Marillion - Somewhere Else (2007)

Kijk, eigenlijk sinds Afraid Of Sunlight is Rothery in zijn spel een heel andere kant op gegaan dan wat hij daarvoor heeft gedaan. Het spel werd subtieler en ontdaan van alle franje. De solo's zoals hij die vroeger speelde zijn er niet meer en ook dat gitaargeluid niet omdat hij zijn hele gitaar set-up heeft veranderd.

Maar ik vind hem juist op dit album behoorlijk aanwezig. Ik weet nog dat op het Marillion-weekend we mekaar verbaasd aankeken toen ze een aantal nieuwe stukken speelde en er in zeker 3 een gitaarsolo zat.

Ik zelf kom na de twee concerten die ik heb gezien (Hardenberg en de 16de in Utrecht) steeds meer tot de conclusie dat ik dit album steeds sterker ga vinden. De nummers beginnen te bezinken en het word me ook duidelijk waar ze over gaan. Dat is iets wat voor mij bij Marillion altijd erg belangrijk is geweest.

En intussen is het dus duidelijk dat een aantal Lost Marbles op de aankomende single Thank You Whoever You Are terecht gaan komen.

Mijn eerste kennismaking met deze band. Ik heb de plaat 3 keer volledig beluisterd. Ik had er meer van verwacht maar zo te zien is het niet meteen 1 van hun betere platen. De opener en afsluiter vind ik redelijk goed maar over het algemeen is het standaardkost.
Er gebeurt weinig spannends, de solos vallen niet op. Te veel downtempo. Dit is helemaal niet progressief te noemen maar dat is het probleem bij vele van die bands.

Ik zal 1 of 2 andere platen van marillion nog wel eens beluisteren.

Wat voor bands?? Volgens mij ben je gewoon met de verkeerde verwachtingen aan deze plaat begonnen. Of ben je mischien zelf bij de Neo-prog blijven hangen??

Je hebt gelijk dat je zegt dat Rothery's spel wat subtieler is geworden. Hij is daardoor ook wat minder opvallend geworden. Ik vind ook dat je echt goed moet luisteren wat ie nou eigenlijk aan het doen is.
Ook ik vind het album sterker worden. De teksten zijn ijzersterk, alhoewel ik blijf vinden dat er een paar duidelijk mindere nummers tussen zitten, zoals "Thank you whoever you are" en "The last century for man".

laten dat nou net in mijn optiek de sterkste nummers zijn, deze nummers liggen ook veel meer in het verlengde van wat Marillion tegenwoordig aan het doen is.

Nee ik bedoel wat is hier nu nog progressief aan. Niks toch? Zo zijn er tegenwoordig ook 13 in een dozijn nummers idem dito bands

Ik hou enkel van de oude prog van King Crimson of Van der graaf generator en een beetje genesis. Maar vooral Frank Zappa! Maar ik ga er gewoon van uit dat ik een slechte albumkeuze heb gemaakt voor Marillion.

Ik ben Marillion een beetje uit het oog verloren. Vanaf 'This strange engine' is de liefde over. Eingenlijk al eerder. Op een Fanclubdag heeft Hogard zich zo kinderachtig gedragen tegenover een vriend van me, dat hij van zijn (toen nog wel) voetstuk is gedonderd. Wat een arrogantie! Zo erg zelfs dat de toesenist zijn excuses kwam maken aan mijn vriend. Sinds die dag luister ik met een vooroordeel.

Muziekaal is het allemaal niet meer zo interessant. 'Marbles' had eindelijk weer wat dingen die hoop gaven op beter! Helaas is 'Somewhere else' een kansloos album. De titeltrack is het beste. Maar ver onder de standaard die ik vroeger zoou verwachten van de jongens. 'Most Toys' is naar mijn mening het slechtste dat ze ooit op de plaat hebben gezet! Werkelijk afschuwelijk! Ik begrijp niet waarom dit op plaat komt!

Muzikaal zijn er wel dingen die wat hebben, maar de melodielijnen en de teksten van Hogard zijn van een niveau, waarvan ik zou zeggen: Jongens het is mooi geweest! Stoppen....

Helaas, helaas. Het komt niet meer goed...

Erwin

Toelichting?

da's toch een aardige oude koe inmiddels.

Ik heb sterk de indruk dat je laatste zin weleens met de bovenste te maken zou kunnen hebben.....

Kan het nog wel een mooi verhaal om zijn...

dat zou kunnen maar een echt mooi verhaal is het sowieso niet hoor, Steve H liet zich op dat moment niet echt van zijn beste kant zien (verbaal).

Dus jij kent het verhaal al... wil je het delen met de rest van de groep?

Dat is aan Airswinger volgens mij...

Een vriend, die mee was, stelde hem een kritische vraag. Het was ook typisch dat die vraag als eerste gesteld moest worden. Hij vroeg waarom er singels uitkwamen met van die demo stukken van oude albums, ipv. nummers die het net niet hebben gehaald, zoals dit vroeger vaak gebeurde. Dus niet meer echt een soort 'B' kant.

De reactie van 'H' was echt ongelovelijk. Waarom kom je naar een fanclubdag om je band te beledigen? Hij verwachte leuke vragen. Hij beledigde mijn vriend over zijn kleren. Een reactie van een tiener die niet zijn zin krijgt. Later kwam de toestenist nog zijn excuses maken over zijn gedrag, wat ik wel kon waarderen.

Later tijdens een concert in Verdenburg (met de bananen) lukte het niet een keyboard aan de praat te krijgen. Zo'n hand dingetje. Dus werd deze nogal bruut van het podium geslingerd. Een mannetje met zijn driftbuien... Naar mijn mening heeft hij te veel invloed op de band.

Als ik nu de bassist pret zie maken met Kino, krijg ik het gevoel dat Marillion echt zijn werk is. Kino is voor de fun.

Waarom nu een plaat gemaakt met nummers die geen kop of staart hebben? Ik luister met weemoed naar Seasons End. Alles klopt aan dat album. De opbouw van The Space is onovertroffen. Dat is het laatste meesterwerk van de mannen wat mij betreft. Alls klopt aan dit nummer. De opbouw, de melodie, de zanglijnen, de dramatiek... Die tijd komt niet meer terug!

Snik Snok....

Erwin

Bij mijn vrienden heten de mannen nu "the Marillions".

Dat eerste is inderdaad onaanvaardbaar en kinderachtig. Zeker het beledigen terug over iemands kleren. Het tweede kan ook te maken hebben met het perfectionisme van een artiest. Heeft iedereen af en toe niet een slechte dag met een slechte bui? Reageer jij altijd positief bij tegenslagen?
Ik weet uit verhalen dat hij ook heel attent kan zijn tegenover fans, ook bij mindere tijden van de des betreffende fan. Ik weet niet of die hier ook wel eens post, maar die kan ook andere verhalen vertellen....
En ik heb Pete tijdens mijn laatste Marillion concert ook echt zien genieten hoor!

Of je alle albums ook even goed vindt, is een ander item, ik vond Somewhere Else ook niet goed, maar wellicht volgende keer wel weer een geniaal album!

Dit is overigens geen commentaar op jouw post hoor, ik vindt het ook wel goed van je dat je het verhaal even uitlegt, maar ik wil H's positie ook van de goede kant laten zien.....

Hoe is het mogelijk dat je na Marbles zo'n album maakt? Het lijkt wel een moetertje!

Voor elke artiest geldt dat je ooit je slechtste nummer op CD zet. Deze 'eer' komt de heren nu toe. Hoe durf je 'Most Toys' op plaat te zetten? Ik heb het 3 keer geluisterd om te horen of ik niet droomde... Helaas de werkelijkheid was bitter... Ronduit afschuwelijk! Ik heb met tranen in mijn ogen 'The space' opgezet ( van LP). Dit zijn niet meer de zelfde artiesten... Dat kan gewoon niet! De space is voor mij hun laatste meesterwerk.... en tevens het mooiste wat ze op plaat hebben gezet....

gr, van een gebroken ex-fan

Airswinger, ik moet helaas constateren dat je gelijk hebt, want ook ik heb me verlaagd tot het aanschaffen van dit album. Toen ik het schijfje enkele maanden geleden voor € 5,- in die vreselijke winkel van een Duitse elektronicagigant zag liggen, moest deze uiteraard mee haar huis. Na het redelijke 'Marbles' kon 'Somewhere else' - zeker voor dit geld - toch niet erg tegenvallen... dus wel.
Ik zal straks 'Afraid of Sunlight' maar weer eens opzetten...

[quote]hogweed schreef:
Toen ik het schijfje enkele maanden geleden voor € 5,- in die vreselijke winkel van een Duitse elektronicagigant zag liggen, moest deze uiteraard mee haar huis.quote]

waarom kom je daar dan?? Of als het een koopje is maakt het ineens niet meer uit

Hmmm... leuk zo'n discussie... maar... mag een man ook eens een keer een off-day hebben? Tuurlijk, wat hij deed was niet leuk MAAR ook al jaren terug zo te horen en ook nog eens in de tijd dat ze nog bij EMI zaten en dus niet helemaal de controle hadden over wat er op singles verscheen.

1 ding weet ik wel en dat is dat de man Hogarth de afgelopen jaren behoorlijk is veranderd door een aantal persoonlijke ervaringen waarvan met name het nummer Somewhere Else een ongegeneerd inkijkje in zijn leven is.

Nee, Somewhere Else is niet een plaat die bij hun absolute top behoort maar persoonlijk vind ik het nog steeds een goede toevoeging aan hun oeuvre. Er staan genoeg nummers op die ik in de toekomst nog graag voorbij hoor komen in live-sets.

[quote]vigil schreef:


Tja.... voor sommige aanbiedingen op cd- en dvdgebied moet je wel eens wat 'ontberingen' op de koop toe nemen (enorm druk, herrie van minimaal 3 verschillende muziekinstallaties...) , maar dan scoor je soms leuk met o.a. The Doors - Strange Days, L.A. Woman (nieuw gemixte uitvoering) en Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet voor € 3,- p.st.

Minst goede album van Marillion. Behoorlijke tegenvaller. Het titelnummer vind ik nog wel goed en ook The Wound en No Such Thing kunnen ermee door. Maar vergeleken bij Marbles is Somewhere Else toch onder de Marillion-maat.

Het album is inderdaad niet het beste dat de mannen geleverd hebben, maar als nog vind ik het album nog aardig te pruimen. Ik kan toch wel genieten van het titelnummer en voice from the past. Most Toys is inderdaad erg jammer. Maar de andere nummers vind ik toch redelijk.

Marbles is een geweldig album en dat geeft in ieder geval de hoop dat er misschien nog wel een juweleetje op het volgende album zit.

heb um nu al een hele tijd, en het valt me niet mee. Nog een halfje eraf.
Wel beschouwd zijn alleen 'the other half' en het titel-nummer memorabel. De rest varieert van aardig (voice form the past, last century) tot ronduit verschrikkelijk (most toys, thank you).

Jammer, volgende keer beter (nr. 15!)

"Most Toys" is een bedroevend slecht nummer. Op het concert in 013 vorig jaar waren sommige van deze nummers goed te doen, maar over het algemeen ben ik niet lyrisch over dit album. Verlaagd naar 3 *. Ik zal niet zeggen dat ik de Fish-periode een stuk beter vind.

Most Toys is inderdaad een niet al te best nummer. Toch vind ik veruit het vervelendste van de plaat The Last Century for Man. Zowel de muziek als de tekst, echt hoe zeurderig en tenenkrommend. Om vervolgens met het compleet niet boeiende Faith af te sluiten maakt Somewhere Else ongetwijfeld het Marillion album met het slechtste eind tot nu toe. Godzijdank redden nummers als The Other Half en Somewhere Else deze plaat nog enigszins. Feit blijft wel dat deze plaat zo aan kan sluiten bij 'de matige drie' van de periode 1997-1999.

Hopelijk wordt het nieuwe album Hapiness is the Road wel weer wat. De band heeft volgens mij nog steeds wel potentie om goede albums te maken. Kijk maar naar het ook erg recente Marbles.

Ik ben het helemaal met je eens, al vind ik Most Toys toch echt wel een echte aanfluiting.

En de soundclips van "Hapiness is the Road" beloven overigens veel goeds, maar natuurlijk blijft dat natuurlijk afwachten.

Ik ben de groep na Radiation(prima plaat)de groep enigzins uit het oog verloren.
Ik hoorde bij een vriend iets van hun periode na Radiation,maar werd er niet warm van.
Het wordt mij alleen niet helemaal duidelijk wat voor soort nummers Somewhere Else heeft.
Begrijp ik goed dat de prog.een veel minder belangrijke rol speelt in de muziek van hun op dit album?