Earth and Fire - Song of the Marching Children (1971)

Dan behoor je misschien tot de gelukkigen die hun hele discografie in bezit heeft. Misschien kan iemand bij platenmaatschappij Universal Nederland zich nog eens achter de oren krabben of dit een goed moment is tenminste een verzamelboxje opnieuw uit te brengen. Daar is behoefte aan! Al snap ik de ethische problemen ook wel.

De verzamel boxset van Universal kwam uit in 2017, al de negen studioalbums, een bonus cd met singles en rarities en een fraai verzorgd boekje.

Ik had al een deel van hun werk op cd, met moeite verzameld aangezien de cd pas echt uitkwam na het stoppen van de band.

Al het materiaal klinkt mij nog fris en goed in de oren en verveelt nooit!

Ik ben Jerney en de overige groepsleden heel dankbaar voor al het moois dat ze hebben achtergelaten.

Wellicht hun beste en meest sfeervolle album. Met name de titelsong is erg geslaagd en de hitsingles hierop behoren tot hun beste.

Waar bij dementie sprake is van aantasting van het kortetermijngeheugen, was er afgelopen vrijdagochtend op NPO Radio 1 bij Spraakmakers sprake van een omgekeerde versie daarvan: het langetermijngeheugen ontbrak bij het in memoriam over Jerney Kaagman. Haar carrière werd besproken als o.a. zangeres van Earth & Fire en jurylid bij Idols. En dan betweterig: "Ik hoorde net: 'rockband'. Een zwaar woord, ja, haha" klinkt het vanaf 39 m 26 s. De (symfonische) rock van de groep was de aanwezigen in de studio kennelijk onbekend.
Zucht... Veel nieuwsberichten gingen vooral over haar werk bij Idols én over het blauwe pakje ten tijde van hitsingle Weekend (zie berichten bij bijvoorbeeld NOS en AD). De jaren daarvoor vind ik muzikaal gezien veel indrukwekkender.

Ook voor mij was het muziek van voor mijn tijd, maar een beetje muziekliefhebber zou moeten weten dat Earth & Fire zoveel meer was. Via de radio hoorde deze scholier in de tweede helft van de jaren '70 en ook in de jaren '80 regelmatig hun rockhits voorbij komen via programma's als Arbeidsvitaminen. Storm and Thunder (#6 in oktober '71) en mijn favorieten Memories (#1 in mei '72) en Maybe Tomorrow, Maybe Tonight, (vier weken #3 in maart-april '73). Singles die je terugblikkend onder adult oriented rock zou kunnen scharen, een genre dat toen echter nog niet bestond.
Zie daar de diepgang van de categorie 'shownieuws'. Op MuMe graven we gelukkig dieper en is het muzikale geheugen beter, mag ik hopen.

Van Earth & Fire viste ik ooit een nogal vervuild exemplaar van Song of the Marching Children uit een kringloopbak. Vandaag weer eens opgezet.
Progressieve rock, enigszins in dezelfde stijl als die van het Engelse Curved Air, of de eerste albums van het Amerikaanse Styx. De gebroeders Koerts die met inventief toetsen- (Gerard) en gitaarwerk (Chris) de grenzen van rock oprekten. Op dit album geldt dat vooral voor de dikke 18 minuten van het titelnummer, opgebouwd uit zeven delen. De achterzijde van de hoes vermeldt hoe ze heten én hoe lang ze afzonderlijk duren. De lenige ritmesectie van bassist Hans Ziech en drummer Ton van de Kleij, beiden schreven mee aan de meeste nummers, als solide basis.

Vier nummers op kant 1 met een vrij toegankelijke aanpak van symfonische rock, zoals dat toen nog heette. De onderkoelde, heldere stem van Kaagman; de Koertsen die spelen met de diverse geluiden die hun instrumenten kunnen bieden, van ingetogen tot luid, ze maken dit tot een gevarieerd album.
Toegankelijke symforock van een groep die al begin jaren '70 internationaal scoorde. Mijn vinyl (met klaphoes, persing 1971) moet ik één dezer dagen eens schoonmaken, eens kijken of de tikken verdwijnen.

Ja, Weekend was hun grootste hit en kijkend op mijn streamingkanaal nog altijd hun populairste nummer. Laat onverlet dat dit een voluit rockband is geweest, zoveel méér dan dat ene liedje. Elpee Song of the Marching Children is daarvan een sterk voorbeeld.

De spijker op z'n kop RonaldjK! Ik moet vrezen dat ook bij andere onderwerpen in het nieuws niet erg ver wordt teruggezocht. Ik kan voorbeelden noemen, maar doe dat niet.

Misschien wel het meesterwerk van de band .
Heb de cd gisteren binnen gekregen met de bonusnummers erop maaaaarrrrr ,,, waarom zetten ze 3 singles erop met hun b kantjes en vergeten ze Seasons , Ruby Is The One en Wild And Exciting met de b kantjes . Die singles verschenen toch eerder dan Invitation .
Beetje vreemd maar wel lekker album .
5 stars . Vreems dat deze niet in de top 250 staat , best een hoog gemiddelde , nou ja vreemd , als ik de nummer 1 en 2 bekijk is het allemaal niet vreemd .

Die singles staan op hun debuutalbum.

Dat klopt maar ze hadden die 3 makkelijk op de bonus schijf erbij kunnen zetten met hun b kantjes .

Het is vreemd, het is raar, het is schandalig. Radiohead beter gewaardeerd dan enkele albums van Earth & Fire.
De vraag is: hoe stoten wij die twee albums van Radiohead nou eindelijk eens van de troon?

Mijn oudste zoon ziet dat anders... Clash of the generations.

Dat je na ruim 20 jaar op deze site nog altijd niet lijkt te weten hoe de Top 250 hier is samengesteld verbaast me toch wel een beetje

Nou GrafGantz, leg het ons uit!

Assistent to

De top 250 populairste albums. Deze lijst is samengesteld uit de persoonlijke top 10-lijsten van de actieve MusicMeter-gebruikers, en dus niet via de stemgemiddelden. Een nummer één positie in een persoonlijke top 10 is goed voor 10 punten, voor een nummer tien-notering krijgt een album 1 punt voor deze lijst. Albums jonger dan 2 jaar oud komen nog niet in aanmerking voor deze lijst.

Conclusie: er zijn er dus veel teveel Radiohead liefhebbers op MuMe ? Immers: in het dagelijks bestaan is het zoeken van Radiohead liefhebbers zoiets als het zoeken van een speld in een hooiberg. Toch?

AI: Yes, Radiohead remains exceptionally popular. While they have been on a recording hiatus as a full band, they pull in massive streaming numbers—surpassing 16.6 billion streams on Spotify

Bv.

Deep Purple has over 2.34 billion total streams across all songs on Spotify,

En Earth & Fire?
Ervaring leert trouwens dat je AI berichten vooral met een korreltje zout moet nemen...
Ik luister 10 keer liever naar het album "Song of the Marching Children" dan het nr. 1 album van Radiohead..

Toch vreemd dan dat Radiohead in bijna alle pols wat betreft de meest overschatte band of all time overal in de top 5 staat .
We kennen ook allemaal de creteria hier op MM om op 1 in de top 250 te komen en die is niet waterdicht . Sterker nog , je zal hier nooit een waterdicht systeem krijgen wat betreft een top 250 lijst .

Dankzij (vreemd woord in deze context) het overlijden van Jerney Kaagman nu pas ontdekt en meteen schaam ik me daarvoor. Wat een prachtige muziek is dit (ben nu bij Storm and Thunder)! En wat een stem van Jerney! De schat die muziek is blijft maar geven.

Prachtig album .
Al iemand opgevallen dat vanaf 11 minuten in SOTMC het veel lijkt op Oh Well van Fleetwood Mac .
Zelfs de B kantjes zijn erg goed .

Dat hoor ik niet eerlijk gezegd. Het is allebei een solo gitaar intermezzo, maar daar houdt de vergelijking wat mij betreft mee op.