Pearl Jam - Yield (1998)

Ik ben anders erg blij met Matt Cameron. In mijn ogen de beste drummer die Pearl Jam ooit heeft gehad. Dit album doet mij (als enige PJ-album) niet zoveel, maar dat zal niet te maken hebben met Jack Irons. Dat is natuurlijk ook een uitstekende drummer.
Wat ik zo uit interviews en dergelijke heb gelezen is Matt Cameron ook qua persoonlijkheid een hele belangrijke, stabiele factor voor de band. Dus wat dat betreft ben ik sowieso blij dat Cameron erbij is. Hij is er ook al weer vijftien jaar bij. Toch wel opvallend. Pearl Jam versleet in acht jaar vier drummers.

Klopt Matt Cameron Is een zeer goede drummer,..maar ik vind de creatieve bijdrage die Jack Irons
bij No code en Yield leverde erg gaaf helemaal mijn smaak hihi!!!!!!

Dit album van Pearl Jam doet mij niet zoveel. Ik hoor Eddie Vedder graag want hij beschikt over een van de mooiste stemmen die de muziek rijk is, maar het songmateriaal vind ik niet overtuigend en mist voor mij het heilige vuur.

Daar kan ik wel enigszins inkomen, want: na Ten komt er eerst een hele tijd niets vervolgens kun je van de albums daarnaa één mooie dubbelaar maken die TEN enigszins gaat benaderen. Voel je em

En van die mooie dubbelaar kun je weer één topalbum à la Ten maken, toch?

Als je maar begrijpt wat ik bedoel

Zo is het, Neal.

Goh, dat is de tweede keer dat je zoiets zegt, Neal. Het zal je niet verbazen dat je mening niet door iedereen wordt gedeeld.

Hoeft ook niet ik reageer alleen maar. Ik zie het zo. Anderen hebben uiteraard een andere mening. Dat is smaak toch?
TEN staat echt huizenhoog boven de rest en dat mag jij anders zien uiteraard.
Op hun andere albums staan er altijd wel goed nummers op maar nooit meer een heel album vol.

Ik heb er geen enkel probleem mee dat jij deze mening hebt, maar omdat je het bij een ander album ook al zei, kwam het wat opdringerig over en daar zag ik het nut niet van in. Vandaar.

Nogsteeds is dit album de volle 5* waard, want van begin tot eind geweldig zonder mindere nummers. Anders qua sfeer en beleving dan Ten, maar dat album heeft ook een heel apart en eigen uniek geluid, sfeer en emotie. Maar die vergelijking moeten we ook niet maken.

Die vergelijking moeten we zeker niet maken. Ten is uniek en het is niet eerlijk om ieder album van een band te vergelijken met hun grootste succes en in mijn ogen ook hun beste album (al zit Vitalogy er dicht bij naar mijn mening).

Ik vind trouwens dat ieder album wel een eigen sfeer en een eigen geluid heeft. Dit album vind ik nu juist de minste in het glorieuze oeuvre van Pink Floyd, maar ook dit album heeft zijn eigen geluid. Ontzettend knap dat het de heren dat vrijwel altijd lukt.

Helemaal mee eens, alleen Given To Fly doet mij aan het geniale Ten denken.
In Hiding is ook een mooi nummer.
Brain of J. vind ik verschrikkelijk.

Grappig, ik vind Brain of J het beste nummer van deze plaat. Doet mij denken aan het door mij bewierrookte Vitalogy. Is ook in die tijd geschreven.

Het is even wennen. Luister nog maar eens

Dit album moet je natuurlijk helemaal niet met Ten vergelijken, dit is een album op zich. Yield is een album waar het af en toe intens wordt op z'n Pearl Jam's, zoals bijvoorbeeld op Given To Fly & het geweldig gierende Do the Evolution, ook live één van mijn favorieten. Maar er staan ook flink wat mooie liedjes op, zoals het prachtige Wishlist, Pilate & In Hiding. Overigens opent het album ook sterk met Brian of J, dan het mooie Faithfull & het licht dreigende en dan weer zelfs wat funky No Way achter elkaar. Side One van de plaat is zo ijzersterk.

Ik vind de fraaie hoes ook erg goed passen bij de muziek of andersom. Stel je voor dat je door the west (!) van the USA rondrijdt en dan deze cd in de speler hebt. Hoe perfect wil je het hebben? Ogen dicht en gaan!

Rondrijden met je ogen dicht is, zelfs in het westen van de USA, niet aan te bevelen.

In your dreams!

Na het iets tegenvallende No Code kwam Yield.
Deze plaat beviel mij een stuk beter. Het geluid was weer wat steviger en er stond kwalitatief een aantal hele goede nummers op, waarvan Do The Evolution voor mij is uitgegroeid tot een echte live favoriet.
Voor mij was dit het definitieve bewijs dat PJ het in zich had om een echte rockdino te worden, wat inmiddels ook gelukt is.

Na verhuizing was ik mijn CD's aan het uitpakken en de stereo aansluiten in m'n nieuwe "men cave". Als eerste kwam ik deze tegen. Ooit eens gekocht, zo van wow Pearl Jam die ooit eens wereldnummer Alive ten gehore brachten. Ook vanwege het nummer "Given to Fly". Om de stereo uit te testen deze er maar in gedaan. En idd wow wat een leuk album is dit eigenlijk. Die gaat vaker in de CD lade!

Ken je ook andere albums van Pearl Jam, linxde1? Die zijn zeker ook de moeite waard.

Ja hoor, Ten en Vs. ken ik ook. De rest niet. Ze zijn een beetje buiten mijn scope geraakt. Eddie Vedder met z'n Into the Wild zit ook in mijn collectie. Misschien de PJ albums een keer bij langs. Leve Spotify!

Misschien eens beginnen met Backspacer?

Wishlist.... Wat is dat toch een geweldig nummer !

Destijds reikhalzen uitgekeken naar dit album. De eerste vrijgegeven single; Given to Fly vond ik fenomenaal, wat een opbouw en dan het kamerbrede refrein waar je geen weerstand tegen kon bieden. Wat was de rest van het schijfje dan toch (wederom) weer een teleurstelling, de lijn werd van Vitalogy en No Code werd naar mijn mening weer doorgetrokken. Opener Brian of J. vind ik maar een zwakke song, Faithful vind al weer wat sterker, echter No Way is weer zwak, weer zo'n losse flodder die maar nergens heen lijkt te gaan. Wishlist is niet slecht, bij vele fans zelfs een favoriet, het gitaarwerk is in ieder geval dik in orde. Pilate irriteert weer met zijn hemeltergend slechte refrein. Red Bar is volgens mij een Vitalogy overblijfsel, het voegt werkelijk helemaal niets toe aan de schijf. Low Light is dan wel weer een heerlijke song, hier doen de heren waar ze sterk in zijn, een mooie compositie, gevormd rondom de dragende vocalen van Vedder. In Hiding had een prima afsluiter kunnen zijn maar hierna komen wederom twee nummers die het plaatje als de bekende nachtkaars uit laten gaan. Met vijf nummers niet beter of slechter dan No Code maar meer van hetzelfde.

‘No longer overwhelmed, and it feels so simple now’

Misschien wel de meest democratische plaat van Pearl Jam, waarbij Eddie Vedder zijn ego een beetje onder controle houdt, en meer input toelaat van de anderen. Misschien ook daarom wat bedeesder dan de vorige twee platen, en al moet ik zeggen dat ik die persoonlijk iets beter vind, blijkt Pearl Jam in balans vaak tot fraaie dingen in staat.

Mede vanwege een paar sterke singles (en omdat de band uit zijn schulp kruipt en weer wat interviews gaat doen) doet de plaat het commercieel en kritisch ook beter dan zijn voorganger. Geholpen door de sterke leadsingle ‘Given To Fly’ lijkt de mainstream de band langzaam te gaan accepteren voor wat ze zijn, en misschien ook vice versa.

Ruim twintig jaar later mag het eeuwige refrein ‘het lijkt niet op Ten’ sowieso wel onderhand verstomd zijn, en kunnen we Yield gewoon de credits geven als een van de meest coherente, gevarieerde, en ook een van de beste platen van Pearl Jam.

'Brain of J.'
Zet een traditie van sterke albumopeners voort. De eerste van drie uitstekende tracks op dit album waarvan de muziek werd geschreven door -een opvallend in de credits aanwezige- Mike McCready. Met stevig gitaarwerk, een uitzinnig refrein, een sterke, dynamische opbouw en een Eddie Vedder aan het randje van de waanzinnigheid, combineert het veel sterke kanten van Pearl Jam. Toptrack.

'Faithful'
Tweede sterke track door McCready en Vedder, gedragen song waar het contrast tussen de weemoedige coupletten en het stevige refrein de sterkste troef is. De golf van akkoorden waarmee het refrein zich aankondigt tilt de luisteraar naar grote hoogten zoals alleen Pearl Jam dat kan. Vedder klinkt naar het einde toe wel een beetje inspiratieloos, maar beschikt gelukkig over een stem waarmee het nauwelijks opvalt als hij onzin uitkraamt.

'No Way'
Tekst en muziek geschreven door Stone Gossard, maar in plaats van gitaren maken drums, bas en een unieke vocale performance van Eddie Vedder de dienst uit. Het klinkt bijna new wave-achtig: ‘I just need/ somewhere to be there for... me.’ Een nummer dat niet heel erg klinkt als Pearl Jam, en daarom weinig als favoriet genoemd wordt, maar wat een heerlijke track eigenlijk. De coda, als de gitaren het alsnog overnemen, is weer een echte climax in de beste traditie van de band.

'Given To Fly'
Fraaie eerste single, die voor het eerst in een paar jaar ook weer airplay wist . Later ontstond wel een mini-schandaaltje toen werd opgemerkt dat het nummer érg veel overeenkomsten vertoont met ‘Going to California’ van Led Zeppelin. Robert Plant en Jimmy Page hebben daar nooit moeilijk over gedaan, maar goed, die willen zelf ook niet aangeklaagd worden door de mensen van wie zíj alles hebben gestolen, natuurlijk. Verder een heerlijk nummer met (wederom) lieflijke coupletten en een stormachtig refrein, briljant gitaarwerk, en Vedder die vocaal in topvorm is. De enige andere kritiek die je kunt geven is op Vedders tekst, waarin hij in onhandige metaforen aangeeft hoe hij heeft leren omgaan met zijn status als rockster, en daarbij soms onbedoeld megalomaan klinkt. Maar goed, dat is Vedder.

'Wishlist'
Tweede single, en een nummer dat een behoorlijke populariteit heeft weten te behouden (zie ook de statistieken bij dit album). Zelf heb ik het altijd een beetje een saai nummer gevonden, eerlijk gezegd, alleen het fraaie gitaarwerk zorgt er na twee minuten nog voor dat ik me niet ga irriteren. Maar dat is dan ook wel héél mooi.

'Pilate'
Het goede nieuws: doordat de andere bandleden solocomposities bijdragen, wordt de sfeer een stuk beter. Het slechte nieuws: het eerste nummer op een Pearl Jam-album dat geheel door Jeff Ament is geschreven is een van de allergrootste stinkers van de band. Gaat helemaal nergens over: wazig couplet, slecht refrein, rare tekst. Had hooguit op een b-kantje thuisgehoord. Nou ja, voor de bandvrede dan maar.

'Do The Evolution'
Weer een nummer dat populair is geworden en gebleven, ook omdat het de eerste song van de band was sinds ‘Jeremy’ die werd voorzien van een videoclip, door Todd McFarlane. Ik zou de skipknop er niet voor indrukken, want het is een lekker vuige rocker al met al, maar ook wel een beetje te schreeuwerig, en de politieke woede voelt een beetje spastisch aan.

[Red dot]
Leuk knutselwerkje van Jack Irons, geinig tussendoortje.

'MFC'
Tekst en muziek door Vedder, die als componist niet echt uit de verf komt op deze plaat. ‘MFC’ is een aardig nummer, maar de toegankelijke melodie en het toffe gitaarwerk kunnen niet helemaal verhullen dat het refrein toch wel érg onnozel is.

'Low Light'
De tweede solocompositie van Jeff Ament is stúkken beter dan ‘Pilate’. De vlakke manier van componeren van Ament zorgt ervoor dat ik moeite heb om mijn aandacht er bijna vier minuten bij te houden, en Ament is (nog) geen tekstdichter die meteen in aanmerking komt voor een poëzieprijs. Toch heeft dit nummer iets ondoorgrondelijks, een bepaalde verheven sfeer die me ergens toch wel raakt.

'In Hiding'
Waarschijnlijk mijn favoriete nummer van Yield, lichtelijk geïnspireerd op de schrijfsels van de Amerikaanse denker Buckminster Fuller (en volgens mij niet op Bukowski, zoals Wikipedia beweert). Fuller sloot zichzelf soms maandenlang af van menselijk contact, en bekeek de wereld daarna met nieuwe ogen (later zou dEUS ook ‘The Architect’ over hem schrijven). Vedder past dit prachtig toe op zijn eigen belevingswereld, en de opbouw van het nummer, typisch Pearl Jam van kalm naar galmende herrie, is subliem.

'Push Me, Pull Me'
Het wordt Pearl Jam zelden in dank afgenomen als ze iets proberen buiten het grunge/alternative rock-straatje. ‘Push Me, Pull Me’ wordt dan over het algemeen ook als vulsel aangeduid. Dat is jammer, want hoewel het zeker geen onontdekt meesterwerk is in de catalogus van de band, is het een redelijk geslaagd experiment. De combinatie tussen het noisy geluidsbeeld en de mompelende, hallucinante spoken word-tekst van Vedder blijft makkelijk 2:26 minuut boeien.

'All Those Yesterdays'
Ik zag tot mijn verbazing dat deze afsluiter allerlaatst staat bij de statistieken op Musicmeter, met maar één stem (op moment van schrijven). Wellicht haken mensen af na ‘Push Me, Pull Me’? En er zijn allicht drie betere liedjes op deze plaat aan te wijzen? Absoluut, maar dit geheel door Stone Gossard geschreven troostliedje verdient het beter dan op de laatste plek te bungelen. Opbouw is hier maar weer eens een sterk wapen, met Jack Irons die met maximaal effect erin komt, en een hoornsectie (!) die het tweede couplet precies goed inkleurt. De coda is weer lekker pittig en intens zoals we van Pearl Jam mogen verwachten. Mooie afsluiter, hoor!
Na een kort stiltemoment volgt nog een stukje latijnse gitaar dat kennelijk ‘Hummus’ als titel heeft, en waar niets interessants over is te zeggen.

Ik heb dit album nooit begrepen. Na vier fantastische albums was daar Yield. Wat was er gebeurt met Pearl Jam? Wat een verzameling nietszeggende songs bij elkaar. Het geweldige Given to Fly uitgezonderd. In Hiding heeft ook nog wel iets. Ik vind het zo een groot contrast met het vorige werk van de heren. Ik heb het album net weer in zijn geheel beluisterd en tig jaar na dato is het me nog steeds een raadsel.

Pearl Jam aan het herontdekken, a.d.h.v. de reviews van Sandokan-veld. Het zijn rare tijden, maar goeie reviews Merci, wie je ook bent. Blijf dat doen

Dank je wel, Pascal!