en volg nog wel met mijn bevindingen, blijft een topband.

Vandaag de lp in huis en ja, dan knalt het gelijk een stuk harder de woonkamer in. Het kost even tijd er in te komen maar dan heb je wederom een prima Depeche Mode in bezit.