menu

Roger Waters - Is This the Life We Really Want? (2017)

mijn stem
4,02 (364)
364 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Columbia

  1. When We Were Young (1:38)
  2. Déjà Vu (4:27)
  3. The Last Refugee (4:12)
  4. Picture That (6:47)
  5. Broken Bones (4:57)
  6. Is This the Life We Really Want? (5:55)
  7. Bird in a Gale (5:31)
  8. The Most Beautiful Girl (6:09)
  9. Smell the Roses (5:15)
  10. Wait for Her (4:56)
  11. Oceans Apart (1:07)
  12. Part of Me Died (3:12)
totale tijdsduur: 54:06
zoeken in:
avatar van Alicia
5,0
Victoria amazonica! Wat heeft dit album vannacht een verpletterende indruk achtergelaten! Net als bij de albums van Pink Floyd of de soloprojecten van deze geweldenaar op leeftijd, moet je er dus goed voor gaan zitten. Of zoals Alicia dat nu eenmaal graag doet: er helemaal voor gaan liggen. Met een goede koptelefoon op, met een fijn kussen onder het vermoeide hoofd en vooral met h-e-l-e-m-a-a-l niemand in de buurt.

Met andere woorden: Is This the Life We Really Want? bevat geen muziek dat je maar met een half oor moet beluisteren tijdens allerlei activiteiten - alhoewel, intuïtief tekenen of schilderen zou nog nèt kunnen - en vooral niet als je de indringende teksten en de prachtige muzikale omlijsting de nodige aandacht wilt geven en anders eist de muziek je op een gegeven moment wel op. Daarom alleen al zal deze Waters, net als trouwens zijn vorige projecten, zeker geen dagelijkse kost worden. Is This the Life We Really Want? zal voor mij een album zijn voor speciale momenten. Het enige dat je wellicht als 'voorspelbaar' zou kunnen aanmerken - en voor mij is dit positief - is het feit dat het een typische 'Roger Waters plus verwijzing naar het machtige Pink Floyd verleden' is geworden. Heerlijk toch?

avatar van deric raven
4,0
Altijd gevaarlijk, oude artiesten die opeens met een heel sterk album komen aanzetten, zeker als het thema een terugblik op het leven is.
Kijk maar naar David Bowie en Leonard Cohen.
Maar Roger Waters heeft altijd al met demonen uit zijn leven gevochten, vooral goed hoorbaar bij The Wall.
Mooi gebruik weer van samplers, maar minder krachtig dan op Amused to Death.
Wat ik wel mis is de boosheid, die hij vaak extra kracht zet door hard te zingen; bijna tegen het maniakale aan.
Ach, de man is ondertussen alweer 73 jaar oud, en muzikaal gezien staat het weer als een huis.
Hij gaat hiermee duidelijk terug naar het oude Pink Floyd geluid; een duidelijk voorbeeld is Picture That.
Toch mis ik een verhaal, bij de latere Pink Floyd albums; en ook zijn solowerk werd ik meer meegezogen in het geheel.

avatar van erwinz
4,5
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Roger Waters - Is This The Life We Really Want? - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Roger Waters maakte zijn eerste soloplaat in 1970. Music From The Body kocht ik ooit voor een stevige prijs, maar het bleek helaas een draak van een plaat.

Het in 1984 verschenen The Pros And Cons of Hitch Hiking, dat nauw aansloot op de laatste twee platen die Roger Waters met Pink Floyd maakte (The Wall uit 1979 en The Final Cut uit 1983), was veel beter (mede dankzij een glansrol van Eric Clapton), waardoor ik sindsdien uitkijk naar de solomuziek van de eigenzinnige Brit.

De solocarrière van Roger Waters is helaas wel wat wisselvallig en bovendien grijpt de Britse muzikant wel erg vaak terug op zijn meesterwerk The Wall uit 1979, waarvan inmiddels meerdere versies zijn gemaakt, maar de eerste blijft de beste. Het nu verschenen Is This The Life We Really Want? is hierdoor feitelijk de opvolger van het inmiddels 25 (!) jaar oude Amused To Death, dat me overigens zeer beviel.

Roger Waters viert dit jaar zijn 74e verjaardag en dat is een leeftijd waarop muzikale vernieuwing over het algemeen niet meer te verwachten is. Is This The Life We Really Want? borduurt dan ook nadrukkelijk voort op de laatste twee platen die hij maakte met Pink Floyd en op The Pros And Cons of Hitch Hiking.

De nieuwe plaat van Roger Waters grijpt overigens ook nog veel verder terug, onder andere door flarden van Welcome To The Machine van Wish You Were Here uit 1975 te verwerken en door aan te sluiten bij het nog oudere psychedelische werk van de band.

Ook op Is This The Life We Really Want? wisselt Roger Waters ingetogen muziek af met flink wat samples (variërend van een uitspraak van Trump tot de tikkende klok die op The Pros And Cons of Hitch Hiking centraal stond) en is er uiteraard zo nu en dan een flinke uitbarsting. In deze uitbarstingen vergt Roger Waters het uiterste van zijn stembanden, wat niet altijd een genoegen is, maar aan de andere kant ook precies is wat je verwacht van de Brit.

Net als op al zijn andere soloplaten en de laatste platen met Pink Floyd, vecht Roger Waters op Is This The Life We Really Want? weer met grote regelmaat met zijn eigen demonen, maar waar op The Final Cut Margaret Thatcher het stevig moest ontgelden, pakt Roger Waters op zijn nieuwe plaat de huidige wereldorde aan. En dat doet hij met opvallend veel passie, mede omdat de huidige tijd niet zoveel anders lijkt dan de jaren waarin Thatcher Engeland afbrak.

Iedereen die op zoek is naar vernieuwing, is op Is This The Life We Really Want? aan het verkeerde adres, maar liefhebbers van de uit duizenden herkenbare muziek die Roger Waters sinds het einde van de jaren 70 maakt, vinden op de nieuwe plaat van de voormalige Pink Floyd voorman toch weer veel moois.

De van Radiohead en Paul McCartney bekende Nigel Godrich heeft Is This The Life We Really Want? voorzien van een prachtige productie die uit de speakers knalt. Met name de synths op de plaat klinken beter dan ooit tevoren op een plaat van Roger Waters, maar ook het gitaarwerk is ondanks het ontbreken van meestergitaristen als David Gilmour of Eric Clapton zeer de moeite waard. Zoals gebruikelijk maken flink wat strijkers en vrouwenstemmen het geluid van Roger Waters compleet.

Is This The Life We Really Want? van Roger Waters is 54 minuten genieten van een bekend en uit duizenden herkenbaar geluid, maar bouwt ook de spanning zo prachtig op dat je op het puntje van de stoel zit. De critici zitten lang niet allemaal meer te wachten op de muziek van de 73-jarige Brit, maar wat mij betreft kan Roger Waters het nog steeds. Erwin Zijleman

avatar van Marco van Lochem
5,0
George Roger Waters werd op 9 september 1943 geboren, midden in de Tweede Wereldoorlog. Zijn vader werd in februari 1944 gedood tijdens de Landing bij Anzio en dat heeft op Waters een grote invloed gehad. In zijn Pink Floyd tijd wordt regelmatig gememoreerd aan dat gemis. Bij Pink Floyd was zijn invloed groot en werd naar mate het succes groeide, ook groter. Hij kreeg dictatoriale trekjes en tekende daarmee eigenlijk het vonnis over de band, nadat hij zelf opstapte na “THE FINAL CUT”. Dat album is opgedragen aan de vader van Waters, die op dat album alle touwtjes in handen had. Na Floyd bracht hij in 1984 zijn eerste solo album uit, “THE PROS AND CONS OF HITCHHICKING”, een typisch Roger Waters album waarop Eric Clapton de gitaarpartijen voor zijn rekening neemt. In 1987 verschijnt “RADIO KAOS” en zijn beste post-Floyd plaat verschijnt op 1 september 1992, “AMUSED TO DEATH”, een geweldige plaat met beklemmende toon en sfeer en schitterende songs. Nu 25 jaar later, verschijnt de opvolger, “IS THIS THE LIFE WE REALLY WANT?”. In de tussentijd heeft hij veel opgetreden, onder andere jarenlang met “THE WALL” en was er een eenmalige reünie van Pink Floyd op 2 juli 2005. Op “IS THIS THE LIFE WE REALLY WANT?” is de sfeer somber, sober en bij tijd en wijle ook weer beklemmend. Het is een soort protest album, zoals we ze maar weinig tegenkomen. Het past ook bij Waters, die zijn luisteraars altijd al graag een spiegel voor houdt en dat doet hij nu dus weer. Hij geeft zijn commentaar op de wereld anno 2017, de moderne wereld en de gevaren die daarmee gepaard gaan. Van consumentenmaatschappij tot autoriteiten, hij benoemd ze allemaal. De songs worden opgeluisterd door toepasselijke samples van oorlogsgeluiden, krijsende meeuwen en radio-uitzendingen. Ze hebben stuk voor stuk ook een Pink Floyd gevoel en als dan de stem van de inmiddels 73 jarige Waters nog steeds goed klinkt en zijn typerende uithalen door merg en been gaan, dan weet je dat je met een geweldig album te maken hebt. Het is geen plaatje om als achtergrondmuziekje op te zetten, maar als een luisterervaring, waarbij je geprikkeld wordt om na te denken over de genoemde thema’s. Verwacht ook geen Gilmouriaanse gitaarsolo’s, de gitaar heeft een bescheiden rol op dit plaatje. Roger Waters is terug van nooit weggeweest….gelukkig! Wat een indrukwekkende plaat!

avatar van west
4,5
Naast dat Roger Waters wederom sterke kritiek op het leven, nu dat in 2017, met ons deelt, is deze plaat ook bij vlagen verrassend mooi, tot zelfs melancholisch aan toe. Af en toe is er rust, een hele mooie piano, zeker op het juweel The Most Beautiful Girl in the World, natuurlijk ook op de bijzonder fraaie titelsong Is This The Life We Realy Want?, maar ook op prachtsongs als Déja Vu & Wait For Her / Oceans Apart / Part of Me Died.

Daartegenover staan de donkerder heftiger nummers waarin de (consumptie-)maatschappij en leiders (Trump) anno nu stevig worden aangepakt. Hierin hoor je veel Pink Floyd elementen terug. IJzersterke voorbeelden hiervan zijn Smell The Roses, met geweldige gitaarsolo, Picture That, The Last Refugee & Bird In A Gale. Buitengewoon knap dat Waters dit nog voor elkaar bokst in 2017. Voor mij het best 'Pink Floyd album' sinds The Wall, alleen dan overall zelfs beter.

avatar van HugovdBos
4,5
Terug van weggeweest is Roger Waters niet, zo stond hij de eerste jaren van dit decennium veelvuldig op het podium met zijn The Wall Live tour. Na het in 1992 verschenen Amused to Death is Is This the Life We Really Want? echter wel zijn eerste studio album in 25 jaar. De jaren van zijn deelname aan Pink Floyd liggen al tijden achter ons, toch zijn het de muzikale klanken en scherpzinnige teksten van Waters die ons altijd zijn bijgebleven. Van de mix tussen de psychedelica en progressieve rock van Meddle tot zijn woede-uitbarstingen over oorlogsgeweld op The Final Cut, als laatste onderdeel van het hoofdstuk Floyd. Dat hij als muzikant terugkeert met solowerk mogen we dan vooral te danken hebben aan de angstige tijden en de wankelende houding van politici in een wereld van nep nieuws, oorlogen en terreur. Voor de opnames van zijn nieuwe album werkte de nu 73-jarige muzikant samen met producer Nigel Godrich, bekend van zijn langdurige samenwerking met Radiohead. Met Godrich’s invloed worden de traditionele klanken uit het Floyd universum gewaarborgd en weet Waters tevens zijn boosheid over wereldse problematieken opnieuw tot uiting te brengen. Naast de toegevoegde waarde van Godrich dragen ook de Amerikaanse gitarist Jonathan Wilson en de componist David Campbell een steentje bij aan het klankenpalet van het album.

In When We Were Young doemt de tikkende tijdbom op, de verbintenis van het verleden wordt met Time van Dark Side of the Moon aan de huidige politieke spanningen gekoppeld. De angsten van Roger Waters zijn niet verdwenen, de rust niet herstelt, “Who gives a fuck, it’s never really over”. In een lichtflits beleeft hij zijn Déjà Vu, waar zijn akoestische gitaarspel de weg creëert voor de emotionele waarde van Pigs on the Wing. Als god zijnde zou hij de wereld een stukje beter maken, of het nou voor de verslaving van een alcoholist of voor de moordlust van de vroegere Romeinen is. De combinatie van het pianospel en de muzieklagen van synths en strijkers zorgen voor de diepgang van zijn tekstuele uitingen. Hij beleeft het verleden keer op keer opnieuw, maar weet zijn woede nu te richten op de onvoorspelbaarheid van een moordende drone, het verzieken van wat moeder natuur ons gegeven heeft en het zieltjes winnen door een politicus als Trump. The Last Refugee opent met enkele nieuwsberichten in de oplopende kracht van de synths. De vluchteling is neergestreken op een nieuwe plek, waar de herinneringen aan het verleden de onzekerheid voor wat de toekomst brengen moge versterkt. De elektronica krijgt een diepere klankstructuur wanneer de keyboards en synths zich met elkaar vermengen. Een treurig afscheid van een moeder aan haar kind. Terwijl ze denkt dat het jongetje nog vrolijk spelend over het strand slentert spoelt deze levenloos aan op het zand, voordat mensen met hun mobieltje het schrikbeeld vastleggen. Zijn verwijzing naar het Syrische jongetje Alan Kurdi doet de pijn uit het verleden wederkeren. De donkere klanken van de elektrische gitaar en keyboard weten beslag te leggen op het visuele beeld dat je hierbij vormt, tragisch en zwaar. De woorden spreken voor zich om de beelden erbij te vormen, zo bewijst ook de vierde track Picture That. De muzikale terugkeer naar de soundscapes van Pink Floyd, van de baslijn, de ontwikkelende synths en de vervormde keyboardklanken. Afbeeldingen van kindsoldaten, hongersnood en oorlogen vliegen als drones aan je voorbij. Trump krijgt er hardhandig van langs, terwijl de muzikale klanken zich steeds breder verspreiden. Een emotionele doodslag vermengt in de komst van social media verslavingen en het moment voordat een auto-ongeluk aan onschuldige mensen een einde maakt. Verwijzingen naar klassiekers als Wish You Were Her en Two Suns in the Sunset zijn door het nummer heen te vinden, waar de gitaarpartijen van Jonathan Wilson de psychedelica van hun begindagen vermengt in de klankstructuur van hun latere werken.

De akoestische insteek van Broken Bones werkt intensief samen met de ontroering van de strijkerssegmenten. Het verleden laat Waters niet los, in zijn aangeslagen bariton zang gaat hij in op het einde van de Tweede Wereldoorlog en de American Dream waarvoor gekozen werd. Geboren als onschuldige baby’s worden mensen gedurende hun leven blootgesteld aan de verwoesting om hun heen en beïnvloed door wat hun wordt gezegd. Terwijl de slide gitaar de warmte van de zon als vernietiging over het landschap laat opgaan, maakt Roger zich boos over indoctrinatie. De violen en cello slepen de muziek dieper de emoties in, waar de gekte zich ontvouwd in het oplopende volume. De tijd is niet terug te draaien, maar we kunnen wel stoppen met luisteren naar wat het regime ons te melden heeft. De titeltrack opent met een geluidsfragment van Trump, gevolgd door de spanningsopbouw van de gitaarklanken. Donker en zwaar, met referenties naar King Crimson, maar vooral ondersteunend aan de afkeer tegen de macht van de Amerikaanse president. De angstvallige toonzetting wordt verstevigd door de manier waarop we als mensen in een hoekje worden gedrukt, overtuigd van de ware reden van terreur en misdaden. Het nationalisme doemt op in de blindheid van de mensen, terwijl de klanken van strijkers en keyboards de spanningen doen vergroten. Tijd om iedereen wakker te schudden en weer met beide voeten op de grond neer te zetten. De wekker van Bird in a Gale zorgt voor deze hardhandige aanpak in combinatie met afweergeschut. Het blijkt opnieuw dat klassieker Time zowel in de muziekstructuur als in de boodschap een belangrijke rol vervult. Verschillende radiofragmenten zetten de toon voor de drone oorlog. Roger verpakt sarcasme in de bijtende houding van de kogelregen. Een vrolijk nieuwjaar zal het niet gauw worden voor Waters, want hij lijkt weg te zinken in zijn afgunst tegenover de wereldse praktijken. De aanwezigheid van produceren en muzikant Nigel Godrich is duidelijk merkbaar in de openingsklanken van The Most Beautiful Girl. Het pianospel vult de kwetsbaarheid van Water’s zangstem aan. Breekbaar en aangeslagen zingt hij over de manier waarop vrijheid overvloeit in het te ver voortduwen van je ideeën en mensen te proberen hiervan te overtuigen. De blazers zwellen aan terwijl de nieuwsberichten om ons heen vliegen. De bom slaat in wanneer het al te laat is, het verleden zwijgend achtergelaten.

De stilte voor de storm vangt aan met Smell the Roses. Have a Cigar en ontspan nog even al genietend van de geur van de rozen. De swing in de gitaarpartijen en de funk in het drumritme. Een gesprek tussen een man en vrouw, al biedt de invloed van geld een warm Welcome To The Machine. De klanken van het metaalwerk wanneer de bommen worden gesmeden en de tijdbom weg tikt. De verantwoording voor de daden die je als mens ondergaat, de spanning stijgt. De gitaarsolo ondersteund de aanvallen en de oorlog die gaande is. De vrouw komt weer bij haar bewustzijn, maar de machine speelt in op haar gevoelens. Een nieuwe dag is aangebroken en het verleden wordt achter je gelaten, de machine bedankt de vrouw voor haar hulp: Girl you know you couldn’t get much higher. Van The Doors naar een gedicht van de Palestijnse dichter Mahmoud Darwish, Wait for Her. De klanken van het wegebbende keyboard gaan over in de akoestische gitaar, waar het bedroevende schouwspel een ingetogen vervolg krijgt. De liefde verpakt in de gevoelens voor een ander, Breathe out, Breathe in. Kom je beloftes na en laat je niet tegenhouden is wat de boodschap luidt. Terwijl de meeuwen boven de zee verschijnen opent Oceans Apart. Een kort ogenblik van rust, de liefde voordat een Part of Me Died. Het slotstuk waar hij nog eenmaal zijn ongenoegen uit en de teleurstellingen uit zijn leven benoemd. De liefde overwint echter en een stukje van de vreselijke gebeurtenissen om hem heen lijkt weg te vallen. Terwijl hij zijn laatste sigaret opsteekt weet Waters dat zijn einde nabij is, de spijt over wat hij niet heeft kunnen betekenen voor deze wereld is niet voorbij, maar hier in haar armen kan hij veilig sterven.

Is This the Life We Really Want? Het is de vraag die centraal staat op het gelijknamige album van Roger Waters. Een vraag die hij beantwoordt in zijn boosheid over het huidige politieke spel, de niet te stoppen oorlogen en de vele slachtoffers in de vluchtelingenstromen. Het album staat bol van de muzikale verwijzingen naar klassiekers uit de tijd van Pink Floyd, maar krijgt door de invloed van producer Nigel Godrich de nodige kleine muzikale vernieuwingen. Vooral door het gebruik van elektronische snufjes en orkestrale klanken wordt de diepgang van het geheel verstevigd. Hoewel de emotionele toonzetting het merendeel van het album beslaat, is er tegen het einde aan toch nog een sprankje van hoop aan de horizon te bespeuren. De muzikale verpakking sluit daarbij moeiteloos aan bij de aangrijpende zanglijnen en de vele beelden die op het netvlies worden geprojecteerd. Ook al weet Roger Waters dat dit niet het leven is dat hij omarmt, in de liefde vindt hij een veilige plek om in alle rust zijn naderende einde af te wachten.

4,5*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

avatar van musician
4,5
Het is bijzonder hoeveel mensen het woord "vernieuwend" in de mond nemen bij Roger Waters. Hij heeft blijkbaar de naam, maar waar dat (inmiddels) op is gebaseerd mij een raadsel. Vermoedelijk een kwestie van nawauwelen.

Als we heel eerlijk zijn, stopte bij Waters' band Pink Floyd de "vernieuwing" eigenlijk bij The Dark Side of the Moon (1973). De ontwikkeling tussen het debuut The Piper at the gates of Dawn en TDSOTM was een boeiende. Daarna vlakte het vernieuwende volledig af.

Destijds kwam dergelijke kritiek al op bij Wish you were here (1975) waarbij vernieuwing belangrijker werd geacht dan een mogelijke verregaande verdieping binnen de bandbreedte van de muziek die door Pink Floyd werd gemaakt.

In 2017 ligt er voor Waters nog steeds dezelfde kritiek: echt vernieuwend is het allemaal niet!
Een beetje flauw en inmiddels heeft het allemaal een baard van hier tot Tokyo. Maar blijkbaar zit Waters bij velen in hun systeem: er moet bij hem nog even worden gezegd dat het niet vernieuwend is!

Waters heeft een schat aan muziek aangeleverd die sinds The Dark Side of the Moon binnen de bandbreedte van Pink Floyd past en wie de verdieping daar, binnen dat spectrum, kan waarderen en de uitstapjes van Waters kan volgen, heeft ook nu weer een prima onderhoudend album met Is this the life we really want?

Er wordt vaak en passant niet genoemd, dat Pink Floyd acteerde op het allerhoogste niveau. Door menig muzikant wordt dat niet gehaald. Voor wie er in slaagt om dat vast te houden en daar binnen te blijven opereren, mag best enige waardering worden uitgesproken.

Vrolijk zijn z'n teksten niet (nooit geweest) maar ik kan zijn kritiek en somberheid heel goed delen. En muzikaal is hij op eenzame hoogte volledig binnen de bandbreedte van zijn kunnen gebleven. Van een 73-jarige mag/kan niet meer worden verwacht.

avatar van Drs. DAJA
5,0
Roger Waters is zelden zo relevant geweest voor de tijdsgeest. Wat een album!

avatar van bikkel2
4,5
Oef! Dat waren een paar intensieve luisterbeurten.
Geeft niets, want het blijkt de moeite waard.
Eindelijk een nieuwe Roger Waters.
De beschouwer, de criticus, de bedenker en cynicus.
Daarbij natuurlijk ooit het creatieve brein van Pink Floyd.
Op dit album heeft hij uiteraard,en niet onverwacht,het hart weer op de tong en is hij misschien wel scherper dan ooit.
Deze steeds zieker wordende wereld is voor Roger Waters in ieder geval voer voor zijn creativiteit.
We hebben het langs zien komen, geen vernieuwingen en zelfs in muzikale vorm wat verwijzingen naar Wish You Were Here, Animals en The Final Cut.
Is dit storend? Nee, geenszins.
Ik heb zelfs de indruk dat hij dit in bepaalde nummers express hebt gedaan.
Dat klinkt misschien raar, maar de man is in een fase gekomen dat terugkijken logischer is dan dat je zou denken.
Waters is inmiddels wel 73 ( zou je hem nog niet geven) maar het is wel zo.
Er van uitgaande dat dit zijn laatste studioplaat is, geeft die vibe misschien wel wat extra impact.
Voor de duidelijkheid; Het is geen opzichtig herhalen, daar is hij te slim voor, maar de dreigende basloopjes, de kenmerkende effects, de grimmige keys, maar ook de acoustische gitaar en de neurotische stem, maar ook kalmer in veel opzichten. Waters is wat dat aangaat niet meer uit op het hysterische.
Blijft er uiteindelijk een razend knappe plaat over.
Mooie warme productie en de spanning blijft aanwezig.
Tussen alles in is Smell The Roses de mindere track, maar voor de rest is het geheel een lust voor het oor.
Waters weet hoe hij iets overbrengt
Beladenheid in de teksten die fel zijn, maar met een relatief simpele aankleding ook veel emotie teweeg brengt.
Neem nu afsluiter Part Of Me Died.....da's effe slikken hoor. Prachtig werkje.

Net niet zo overdonderend als een Amused To Death, maar hij komt akelig dicht in de buurt.
Hij flikt het wederom.
Ik kan niet anders stellen dat ik blij ben dat hij deze plaat heeft gemaakt. Chapau!

avatar van Bluebird
5,0
bikkel2 schreef:
Tussen alles in is Smell The Roses de mindere track

Nou dat schreeuwt om een verklaring. Het enige nummer waar toch het meest muzikaal vuurwerk in zit... prachtig gewoon!

Enige minpuntje is wel dat het daar enigszins wat aan ontbreekt op dit album maar de kwaliteit en inhoud van de nummers compenseert dat ruimschoots. Als actueel en tegelijk retrospectief album zijn alle PF verwijzingen dan ook heel bewust gekozen. Waaruit je toch mag concluderen dat het zijn slotakkoord is geworden. Tenzij Waters nog eens uit wil pakken als ie 100 is...

avatar van WoNa
4,5
Roger Waters streelt precies de juiste snaren van een Pink Floyd fan. Ik hoor precies wat ik zou willen horen, maar tegelijkertijd met de kwaliteit van de standaard die de man in de jaren 70 heeft neergezet. Niet sinds 'The Wall' heb ik een plaat gehoord van (Ex-)Pink Floyd(leden), die zo goed is als deze. Eerlijk gezegd had ik dat allang opgegeven. Kennelijk is Roger Waters ergens in het afgelopen jaar geraakt, waardoor het creatieve sap weer ging stromen naar plaatsen waar het al lang niet meer kwam. Dat levert inderdaad een overdaad op aan overbekende akkoordenwisselingen, (zang)melodieën, knip- en plakwerk, etc., maar als het met de intensiteit gebeurt als hier, dan mag dat. Waters is immers de man die het heeft uitgevonden. Waar zijn drie eerdere soloplaten mij moeizaam of niet raakten ('Radio KAOS'), was het hier direct prijs.

Natuurlijk had de plaat beter gekund. Mijn overtuiging is dat als Waters eens echt over zijn hart had gestreken, de gitaren van David Gilmore het echte verschil hadden gemaakt (en de drums van Nick Mason). Dat mocht niet zo zijn. In feite heeft Roger Waters een bijna gitaarloze plaat gemaakt.

Wat ik niet uitsluit is dat de prominente strijkers de rol t.z.t. echt overnemen van de gitaar (en mijn verwachtingspatroon/brein) en de plaat dus nog beter kan worden. De productie van Nigel Godrich is immers echt top. De tijd zal leren of Is This What We Really Want? in het rijtje van mijn echt favoriete PF platen gaat komen. Daar zit hij nu stevig tegenaan, maar moet nog indalen. Concurreren met platen die 43 tot 37 jaar oud zijn, dat valt niet mee.

Ik ben uitermate plezierig verrast door een oude held. Dat gebeurt niet dagelijks meer, maar toch al een aantal keren in de afgelopen 1,5 jaar. Wie nu nog beweert dat oude rockers enkel nog teren op hun roem van lang geleden, moet snel de mond gaan spoelen.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

avatar van Floydian
2,5
Ik weet het niet. Het klinkt allemaal wel ok. Maar wat ik altijd heb is dat zijn verhaal prioritiet heeft boven muziek. Daar luister ik persoonlijk niet voor.
Heb het eerder gezegd bij een ander album van hem, het is meer een luisterboek dan een muziekplaat. Ja ik ben meer fan van Gilmour, maar wilde hier neutraal in. Helaas kan ik mijn mening niet bijschaven over Roger Waters. David word wel eens verweten het truckje te blijven herhalen, maar Waters doet niets anders. Is dat erg? Wellicht niet…..Maar bij Waters boeit het me niet meer.
Waters hier flink geholpen door Nigel Godrich qua geluid collages van Pink Floyd.
Ik moet ook eerlijk bekennen dat ik een beetje Roger Waters moe ben. Zowel qua persoon als muzikant.
Hoogtepunt voor mij “The Last Refugee”.

Ik geef het nog een paar luisterbeurten en misschien schaaf ik mijn cijfer bij, maar ik denk het niet.

avatar van Cannabooze
5,0
Zojuist deze nog eens beluisterd: koptelefoon op de oortjes, naald op de plaat; genieten!

Nigel Godrich verdient hier toch wel heel veel credits voor. Zijn werk voor Radiohead is tot nu toe top notch, maar voor Waters wordt de lat nog wat hoger gelegd en gehaald.

Ik zie hier zoveel mensen vergelijkingen maken met PF meesterwerken en zeggen dan direct dat deze die status 'natuurlijk' niet verdiend.
Wat een bullshit. Alsof dit album een meesterwerk benoemen de andere naar beneden haalt. Andersom geldt het net zo. Alsof andere PF platen een meesterwerk noemen ervoor zorgt dat deze automatisch die status niet verdient.

Wel blijven we dit met PF platen vergelijken? Doe dat dan ook niet.

Tuurlijk, de Floyd-sfeer is sterk aanwezig. Niet zo gek ook: de heer des huizes heeft het product in elkaar gezet en Godrich weet daar perfect mee om te gaan.

Persoonlijk ben ik er van overtuigd dat als dit album in de hoogtijdagen van PF was uitgekomen, iedereen dit meesterwerk - volgens de kenners - hoe dan ook in huis MOEST hebben.

Als je een meesterwerk met een meesterwerk vergelijkt, als een soort wedstrijd, moet er natuurlijk eentje verliezen. Is de verliezer dan ineens geen meesterwerk meer? Kom op zeg!

4,0
Het is niet steeds de meest toegankelijke muziek het werk van Waters en ik kan me perfect indenken dat er een hoop mensen hun neus voor ophalen. Maar goed "les gouts ets les couleurs ne se discutent pas" en gelukkig maar anders reden we met zijn allen met VW Golfjes (voor de duidelijkheid ikke dus niet...).
De cd zelf dan, ik moet RW zijn werk er steeds een paar keer invoeren voor het kwartje valt. Ik kan er ook niet aan doen hé, ik zal nog traag van aard zijn zeker . Maar uiteindelijk pakt de mayonaise wel en dat was hier niet anders en ik weet dat het nog moet groeien, nog een paar keer met een deftige hoofdtelefoon en ik ben helemaal overstag. Zeker weten!
Enkel de intro is niet zo mijn ding en natuurlijk is het ene nummer al wat sterker als het andere, of ik druk me verkeerd uit ligt het me beter als het andere. The last refugee is momenteel mijn favoriet, maar misschien verschuift er nog één en ander in de nabije toekomst.
Voor mij alvast een 4* met groeipotentieel.
En ach ja, de eeuwige discussie RW vs DG.... Ze zijn imo beide van serieus kaliber, anders ja. Beiden goed in wat ze doen en misschien laten we hen maar beter doen waar ze in schitteren.
Mijn respect hebben ze alvast allebei!

Ik mocht laatst voor de tweede keer in hetzelfde een 2-sterren Michelingrestaurant eten. Hoewel de verrassing er af was en ik bepaalde kunstjes van de chef herkende, heb ik verrukkelijk gegeten.
Toen ik deze Waters luisterde moest ik even aan bovenstaande eetervaring deken.
Ja, ik herken de hand van de meester. Deja Vu doet me aan Mother denken en veel nummers brengen we weer terug naar eerder werk. Maar net als de keukenchef weet Waters toch weer een andere snaar te raken en nieuwe aspecten aan zijn muzikale menu toe te voegen en ik geniet er weer opnieuw van. Dit album is voor mij het neusje van de zalm met als absolute hoogtepunten Picture That en het titel nummer Is this the life. En die stem die smekend zijn frustraties naar buiten brengt. Puur genot en wat mooi dat Waters dit met mij wil delen. Oja, ik las ook de tip om eens naar Riis te luisteren. Ik ken Riis en inderdaad heel verdienstelijk. Maar toch net geen Waters. Ik vrees dat Riis' ziel net niet getormenteerd genoeg is.

4,5
Speciaal voor dit album opnieuw na zeer lange tijd opnieuw ingelogd.
Dit album de laatste weken frequent opgehad en ben het nog steeds niet moe.
Wat vind ik ervan?
Ten eerste de stem: deze is op zich het minst en je hoort goed dat RW op leeftijd is; ze is allesbehalve sterk, maar persoonlijk stoort het me niet.
Ten tweede de muziek: is erg Floydiaans min de gitaar. Ik vind het prachtig. Het doet me denken aan een electronisch album.
Geen zwak nr behalve "déja vu" welk ik skip.
sterkste nr "Bird..." kon zo op "Animals" van PF.
4,5 sterren ; eigenlijk 5 maar misschien krijgt het die 5 na nog tig luisterbeurten.

avatar van Royalengineer
4,0
geplaatst:
Hoewel RW in de jaren 80 vorige eeuw zijn eigen Anzio beleefde en uiteindelijk in 1992 uit zijn zelfverkozen bruggehoofd brak met Amused To Death, is hij nu veel sterker terug met dit album.

Muzikaal minstens net zo goed als Amused, maar vooral de lyrics zijn deze keer minder gelardeerd met Waters Spleen. Deze keer heeft hij het gewicht van wereld van zijn schouders gehaald en legt het ter interpretatie bij de luisteraar neer. Mooi gedaan opa Roger!

Gast
geplaatst: vandaag om 07:47 uur

geplaatst: vandaag om 07:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.