menu

Roger Waters - Is This the Life We Really Want? (2017)

mijn stem
4,02 (361)
361 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Columbia

  1. When We Were Young (1:38)
  2. Déjà Vu (4:27)
  3. The Last Refugee (4:12)
  4. Picture That (6:47)
  5. Broken Bones (4:57)
  6. Is This the Life We Really Want? (5:55)
  7. Bird in a Gale (5:31)
  8. The Most Beautiful Girl (6:09)
  9. Smell the Roses (5:15)
  10. Wait for Her (4:56)
  11. Oceans Apart (1:07)
  12. Part of Me Died (3:12)
totale tijdsduur: 54:06
zoeken in:
5,0
Ik heb vandaag de LP thuisgekregen en beluisterd. (Ik had de cd al..maar vond juist bij dit werk de aanschaf van een LP de moeite waard) Geen moment spijt van; wat klinkt de LP toch heerlijk en wat een feest om weer zo'n echte LP-hoes in je handen te hebben

avatar van Toon1
2,5
Deze plaat is wel erg ongeinspireerd. Alsof Waters het kunstje van 'Animals' en andere Pink Floyd nog eens een keertje volledig opnieuw doet en pretendeert iets nieuws te zeggen te hebben. Zo voorspelbaar; eigenlijk een blamage dit. 2.5* met het schaamrood op de wangen.

avatar van Lamontagne
4,0
Deze wil ik inderdaad ook op lp hebben, ben voor deze plaat niet altijd
in de stemming je moet er echt voor gaan zitten.
In de auto komt hij vaak te hard binnen.

Kaarten voor Ziggo zijn binnen dus ben benieuwd wat de nummers live gaan brengen.

avatar van bikkel2
4,5
Natuurlijk valt Waters in de herhaling, zoals al veel eerder gememoreerd bij dit album.
Animals, Wish You Were Here en The Final cut, als een soort referentiekader.
Maar ja, textueel scherper dan misschien wel ooit tevoren en dat Waters wat terug kijkt in muzikale zin, neem ik 'm niet kwalijk.
Ik verwacht geen studiowerk meer van hem, gezien zijn werktempo, dus is dit een aangename herhalingsoefening die in ieder geval boeit.
Waters laat ons achter met flarden van wat hij ooit als youngster verzon en dat is niet misselijk.
Als je iets vernieuwends had verwacht, dan kan het teleurstellend zijn.
Maar is dat ook niet wat naief?

avatar van De buurman
3,0
bikkel2 schreef:

Als je iets vernieuwends had verwacht, dan kan het teleurstellend zijn.
Maar is dat ook niet wat naief?


Nee, dat is niet naïef. Als een grootheid als Waters na 25 jaar met een plaat komt, mag je iets originelers verwachten. Een topkok die je kliekjes van gisteren voorschotelt. Toch jammer.

avatar van Alicia
5,0
Neuh, ik heb er ook niet zoveel moeite mee. Het zijn natuurlijk wel topkliekjes en die zijn meestal de volgende dag nog lekkerder! Hoewel weer verworden tot een plaat voor speciale momenten, ben ik nog altijd blij dat Roger op z'n ouwe dag met zo'n mooi album op de proppen is gekomen.

avatar van Broem
5,0
Alicia schreef:
Neuh, ik heb er ook niet zoveel moeite mee. Het zijn natuurlijk wel topkliekjes en die zijn meestal de volgende dag nog lekkerder! Hoewel weer verworden tot een plaat voor speciale momenten, ben ik nog altijd blij dat Roger op z'n ouwe dag met zo'n mooi album op de proppen is gekomen.


Zo is het maar net. Al die andere ‘dinosaurussen’ doen al jaren hetzelfde. Roger heeft een prachtalbum afgeleverd op een manier die weinig anderen hem nadoen. Schoenmaker is gewoon dicht bij z’n leest gebleven

avatar van cddrive
5,0
Broem schreef:
(quote)


Zo is het maar net. Al die andere ‘dinosaurussen’ doen al jaren hetzelfde. Roger heeft een prachtalbum afgeleverd op een manier die weinig anderen hem nadoen. Schoenmaker is gewoon dicht bij z’n leest gebleven


Helemaal mee eens!

avatar van Stijn_Slayer
4,0
De buurman schreef:
(quote)


Nee, dat is niet naïef. Als een grootheid als Waters na 25 jaar met een plaat komt, mag je iets originelers verwachten.


Dat mag altijd, maar realistisch is het niet als je kijkt wat hij vanaf The Wall heeft geschreven. Waters is nooit de meest diverse songwriter of arrangeur geweest.

avatar van bas1966
4,5
album inmiddels veel gedraaid en het middenstuk, 6-8, vind ik het allermooist.
die reeks begint met Trump, en dan die zucht van Waters. Echt briljant.
´Bird in a gale´ kun je zien als een bij elkaar geharkte mix van eerder (oh zo mooi !!) werk van Floyd. Natuurlijk herkennen we allemaal wel eerder gebruikte trucjes, klokjes en galmpjes.
ik zie het liever als een erg lekker nummer.
maar het is wel waar dat het album niet uitblinkt in originaliteit.
toch 4,5 vanwege de smaak van de hapjes.

avatar van bikkel2
4,5
Stijn_Slayer schreef:
(quote)


Dat mag altijd, maar realistisch is het niet als je kijkt wat hij vanaf The Wall heeft geschreven. Waters is nooit de meest diverse songwriter of arrangeur geweest.


Stijn heeft het helemaal bij het rechte eind.
Waters is vooral van het sfeer maken en een boodschap verkondigen.
Eigenlijk is hij op misschien Radio K.A.O.S na, nooit vernieuwend geweest na zijn Pink Floyd periode.

avatar van De buurman
3,0
bikkel2 schreef:
(quote)


Stijn heeft het helemaal bij het rechte eind.
Waters is vooral van het sfeer maken en een boodschap verkondigen.
Eigenlijk is hij op misschien Radio K.A.O.S na, nooit vernieuwend geweest na zijn Pink Floyd periode.


Zijn drie (rock) soloplaten zijn toch vrij verschillend. Niet eerder had hij het nodig of voelde hij de behoefte op opzichtig naar oude Pink Floyd werkjes terug te grijpen (op hier en daar een trademark explosie of krakende radiozender na). Natuurlijk had ik geen funkalbum of zo verwacht en het is logisch dat hij in zijn eigen stijl blijft. Maar dat is toch iets anders dan een sfeertje van "vroeger" proberen na te bootsen, vind ik. Ik denk wanneer ik het Pink Floyd werk niet noot voor noot zou kennen, ik dit album toch meer gewaardeerd zou hebben. Het is een aardige plaat, maar als ik Pink Floyd wil horen draai ik dat wel gewoon.

avatar van bikkel2
4,5
Zijn soloalbums zitten vol hoorspelachtige elementen. Iets wat eigenlijk al op de 70's Floyd albums gebeurd, en op The Wall en Final Cut valt het helemaal op.
Op bijv. Prons hoor je duidelijk dat hij het uitdacht tegelijkertijd met The Wall.
Bepaalde lijnjes, akkoordenschema's hoor je gewoon heel veel terug in zijn manier van componeren.
En daarom geeft Stijn heel terecht aan dat hij niet heel origineel is als songwriter/arrangeur.
Echter, Waters bezit een talent om iets over te brengen.
Vaak met veel poeha, maar wel geloofwaardig.
Dat hij hier erg op de herhaling gaat klopt, maar het maakt het nog steeds tot een spannende luistertrip.

avatar van Broem
5,0
Niet origineel als songwriter/arrangeur? Vind bv Amused to Death toch een prachtvoorbeeld van zijn vermogen op een originele manier zijn mening over allerlei zaken aan muziek toe te vertrouwen. Het is idd geen protestzanger maar hij weet toch lekker 'maatschappij kritisch' uit de hoek te komen. Op z'n 'Rogers' en dat is behoorlijk markant.

avatar van bikkel2
4,5
Ik bedoel het niet tekstueel Broem, want als tekstschrijver hoort hij m.i tot de beste.
Hier ook weer is het genieten geblazen, want hij is geladen en misschien wel scherper dan ooit.
Ik doel hier op de muziek in de composities. En daar is hij niet de origineelste in.
Maar nogmaals, ik geniet er evengoed van.

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Wat Bikkel zegt inderdaad. Er keren m.n. op The Final Cut en Pros & Cons heel wat eerdere melodieën, riffs e.d. terug. En als Waters een akoestische gitaar vastpakt, weet je op voorhand bijna zeker dat hij iets met een G en een C gaat spelen: Pigs on the Wing, Mother, enz. Dat is hier ook weer zo en wel direct bij 'Déjà Vu'. Hij heeft bepaalde muzikale stokpaardjes en doet veel aan zelfcitering.

Waters is geen componist zoals Frank Zappa dat bijv. was. Dat hoeft ook niet, Waters is een man met een boodschap en een missie. De man van de venijnige voordracht en de grote concepten. Soms zijn het haast gesammtkunstwerken die hij voortbrengt. In dat perspectief vind ik hem overigens wél origineel en zeer herkenbaar. Ik vind Pros & Cons bijv. een meesterwerk. Hij heeft zich na 1979 alleen niet echt meer doorontwikkeld. Wel is zijn niveau vrij consistent gebleven, al heeft hij sindsdien niet erg veel geschreven.

4,0
Stijn_Slayer schreef:
Wat Bikkel zegt inderdaad. Er keren m.n. op The Final Cut en Pros & Cons heel wat eerdere melodieën, riffs e.d. terug. En als Waters een akoestische gitaar vastpakt, weet je op voorhand bijna zeker dat hij iets met een G en een C gaat spelen: Pigs on the Wing, Mother, enz. Dat is hier ook weer zo en wel direct bij 'Déjà Vu'. Hij heeft bepaalde muzikale stokpaardjes en doet veel aan zelfcitering.

Waters is geen componist zoals Frank Zappa dat bijv. was. Dat hoeft ook niet, Waters is een man met een boodschap en een missie. De man van de venijnige voordracht en de grote concepten. Soms zijn het haast gesammtkunstwerken die hij voortbrengt. In dat perspectief vind ik hem overigens wél origineel en zeer herkenbaar. Ik vind Pros & Cons bijv. een meesterwerk. Hij heeft zich na 1979 alleen niet echt meer doorontwikkeld. Wel is zijn niveau vrij consistent gebleven, al heeft hij sindsdien niet erg veel geschreven.



Geef mij maar Amused to Death, veruit zijn beste album ooit!

avatar van De buurman
3,0
Stijn_Slayer schreef:
Er keren m.n. op The Final Cut en Pros & Cons heel wat eerdere melodieën, riffs e.d. terug. En als Waters een akoestische gitaar vastpakt, weet je op voorhand bijna zeker dat hij iets met een G en een C gaat spelen: Pigs on the Wing, Mother, enz. Dat is hier ook weer zo en wel direct bij 'Déjà Vu'. Hij heeft bepaalde muzikale stokpaardjes en doet veel aan zelfcitering.


Tuurlijk, en dat is geen enkel probleem vind ik. Om beproefde effecten en sounds te recyclen, die echt bij oude Pink Floyd liedjes hoorden, is heel iets anders. Je kan verdorie bij bijna elk nummer wel een Pink Floyd track noemen waar het vandaan komt. Daar had Amused To Death toch niet echt last van. Sterker, dat album oversteeg (vind ik dan) Pink Floyds oude werk en klinkt nog steeds fris en actueel.

avatar van bikkel2
4,5
Amused To Death is wat mij betreft ook zijn beste soloplaat.
Ook helemaal eens dat die met veel Floydplaten kan wedijveren.
Maar nogmaals, zeker een herhaling van zetten op deze.
Niemand zal dat ontkennen, maar het is typisch Waters.
Zijn signature, zijn gedachten en hoe dan ook duister en spannend.
Kwalitatief geen klagen en met name de acoustischere songs doen het heel goed.

avatar van musician
4,5
73-jarige zou plotseling moeten klinken als iemand anders.

Wie heeft deze wijsheid verzonnen?
Tja, gek he. Roger Waters die klinkt als Pink Floyd en het hem dan nog kwalijk nemen ook, zijn albums er op veroordelen.

Schrijver leest nog steeds als dezelfde schrijver. Schrijft ook nog steeds als dezelfde schrijver. Wat typisch!
Het politieke verzet van Waters is nog steeds hetzelfde verzet als in 1967. Zijn drijfveren en motivatie onveranderd en zijn muzikale aanpak in schrijven en uitvoeren komen nog steeds behoorlijk overeen.

Lachen doet hij ook niet veel, ik kan mij ook niet heugen een schaterlach te hebben geconstateerd.

Ik ben bang, dat al gauw een jaar of 40 kan worden geweten wat bij hem mag worden verwacht. Hij brengt variaties op zijn thema en weet zich daar prima mee te redden.

Kritiek daarop is inmiddels ook al weer 40 jaar mosterd na de maaltijd.

avatar van bas1966
4,5
ik ben het geheel eens met buurman´s (laatste) opmerking. Hij heeft terechte kritiek dat je bij een aantal nummers zó 1 op 1 oud PF werk er tegenaan kan leggen. Zeker als je zolang wacht op een nieuw album mag je iets originelers verwachten.
Met dit gegeven heeft de een meer moeite dan de ander. Ik straf het af met een halve ster, maar onderken wel dat het 'meer van hetzelfde' is.

avatar van bikkel2
4,5
Waters is een kritisch persoon, maar ook intiligent genoeg om er een soort van ironie in te stoppen.
Het moet mij heel erg verbazen als hij nog met nieuw studiowerk gaat komen.
En dat baseer ik puur uit de tijd die tussen Amused en deze zit.
Een livedocument zal ongetwijfeld volgen en dan is het tijd voor berusting en verwacht ik wel een paar boeken.
Biografietje of zijn kijk op wereld.

Natuurlijk is dit zijn laatste plaat, hij laat niet voor niets wat kenmerken terugkomen en welzeker is dit in veel gevallen opzichtig.
Hij heeft het echter wel zelf bedacht en nogmaals ik vind het in de hele contex niet verkeerd.
Mag een inmiddels 74 jarige terugkijken?
En als er tijdens zijn concerten nog mensen gekrenkt weglopen, is het goed te constateren dat Waters zijn venijnigheid en duidelijke mening nog vol vuur verkondigd.

avatar van Rogyros
3,0
Het is onzin inderdaad om van een artiest die al vijftig jaar meegaat te verwachten dat hij zich nog eens vernieuwt. Tuurlijk niet. Maar er zit een groot verschil in muziek maken in een vergelijkbare stijl of het gevoel krijgen dat het wel erg leentjebuur is. Persoonlijk heb ik daar ook niet zoveel moeite mee in zijn algemeenheid. bikkel2, De buurman en bas1966 hebben wat mij betreft behoorlijk gelijk. Maar als inspiratie op eerdere bewandelde paden voelt als herhaling van zetten en dan ook nog eens minder goed, dan kan teleurstelling natuurlijk ook de overhand krijgen. Ik voel tot nu toe niet zozeer teleurstelling, maar zeker geen bewondering. Ik hoor er ook geen meesterwerk in.

Ik ben niet Waters' grootste fan als soloartiest. En dit album kan me ook niet goed raken. Ik zie veel herhaling, maar de scherpte (muzikaal gezien) en schoonheid in zijn hoedanigheid als Floydbaas mis ik hier. Ik heb overigens ook moeite met Amused To Death. Ik hoor daar wel echte klasse in, maar echt mooi vind ik het niet. Ik heb daar moeite met de manier waarop Waters zijn minachting laat blijken en met zijn enorme woordenbrei. Het is voor mij too much. Al zitten er wel een paar geweldige nummers op. Maar als geheel draai ik het niet graag.

Ik vind dit huidige album tekstueel trouwens ook niet altijd echt boeiend. Af en toe is hij wel erg direct. Weinig ruimte voor eigen invulling, en poëtisch/literair gezien niet groots. Soms vind ik het wat simpel. Niet wat Neil Young doet, dat vind ik tekstueel echt veel minder interessant, maar bewondering oogst ik ook niet, wat ik er zo in hoorde. Mijn tussentijdse conclusie is zeker niet definitief, want daar zijn meer luisterbeurten voor nodig en dat verdient deze maestro wel.
Ik heb ook bewust nog niet gestemd. Ik ga het nog eens goed luisteren om te kijken wat ik er echt van vind. Waters solo is waarschijnlijk gewoon niet zo aan mij besteed. En dat vind ik echt jammer, aangezien ik Pink Floyd toch echt een werkelijk grandioze band vind. En daar had hij nogal een grote stem in het geheel. De albums van Meddle t/m The Wall vind ik echt fenomenaal (2x 4*, 2x 4,5*, 2x 5*).

Nadat ik dit album heb beoordeeld met een sterrenwaardering, ga ik toch maar eens goed luisteren naar zijn eerste soloalbum. Na de heldere uiteenzetting van Stijn_Slayer over hoe hij Pros and Cons beleeft, ben ik toch wel nieuwsgierig geworden of mijn mening over dat album (heb het al jaren niet meer geluisterd) toch kan worden bijgesteld.

avatar van LucM
4,5
Roger Waters is na The Wall niet meer vernieuwend meer maar zijn er artiesten die constant bleven vernieuwen (zelfs The Beatles deden dat niet altijd, zie Let It Be)? Als wij albums enkel zouden beoordelen op vernieuwing zouden wij alle albums in de jaren '10 moeten afkeuren. Feit is dat hij nog steeds scherp voor de dag komt.

avatar van Tony
4,0
Rogyros schreef:
Het is onzin inderdaad om van een artiest die al vijftig jaar meegaat te verwachten dat hij zich nog eens vernieuwt. Tuurlijk niet.

Ik ken er nochtans wel een paar. Bowie natuurlijk, maar die deed dat omdat ie niet anders kon dan vernieuwen, maar ook een Neil Diamond, Johnnie Cash, hebben het roer flink omgegooid op hogere leeftijd. Kan dus wel, maar hoeft niet om relevant te blijven, zoals Waters bewijst.

avatar van musician
4,5
De kritiek dat Pink Floyd niet meer vernieuwend was, startte al na The Dark Side of The Moon (1973). Wij mogen torenhoge waarderingen hebben voor opvolgers Wish you were here en Animals, destijds werd het, op z'n gunstigst, afgedaan als een herhaling van zetten van op geld beluste en uitgebluste dertigers.

Dat Roger Waters daar op z'n 73e, 45 jaar na dato, nog steeds mee wordt geconfronteerd is dan ook een waar gotspe.

Binnen de bandbreedte van zijn muzikale idioom opereert hij naar kunnen en vermogen. Velen zijn ons ontvallen, maar Roger Waters lijkt de enige die ons nog kan trakteren op vlagen van het originele Pink Floyd geluid.

Hij doet dat geraffineerd en, niet onbelangrijk, eigenlijk voor het eerst sinds zijn vertrek bij Pink Floyd. Want, The Wall en opvolger The Final Cut ontbeerden volgens critici al het ware Pink Floyd geluid. Waters laat op Is this the life we really Want bij tijd en wijle momenten terug horen van Pink Floyd van toen ze een grote band waren. Dat is bij zijn solo albums vrij zeldzaam.

Hij distantieerde zich eigenlijk al ten tijde van The Wall en helemaal bij The Final Cut, toen Pink Floyd ook meer en meer werd gezien als bijwagen bij zijn persoonlijk trauma (vader nooit gekend, in de oorlog als piloot neergeschoten).

Waters heeft live ook jaren rondgezeuld met The Wall.

De ideeën van The Wall en The Final Cut zijn bij hem altijd vrij overeind gebleven, ook al kreeg zijn eerste solo album dan een ander thema, rond hitchhiking (1984).

Zijn piece de resistance werd Amused to Death waarin Waters zich scherp opstelt, hard in teksten, sterke composities en geweldige uitvoeringen. 25 jaar geleden maar nog steeds binnen de bandbreedte van zijn kunnen. Wie nooit gehouden heeft van Pink Floyd, gaat ook niet plotseling wel houden van Waters' solowerk.

Waar de Rolling Stones met Blue and Lonesome verrasten met een trip naar hun muziek van begin jaren '60, daar veel lof voor kregen, grijpt Waters een klein beetje terug naar de oude Pink Floyd, zoals op Bird in a Gale en Smell the Roses.

Qua structuur gaat Is this the life we really want? redelijk terug naar de opzet van Amused to Death, alleen heeft hier Waters meer dan ooit zijn trip naar Memory Lane.

Mij pest hij er niet mee, hij is goed bij stem, composities en uitvoeringen zijn herkenbaar, binnen zijn vermogen meer dan prima. En bovendien, sinds 1973 toch al geen goede kritieken meer gekregen van de serieuze pers. En zij kunnen het weten.

avatar van fish
5,0
Als groot muziekliefhebber, is het nu tijd om ook uit deze kast te komen (de andere kast was mijn ongenoegen uiten voor Sgt Pepper's); Ik had tot gisteren niets, maar dan ook niets, van Pink Floyd danwel solo werk van de afzonderlijke leden. Opmerkelijk voor een Marillion liefhebber, toch?
Dankzij jullie, Musicmeter, gisteren deze van Roger Waters aangeschaft.
Ach, wat heb ik gemist? Wat een geweldige plaat! Dit past zo ontzettend in een van mijn straatjes (het muziekstraatje waarin muziek juist een politiekstandpunt mag nemen), onderbouwd door geweldige inventieve instrumentatie. Er ligt een prachtige ontdekkingsreis voor me....

avatar van Peter van Zegveld
Als pink floyd fan sinds 1974 ben ik blij met dit album,na zijn solo albums hitch hicking en amused to death is dit heerlijk om te horen vooral als je kijkt naar zijn leeftijd en de pink floyd invloeden, heerlijk Roger!

4,0
Alicia schreef:
Neuh, ik heb er ook niet zoveel moeite mee. Het zijn natuurlijk wel topkliekjes en die zijn meestal de volgende dag nog lekkerder! Hoewel weer verworden tot een plaat voor speciale momenten, ben ik nog altijd blij dat Roger op z'n ouwe dag met zo'n mooi album op de proppen is gekomen.



Maar....Amused to Death is echt zijn beste!!!!

avatar van Faalhaas
3,5
fish schreef:
Er ligt een prachtige ontdekkingsreis voor me....


Zeg dat wel. Pink Floyd - Animals lijkt me mooi aansluiten op deze.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:51 uur

geplaatst: vandaag om 02:51 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.