Marillion - Somewhere Else (2007)

Most Toys heeft van mij een geel sterretje gekregen. Het nummer zorgt voor en beetje opschudding op een album waarop Marillion verder te veel op safe speelt.

Na best wel lange tijd weer helemaal beluistert en dit is toch met afstand voor mij 1 van de minste albums.

Parels zoals Somewhere Else, A Voice From The Past en The Wound worden afgewisseld met wat mij betreft pijnlijke nummers als The Last Century For Man en Thank You, Whoever You Are. Ook klinkt het album niet prettig voor wat betreft productie; zeer weinig warmte.

Mede daarom verlaagt naar 2,5*; gelukkig vandaag Sounds That Can't Be Made gekocht en die klinkt veel en veel beter.

Mijn idee. Goh, kan ik me eindelijk weer eens aan een nieuwe Marillion wagen, ik had het niet meer durven hopen.

Een van de mindere van Marillion. Het titelnummer is schitterend, en The voice from the past ook niet verkeerd maar de rest is middelmatig. Aantal sterren ***

Ik kan me grotendeels vinden in de mening van Clownvis, maar ik vind de overige nummers nauwelijks om aan te horen. Brrr.....wat een koude douche na Marbles. Dit gevoel had ik ook - zij het in mindere mate - bij het verschijnen van This Strange Engine na het schitterende Afraid of Sunlight. Live komen de meeste stukken van Somewhere Else beter uit de verf, maar dit is voor mij geen reden dit album op te waarderen. Gelukkig was opvolger Happiness is The Road weer een behoorlijke stap in de goede richting, en is Marillion met het laatste wapenfeit Sounds... weer uitstekend bezig.

TSE vond ik wel anders, maar zeker niet tegenvallen na AOS....... nog steeds een favoriet. De echte koude douche kwam pas met Radiaton. Punt Com herstelde zich weer enigszins maar bleek voor mij ook geen blijvertje evenals deze misser die na Marbles idd de nieuwe koude douche was. Anoraknophobia beviel me weer uitstekend. Van HITR kon Essence me nog een tijdje boeien maar ook die heeft het veld moeten ruimen. Vanaf Marbles heb ik de draad pas weer op kunnen pikken met het ouderwets degelijke laatste album.

Ik vind het toch jammer dat The Other Half zo weinig voorbij komt want dat is echt een prachtig nummer. Al is het wel zo dat dit nummer live wat beter over komt.

Helemaal geen slecht album van Marillion, veel mensen vinden hem waarschijnlijk minder omdat deze na Marbles kwam dat natuurlijk een fantastische plaat is, overtreffen is bijna onmogelijk. Dat neem niet weg dat dit een prima album is, mijn favorieten zijn The Other Half en Thank You, Whoever You Are. Het grote minpunt van dit album vind ik Most Toys, wat een draak van een nummer. *4.0

plus 1!

Most Toys klinkt misschien chaotisch en monotoon, maar de tekst is wel erg grappig: He who dies with the most toys.... is still dead..

Het is ook niet mijn favoriet, maar op z'n tijd even hard laten blêren is toch wel lekker. Overigens is het contrastverschil mega als daarna de titeltrack door de koptelefoon klinkt. Album is bij mij een beetje in de vergetelheid geraakt. Is een bovengemiddeld album, maar op de titeltrack en The Last Century for Man na, blijven niet veel nummers hangen.

Het beste nummer vind ik eigenlijk een die het album nog niet eens gehaald heeft. Namelijk Say the Word.

Redelijk Marillion met een paar uitschieters (opener The Other Half en het bloedmooie titelnummer) en een paar uitglijders (See it Like a Baby en Most Toys).

Wat mij het meeste stoort aan dit album is de wat doffe en matte productie en daarnaast geeft dit album mij altijd het gevoel dat het allemaal erg snel in elkaar "geflanst" is.

Begint mijns inziens nog redelijk goed, de eerste 2 nummers deden mij vermoeden dat de erg lage scores hier onterecht waren. Daarna wordt het inderdaad een beetje eenheidsworst, en betrapte ik mij er op dat ik me begon af te vragen wanneer album precies ging eindigen. Da's nooit een goed teken...

Ik snap het echt niet. Want met name Somewhere Else (titelnummer) en No Such Thing zijn bloedmooie songs. Misschien dat Faith en Last Century of Man na elkaar teveel van het goede is.

..vind niemand hier dat Steve Hogarth gewoonweg het hele album door tegen het valse aan zingt of erover heen? ...die hoge uithalen zijn niet om aan te horen en als hij stevig aanzet zit er geen enkele kracht achter en doet het mij denken aan de varkens die s'nachts opgehaald werden toen ik klein was en in bed lag. ..muzikaal vind ik het slaapverwekkend. ..Marillion is als een BZN voor en na Annie Schilder. ..voor eenieder die er plezier aan beleeft, geniet er van, maar dit is voor mij het laatste album wat ik van Marillion na Fish ga luisteren.

Neem aan dat dit niet het eerste album van Marillion met Hogarth is? Anders snap ik niet dat je met deze begint, nogal een self-fulfilling prophecy lijkt me.

Met hun laatste plaat zijn ze gelukkig weer op de vertrouwde weg teruggekeerd in ieder geval. Die zou je dan ook best nog een kans kunnen geven. Somewhere Else is samen met Radiation ook voor mij hun meest ongenietbare produkt.

Gezien de opmerkingen over varkens en BZN is het denk eerder dat hij allerlei reacties wil uitlokken...

... vóór Annie Schilder was BZN overigens een hardrockband...

Ik vind eigenlijk helemaal niet dat Steven Hogarth hier tegen het vase aan zingt. Ik vind hem eigenlijk wel prima bij stem. Vind het ook een prima plaat. Vooral de titelsong en A Voice From The Past vind ik van schoonheid getuigen die ik typisch bij Marillion vind passen.

En Most Toys... Gewoon wel lekker eigenlijk met een scherpe tekst. Kan ik ook waarderen, duurt ook niet te lang. Dat is bij dit nummer wel verstandig.

Deze plaat is wel aan mij besteed. Ik zit tussen 3,5 en 4 sterren. In hun voordeel afgerond.

De reactie is idd. wat dik aangezet, maar dat moge duidelijk zijn. Maar ik vind hem echt vals zingen en was benieuwd hoe anderen daar naar luisteren. Daarnaast vind ik ook dat Marillion naast de zang ook muzikaal een geheel andere koers zijn gaan varen na Fish, in die zin is de BZN vergelijking nog zo gek niet . Ik heb meerdere albums met Hogarth geprobeerd, waarvan de 1ste met Hogarth voor mij nog er mee door gaat.

Dat kan en dan ben je zeker niet de enige, ze zijn idd een andere koers gaan varen sinds het weggaan van ons aller vrind Fish. Vergeet niet dat was 1988 (26 jaar geleden!) en het zou toch raar zijn als de band nog steeds jaren '80 neoprog zou maken?

Maar zo vrolijk als BZN is het zeker niet hoor

Ken je Marbles? Wellicht meer jouw smaak.

Ik zag idd. dat Marbles van de periode na Fish, een van de hoogste waarderingen heeft, dus die wil ik ook nog wel beluisteren.

Of Brave. Die ligt wel een beetje tegen het ouderwetse aan, met lange instrumentele passages.

Seasons End natuurlijk nog meer, die ligt gewoon in het verlengde van de fish era

Yep. Die is muzikaal een vervolg op Clutching. Je hebt helemaal gelijk.

Maar Brave kan natuurlijk ook, echt een ouderwetse symfonische conceptplaat van een zeer hoog niveau maar wel redelijk zwaar op de maag en dat moet je maar liggen.

Bij Marillion valt me op dat als ik het album een lange tijd niet heb gehoord en dan weer afspeel, ik het veel beter uit de context van de chronologie kan beoordelen. Zo ook deze. Nu vind ik het allemaal zo slecht nog niet, terwijl ik het in het begin allemaal maar matig vond.

Ja dat is bij deze plaat wel herkenbaar. Het was toch een tegenvaller na het geniale Marbles verhaal. Achteraf blijkt het allemaal zo slecht nog niet al blijft dit album toch een prikkie minder in vergelijk met de topalbums.