Roger Waters - Is This the Life We Really Want? (2017)

Ik moet me wel inhouden om Five Years niet in te zetten bij The Last Refugees zeg.

Viel mij ook al op. Zelfde drumloopje.

De eerste singles zijn misschien niet verassend maar desalniettemin niet slecht, Waters is het overduidelijk nog niet verleerd. Overigens een sterke hoes.

Five Years?

Hoes is gaaf ja.

Vond Déjà Vu een prima nummer. Nooit echt een enorme fan geweest van Roger Waters (of 1979+ Pink Floyd), maar denk desalniettemin dat er wel potentie zit in dit album. Smell The Roses was oké, maar was er niet helemaal weg van

Het zal vloeken in de (Pink Floyd) kerk zijn, maar eigenlijk is The Final Cut, mede door de thematiek, altijd mijn favoriete Pink Floyd album geweest (ook al is het eigenlijk een Waters album). Ik zie daarom behoorlijk uit naar Waters' nieuwe album.

Komt dit drumloopje je dan niet bekend voor?

Album al helemaal geluisterd kevin2? Ergens gelekt?

Lol. Luister eens naar Bewlay Brothers van Bowie en dan The Last Refugee. Het begint met iets van End of Broadcoasting....en Bewlay Bros....beide nummers gaan bijna naadloos inmekaar over. David Bowie was een fan van PF. Zette See Emily Play al eens op zijn Pin Ups album!
Een hommage aan Bowie denk ik?

Ik begin ook steeds meer waardering te krijgen voor die plaat.
Misschien te veel de Roger Waters show, en had wellicht beter onder zijn eigen naam uitgebracht kunnen worden.
Daarintegen heb je dan niet het superieure gitaarwerk van Gilmour, die ook hier weer uitblinkt.
Een plaat met wat kanttekeningen, maar wel heel beladen.

On Topic: Het is, luisterend naar de drie vrijgegeven tracks, zeker niet het meest originele materiaal wat Waters aan de plaat toevertrouwde.
Ik hoor ritmisch idd ook wat raakvlakken richting Bowie, aangaande The Last Refugee.
Smell The Roses heeft rifftechnisch en ritme natuurlijk veel van The Floyd mid 70's.

Ach, who cares. Hij weet mij altijd wel te boeien.
Waters is na Floyd muzikaal nooit echt heel origineel meer geweest.
Op Prons & Cons hoor je bv. heel duidelijk dat het in dezelfde periode is geschreven als The Wall. Veel overeenkomsten in akkoordenschema's en melodielijnen.

Het is vooral textueel en de sfeermakerij in de liedjes wat Waters groots maakt.
Verpak het goed met wat extra's ( hoorspelachtig) en draag het met overtuiging uit.
Sterke punten van de meistro.

Gilmour, Mason en Wright hadden de keus: of The Wall of The Pros & Cons. Het werd The Wall.

The Final Cut staat in mijn top 3 van Floyd albums (samen met The Wall en Animals, maar, pfoe, Wish You Were Here en Dark Side of The Moon zijn ook top). Ik ben dan ook meer van het Waters- Pink Floyd dan het Gilmour-Pink Floyd. Al is Gilmour met z'n gitaarsound niet te evenaren.

On topic: het album is gelekt. Eerste luisterbeurt: niks vernieuwends, maar WAT GOED!
Nog geen sterren....

Nee, want zo goed ken ik die plaat niet, maar het lijkt er verdomd veel op ja.

Eigenlijk zou alles aan deze plaat mij moeten aanspreken: ik heb Pink Floyd onlangs pas echt leren kennen en in het ontdekken van het oeuvre (zeker ook de solowerken) mag deze release niet ontbreken. Jonathan Wilson doet mee en zijn album 'Fanfare' is een favoriet van mij, evenals andere werken van hem. Bovendien is het materiaal dat ik heb mogen luisteren veelbelovend.

Toch sta ik niet te trappelen. Het singer songwriter genre lijkt zich in een richting te bewegen waarbij 'politiek' de hoofdrol krijgt en het muzikale naar de achtergrond verdwijnt. In deze turbulente tijden leeft de sterke behoefte om te ontsnappen, aan de dagelijkse beelden op TV, de achteruitgang in buurten, de armoede en onrust in veel gezinnen. Dan helpt het niet om tijdens het luisteren naar muziek nogmaals geconfronteerd te worden met de huidige wereldproblemen. Ik ben gewaarschuwd dat Roger Waters met deze plaat de Father John Misty kant op gaat. En ik neem die waarschuwingen zeer ter harte.

Misschien kom ik op mijn woorden terug en blijkt 'Is This the Life We Really Want?' een prachtplaat te zijn. Vooralsnog ben ik huiverig.

Volgens mij doet Roger Waters vooral zijn eigen kunstje op deze plaat en dat levert net zoals vroeger een maatschappijkritisch album op. Weinig vernieuwends of opzienbarends, behalve dan dat hij dat genre nog steeds uitstekend beheerst.
Maar goed, nu praat ik voor mijn beurt. Het album is natuurlijk nog niet uit. Nog heel even wachten.

De eerste luisterbeurt laat een zeer positieve indruk achter. Een beetje Final Cut meets Animals en dat is een heerlijke combinatie. Uiteraard is er ook voldoende van Amused to Death terug te horen hier en Roger is tekstueel weer heel scherp. Durf al wel te zeggen dat dit één van de betere releases van het jaar gaat worden.

Ik ben toch heel benieuwd waarom Stuart Bell 0,5 ster geeft....

inderdaad.... smaken verschillen maar 0,5 klinkt eerder als een protest stem. Niet helemaal serieus nemen denk ik...

Precies.

nietszeggend stukje in telegraaf van vanochtend

Waters dus tevreden met wat hij muzikaal bereikt heeft en kan:

Review Pitchfork

Dat is bij Stuart Bell wel vaker. Bij PF, bij Marillion, bij Rush geloof ik ook. Lekker laten gaan.

morgen komt de cd binnen...toch maar even naar de gelekte versie geluisterd...kan er naar blijven luisteren. Dank je wel Roger!

Wow. Nu is het even terug dat Roger Waters een reguliere plaat maakte, maar dit is toch wel het beste werk sinds The Wall van 38 (!) jaar geleden.

Lijkt me ook niet zo moeilijk omdat die muur voor het grootste gedeelte nog geen 30 jaar geleden is gesloopt

En hoe verkwikkend water ook kan zijn met deze temperaturen, blijf ik graag weg van deze waters.

Dat is eigenlijk een andere muur Mju.
En dat was overigens ook alweer 28 jaar geleden...
En binnenkort komt er een nieuwe Trump muur.

Ik vind het weer fantastisch, inderdaad een mix van Animals, Wall, Final Cut en Amused to Death.
Waters doet wat hij altijd al gedaan heeft en de plaat verrast dus in geen enkel opzicht. Hij is nog steeds boos, er vliegen weer bommen voorbij en volgens mij klonk het f-woord nog nooit zo vaak als hier. Is dat erg? Helemaal niet, hij hoeft op zijn leeftijd van mij niet meer voorop in de stoet te lopen.

Eindelijk! Wat een genieten weer!

Ik ken de drie vrijgegeven songs, maar laat mij verrassen als ik 'm gewoon net als vroeger koop.
Mooi toch dat een veteraan nog enige rel veroorzaakt om Trump in Amerika notabene, in zijn hemd te zetten!
Op Feestboek zijn de tegenstellingen niet van de lucht!
Love or hate him.....bij mij heeft ie een streepje voor!

Hij heeft de hele dag doorgedraaid.... 1 punt erbij!! Ik kan mij de eerste keer nog herinneren dat ik Amused draaide. Onderweg vanuit A'dam richting huis in 1992. Deze plaat vandaag op het werk voor het eerst in z'n geheel gehoord... Het heeft veel te lang geduurd maar wat een held!!!

Ben je al zoo oud?