Marillion - Somewhere Else (2007)

Als al jarenlange fan, en special vanaf de "H' periode, deze lang in spanning afgewachte album in promo versie weten te bemachtigen enkele weken geleden voor het eerst geluisterd. Hij haalt het niet bij Marbles. Ik ben na een flink aantal keren nog niet overtuigd van de kwaliteit. Er staan een aantal sterke tracks op, waaronder de titel track, Somewhere else. Die is erg goed, maar er staan ook nummers op die jammer zijn.... Ik ga hem absoluut weer halen voor mijn collectie, maar dit wordt een album die ik schaar in het rijtje van mindere albums als radiation en .com......

En er dan toch, pak 'm beet, € 20,= voor uitgeven Tja, dan ben je dus echt een Marillionfan !!

Helaas, na het schitterende Marbles heeft Marillion een gemiddeld album gemaakt met toch wel vrij simpele en niet vernieuwende tracks. Het is natuurlijk ook wel moeilijk om een album als Marbles te overtreffen of om het weer te flikken maar dan had ik liever wat langer gewacht. Geen slecht album dit maar zoals Ayreonfreak hier boven vermeldt:dit wordt een album die ik schaar in het rijtje van mindere albums als radiation en .com...... Daar ben ik het geheel mee eens.

Dat dit niet het beste Marillion werk ooit is klopt wel maar om deze dan maar gelijk te gaan vergelijken met .com dat lijkt me dan toch wel weer overtrokken.

Nee hoor .Com steekt al jaren met kop en schouders onder de rest uit.

goeie plaat.

Geen Marbles, maar een plaat met een geheel eigen feel. Marillion's meest consistente plaat na Brave. Het album heeft een nagenoeg perfecte flow.
ook belangrijk; geen skip song dit keer

Highlights; SE, The Wound, The Other Half.

4 sterren

Pfffff, het begon weer met zo'n dubbel gevoel. Marillion heeft het in zich de meest prachtige nummers af te wisselen met echte bagger (imho ..). Zo ook hier (de single en most toys echt aaaaarghh). Het pluspunt, wat mij betreft is dat het gemiddelde zeer positief uitvalt. Ja, Voice from the Past geef ik stiekem 6 sterren en op het gemiddelde kom ik daarom uit op 4* (krap hoor ..). Ik heb namelijk zin om hem nog een keer op te zetten ...

Dit album maakt op mij, na twee luisterbeurten, niet zoveel indruk als Brave, Seasons End of Marbles. Er staan wel een paar mooie nummers op, maar het haalt het in z'n totaliteit niet bij bovengenoemden.

Voorlopig 2,5*. Kan nog wijzigen in de toekomst.

gewoon een pop album. Ik ben teleurgesteld...ik zie mensen .com noemen...nou die vond ik iig leuker.

Gisteren eindelijk eens de tijd genomen om eens goed naar deze CD te luisteren. Ik kreeg er een beter gevoel bij dan toen ik Radiation en Marillion.com had gehoord. Afgaande op Marbles had ik eigenlijk veel meer verwacht, ook omdat ze drie jaar aan Somewhere Else hebben kunnen werken.

Hoogtepuntjes: The Wound, Voice Of The Past, Somewhere Else.

Tussen de 3* en 3.5*

Na het album nu meerdere keren beluisterd te hebben, moet ik helaas tot de conclusie komen dat Somewhere Else mij een stuk minder bij de strot grijpt dan ik gehoopt en verwacht had. Nu zegt dat weinig over de kwaliteit van deze plaat, maar ik vermoed dat het album bij 'naastgetekende' nooit een echte hoogvlieger zal gaan worden.
Nu zie ik het als een leuk tussendoortje en het is toch eigenlijk een kleine teleurstelling om dat te moeten concluderen...

Ja, het is vervelend om steeds te herhalen maar toch......... . Met zanger Fish nog in de gelederen maakte Marillion alléén maar prachtige nummers .

Inderdaad... en dan doel ik enkel en alleen op het eerste deel van jouw bericht.

Moet nou werkelijk bij ieder Marillion album getroll over fish komen te staan

nogal loze opmerking als je het mij vraagt...

Even voor de goede orde......deze opmerking van Sietse was een logische reactie op een berichtje van een andere user dat inmiddels wijselijk is weggehaald

Over naar deze plaat. Voor het eerst geluisterd vandaag en mogelijk omdat mijn verwachtingen, door de reacties hier, niet erg hoog waren, was de eerste kennimaking best aangenaam.

Overigens is de recensie over dit album in het mei-nummer van Oor ronduit positief, zelfs tegen het lyrische aan. Voor wat t waard is.

nee hoor...hij staat er nog...iets met fish en alleen maar pracht nummers...vind ik een vrij loze opmerking...maar goed...

Somewhere Else vind ik best een goed album, dat inderdaad enkele luisterbeurten nodig heeft om er in te komen. Het heeft niet het niveau van Brave of Marbles, maar om het oppervlakkig te noemen vind ik niet terecht.

Over de gang van zaken van dit album denk ik er als volgt over:

Na het samenstellen van Marbles heeft Marillion ontzettend veel nummers overgehouden. Om deze left-overs (niet altijd vanwege kwaliteit, maar door passing op een album) niet te laten verstoffen, heeft Marillion dit album uitgebracht. Vandaar de wat vreemde aankondiging in het boekje dat volgend jaar album 15 uitkomt. Waarschijnlijk hebben ze afgelopen tijd meer aan dat album gewerkt dan aan Somewhere Else.

SE is geen topper, maar ik kan er toch echt van genieten. Zelfs de wereldwijd verguisde "Most Toys" kan ik wel hebben.

Most toys is muzikaal niet echt een topper nee... het typische dubieuze stevige nummer dat op net wat teveel Hogarth-albums opduikt. Niettemin vind ik de leidende tekstregel in het refrein op zich wel briljant en ook zeer typisch Marillion.

Ik zeg niets .

Dat is alvast plezierig.

Na diverse draaibeurten ben ik er wel aan uit. Dit is een behoorlijk goed album en blijft voorlopig wel even op de rotatielijst.

De eerste twee nummers gaan er bij mij in als Gods woord in een ouderling. Met name de single, met tamelijk subtiel en fraai getimed toetsenwerk, vind ik erg sterk. In ieder geval veel meer Marillion ook dan de a-typische en in mijn ogen ook minder geslaagde hitsingle You're Gone van het veelgeprezen Marbles.

"Thank You wherever you are" wat daarna voorbijkomt bekoort mij muzikaal gezien eveneens al krijg ik hier wel een tikje de kriebels omdat het refrein, waarin de songtitel nogal eens voorbij komt, ook beelden oproept van devoot naar de blauwe lucht starende jongeren op zo'n dag van de EO.

Het rockertje "Most Toys"duurt net kort genoeg om niet te irriteren en vormt een mooi contrast met het prijsnummer "Somewhere Else". Hier horen we wat mij betreft Marillion op zijn best. Dat betekent warm gitaarwerk van Rothery, met zo'n prachtige en typische Marillion-break halverwege het nummer, waarover Hogarth een puike vocale prestatie aflevert. Nu is dit hem wel toevertrouwd, wat mij betreft heeft Hogarth een van de mooiste stemmen in het rockcircuit, maar ben toch ook wel benieuwd hoe hij dit live voor elkaar gaat krijgen.

"Voice from the Past" komt mij nu nog wat gewoontjes over maar stoort zeker niet. Ben benieuwd of dit nummer nog aan kracht wint. Ik ga het voorlopig in ieder geval niet overslaan. Net zo min als "No Such Thing" . Op zich is dit een niet al te inventief standaard nummer maar de productionele vondsten met name ten aanzien van de zang, maken "No Such Thing" toch een aangename luisterervaring.

Dat laatste geldt zeker voor The Wound, samen met het titelnummer de beste track van het album. Gelukkig zijn dit ook de twee langste nummers, hoewel dit naar Marillion maatsstaven met ruim 7 minuten, nog meevalt.

Mis gaat het wat mij betreft pas op het eind van de cd. "Last Century of Man" imponeert mij muzikaal gezien niet. Een beetje een standaardnummer dat op Anoraknophbia had kunnen staan. De prekerige en politiek voor de hand liggende correcte tekst, zorgt zelfs voor een lichte irritatiefactor. Afsluiter Faith vindt mn vrouw leuk en dat is soms goed nieuws maar meestal niet.

Al met al was ik, mede ingegeven door de reacties hier, niet direct, spoorslags naar de platenzaak gerend. Om de verzameling compleet te houden dan toch maar aangeschaft en het valt me dus alles mee. Een topper als "Brave" gaan ze dan waarschijnlijk niet meer maken, maar welke band maakt deze wel. De vergelijking met "Marbles" durf ik toch wel aan. De indrukwekkende geluidsmagie die Marillion op schijfje 1 van deze dubbelaar laat horen, wordt nergens geevenaard, maar schijfje 2 ruil ik zo in voor deze "Somewhere Else".

Dat gezeur idd over Hogarth ben ik ook wel zat. Ik ben op een aantal forums actief waar elke keer weer de verheerlijking van Fish naar boven komt. Net of die wat gepresteerd heeft na zijn afhaken van de band (zeg ik, die 6 albums van Fish nog heeft liggen). Wat erg positief is in de historie van de band is dat Hogarth er bij is gekomen. Zonder hem niet de briljante albums bereikt die er nu liggen. Dat neemt niet weg dat er met SE een middelmatig album afgeleverd is. Ik zou eerder zeggen dat het aan Steve Rothery ligt. Ik kan niets, maar dan ook niets geen beleving, passie en enthousiasme vinden in zijn aandeel op het album. Weg zijn alle solo's en unieke gitaar rifs. Morgen ga ik na een het concert in Hardenberg, eens kijken wat dat voor beleving oplevert....

Wat Fish na zijn Marillion periode heeft gepresteerd interesseert me eigenlijk geen reet . In de tijd dat hij bij Marillion zong vond ik Fish in ieder geval weergaloos goed .

Nou zit het echter net iets anders: er zou eigenlijk eind vorig jaar een EP uitkomen met een aantal nummers die nog over waren van Marbles maar te goed om te laten liggen. Dit wilden ze aanvullen met 1 of 2 nieuwe nummers. Vervolgens ging men schrijven en kwam er een stortvloed aan ideeen die potentie genoeg hadden om een heel album, nee zelfs twee te vullen.
Naar wat ik uit alle verhalen heb begrepen zitten tussen al deze nummers nog niet eens de Lost Marbles. Het laatste wat ik daar over las is dat ze er nog niet over uit zijn wat ze daarmee zouden moeten doen.

Mijn initiele reactie op dit album was ook een beetje lauw. Maar ik had wel een vermoeden dat ik ff geduld moest hebben en dat is dan ook duidelijk gebleken. Na het concert van afgelopen week in Hardenberg heb ik gisteravond het album weer opgezet en verdorie, het kwartje begint nu dan toch te vallen.

Nee, ik vind hem nog niet zo goed als Marbles maar dit album vind ik al duidelijk stukken beter als Anoraknophobia of Radiation / Dot.com.

Ook op dit album weer een aantal, bijna op het pijnlijke af, persoonlijke teksten van Steve Hogarth. Luister maar eens naar het titelnummer, daar krijg ik het persoonlijk erg koud van zeker als je beseft dat ergens tussen Marbles en dit album Hogarth's relatie op de klippen is gelopen.

Bij mij begint het kwartje ook te vallen na een aantal luisterbeurten. Er staan toch wel een paar verdomd goeie tracks op. Het heeft even zijn aandacht nodig om er goed van te genieten.

Beste beoordelers.
Beoordelen is per definitie subjectief.
Je persoonlijke top-10 bestaat, als je al voldoende lang muziek hebt beluisterd in je leven, uit 10 albums met 5 sterren. Dat kan bijna niet anders.
Meet nu eens je beoordeling t.o.v. die noteringen. En dus niet "het beste album van Marillion gaf ik 4,5 dus deze maar 3". Dat slaat nergens op. Misschien vind je het slechtste album van Marillion wel beter dan het beste album van Yes en het slechtste van Yes wel beter dan het beste van IQ. Dan kom je uit op allemaal 0-sterren noteringen voor IQ. Dat werkt toch niet op die manier?

Al met al: ik vind dit Marillion-album de eerste keer al zeer beluisterenswaardig, wat zeker niet gezegd kan worden van de vele andere albums die in het prog-genre verschijnen.

Kijk, deze overdenkingen zijn het méér dan waard om eens goed overdacht te worden...

Nadat ik het geheel eens overdacht heb kom ik tot de conclusie dat ik er geen bedenkingen bij hebt en het dus geheel met je visie eens bent!

(ik geef toe dit bericht ziet er cynisch uit, maar ik ben het met Paulus eens i.i.g. )

Na een aantal draaibeurten kom ik tot de conclusie dat dit een goed album is, maar niet van het niveau Marbles, Brave of Seasons End. Wat ik een beetje mis zijn de gitaarsolo's van Steve Rothery, hij is wat naar de achtergrond gezet. Mooiste nummers: The Other Half, Most Toys, het prachtige Somewhere Else en Voice from the Past. No Such Thing begint mij ook steeds meer te bevallen.
Gisteren ben ik naar het concert in Vredenburg geweest. Het stond als een huis, de heren hadden er duidelijk zin in. Natuurlijk werden er veel nummers van deze cd gespeelt, maar ook van Marbles (o.a. Ocean Cloud!) en van eerdere cd's gemaakt met Hogarth. Hij was overigens zeer goed bij stem. Een heerlijke opening met Splintering Heart. De stemming zat er gelijk goed in.