The Who - Live at Leeds (1970)

"Er staan geen schone liekes op" - was de reactie die ik kreeg toen ik deze cd uitleende aan een maatje (was toen veertien).

[tienerneuroot-modus aan] dat was het moment dat ik besefte dat attitude véél - zo niet alles- betekent in de wereld van popmuziek. Want deze plaat bulkt van de attitude in het genre: "Ja - wij zijn hier - wij maken muziek - misschien lelijke muziek - maar we bestaan verdomme! En je zal verdomme rekening met ons houden". Ik hou daar enorm van. [tienerneuroot-modus uit]

Popmuziek draait (volgens mij ) altijd uit op "Teenage wasteland" (te vinden op "Who's next" van The Who, tiens ). En dan kun je beter zorgen dat je stevig met je voeten op de grond staat - dat de "drive" van de popmuziek verankert is in je liedjes. Anders kun je maar beter muzak gaan maken voor hotelliften in Tenerife, denk ik maar.

O ja - schitterende plaat trouwens dit

zeer goeie maar ietwat rommelige live lp van the who, die laat horen hoe er begin jaren 70 echt live aan toe ging, dit is een echt live concert zonder mooie afgetekende songs maar echt live SPELEN op het podium - tijdsdocument !

Naar mijn mening het beste live-album wat ooit is gemaakt. Wat betreft de "geen mooie liedjes" klacht: "The Who" is gewoon lekker rauw, so if can't stand the heat, stay out of the kitchen!!!

Ik luister de laatste tijd niet anders, af en toe afgewisseld met Tommy en Quadrophenia. Ben het trouwens helemaal met El Duderino eens wat betreft de "geen mooie liedjes" klacht. Ik heb dit album op dit moment op nr. 1 staan in mn top 10. Dit is natuurlijk wel een momentopname, maar ik weet zeker dat ie over een paar maanden nog wel in de top 5 staat.

Reken maar!!!!!
Toppertjes als oa "A Quick One" en "Magic Bus" gaan gewoon nooit vervelen. Ik heb dit album al zo'n negen jaar in mijn bezit en beluister het nog minstens 1x per maand. Dit geldt ook voor Quadrophenia en Who's Next trouwens. Hoe goed "Tommy" ook is, het heeft niet hetzelfde lasting appeal als de eerder genoemde albums (behalve dan het Overture nummer), het klinkt net iets te lief voor een The Who album.

Ik vind dat The Who op de studio-albums meestal net iets te lief klinkt. Onbegrijpelijk als je ze live zo geweldig tekeer hoort gaan. Fantastische plaat is dit!

Ik denk dat je nu 'lief' met 'gelikt' aan het verwarren bent. Quadrophenia en Who's Next klinken namelijk nou niet echt lief. (en als dat wel zo is, dan ben ik Jezus!!!)

Hij is terug! The Second Coming!

Ehm... Nee... Inderdaad. Lief is nou niet direct een woord dat ik met die albums zou associëren.

"Blue, Red and Grey", da's nou een liedje dat ik wél "lief" zou noemen.

The Who is altijd rauwer en aggressiever als ze live spelen... maar als ze wat rustiger in de studio spelen, zijn de liedjes ook wel niet bepaald lief. "Bargain", "Won't Get Fooled Again", "The real Me" ect zijn ook allemaal studio-nummers. De meer zachte nummer zijn "Song is over", "Cut My Hear" ect... maar toch allemaal prachtig!

"Lief" vind ik ook niet echt een woord dat bij the Who past. Dat heb ik bijvoorbeeld wel bij the Beatles. Van die schattige, lieve (overigens ook goede) nummers...

Dit album wordt vaak aangeprezen als het beste live-album allertijden.
Geen kleine onderscheiding, maar wel verdient.
Alle uitvoeringen zijn super op dit album.
Ik ken alleen de oorspronkelijke versie zoals die op deze site staat.

Maar er is ook een deluxe edition uit van deze plaat met een extra disc.
De tweede schijf bestaat uit een gehele live-uitvoering van Tommy.
Ik twijfel of ik die aan zal schaffen.
Weet iemand of die editie een beetje de moeite waard is?

Als je Tommy een goede plaat vindt, is die editie zeker de moeite waard. Ook Tommy staat live als een huis.

Tommy vind ik te gek.
Ik heb zelf Tommy op cd en ik heb de deluxe edition van Who's Next en die is echt meesterlijk.
Dus ik denk dat ik de deluxe edition van Live at Leeds dan toch ook ga kopen

De originele Live at Leeds heeft trouwens maar 6/7 mummers. Deze gelukkig meer en kost tegenwoordig maar 8 euro. Dit wordt dus mijn eerstvolgende CD van The Who.

Wat zijn ze goed he?

Dit is een van de beste live albums ooit.
The Who, een gekke bende, alleen al als je luisterd naar die speaches. De nummers zijn geweldig. "Magic Bus", "My Generation" (heerlijk lang door gespeeld), "A Quick One While He's Away" (mini opera, machtig, machtig), "Young Man Blues" (dat heerlijke blues gevoel), "Happy Jack" (zo'n gaaf vrolijk nummer), ik kan zo nog even doorgaan, BRILJANT album, BRILJANT.

Vandaag binnen gekregen.
Wat een zin-de-rend liveoptreden!
Echt fantastisch, The Who gevoel voor 100%! Must.

Fantastisch dat rustige ouwehoeren tussen de nummers en dan knal, je hoort Moon niet eens aftikken ofzo. Echte distortion en overdrive is trouwens hier te horen dames en heren, want Townsend die rocked wat af, tering. Bij nummers als de medley van My Generation hoor je dat The Who hun evt. concurrentie (The Kinks, The Stones) ver achter zich laten. De dag dat ik Jagger & friends live op dit niveau hoor spelen eet ik hun gehele discografie op.

I love it

Ik eet met je mee in dat geval...

Live spreekt mij The Who ook veel meer aan qua discografie leiden the Stones met een neusbreedte voorsprong!

The Who is wat mij betreft de beste live band van alles wat er nog over is uit de jaren 60, zelfs nu alleen nog Pete en Roger zijn overgebleven.
Als je dat toch afzet tegen wat Mick, Keith & consorten de laatste jaren live nog 'presteren' (ahum). Of dat 'slappe' geneuzel van meneer God (EC).

Toch zwaar kl%**te dat een paar jaar terug John 'Thunderfingers' Entwistle alsnog via een echte rock'n roll aan zijn einde moest komen. Wat een bassist was dat zeg !

Deze plaat is inderdaad een OERKNAL, rauw agressief en no nonsense.
Stem nu meteen op een 4.5

De live-uitvoering van 'Amazing Journey/Sparks' is fenomenaal meesterlijk! Absoluut het hoogtepunt, samen met 'A Quick One' en 'Heaven And Hell' (waar je weer de duistere Entwistle hoort zingen). Fantastisch ook 'Tattoo', het zachtere nummer met arpeggio's uit 'The Who Sell Out'. Toch vind ik 'My Generation' iets tè breed uitgesponnen, maar voor de rest is alles geweldig.

De Who is altijd "mijn" band geweest. Subversief en rock waren toen nog synomiemen. Deze LP kreeg ik in handen nadat ik hun studiowerk tot en met Quadrophenia al had. Dat deze band met 1 zanger en 3 muzikanten, de minimum-bezetting, het geluidsbeeld zo vol konden krijgen! Alleen de Jeff Beck Group komt in de buurt. Op de LP hoor je de kraakgeluiden nog van de rammelende connectoren in de geluidsorgie. De CD is geremastered en klinkt beter. Deze heeft ook meer nummers en je hoort het laconieke podium ge-ouwehoer waarmee ze hun nummers aankondigen. Gave sketches!

De Who zijn zelf ook schatplichtig. Hun "Shakin All Over" is een tribute aan Johnny Kidd & The Pirates. Deze Pirates schreven dit nummer al in 1959, ver voor we van de Beatles en de Stones hadden gehoord! "Summertime Blues" is een rocker uit '58 van de ruige Amerikaanse zanger/gitarist Eddie Cochran.

Aan deze opnames van hun concert op 14-02-1970 hoor je wat een logische eenheid de Who moet zijn geweest. Hoe hou je zo'n beest als Keith Moon bij de les? Wat moet je als band doen als Daltrey loos gaat? Wie remt de powerakkoorden en riffs van Pete Townsend? Hun geheime muzikale wapen was John Entwistle... Zijn baswerk is het fundament en klinkt af en toe als een sologitaar, die richting geeft. Persoonlijk vind ik dat alleen Steve Harris bij Maiden dit " Thunderfingers"-niveau haalt. (Hoi Brabanthallen!!)

Het geweld van de Who kun je ook zien (en horen) als je de DVD koopt van het optreden op Isle Of Wight. Ongeveer dezelfde setlist en je hebt een idee hoe ze er in Leeds bij stonden.

zoveel moeite als ik altijd heb gehad met quadro en tommy, zo geweldig is deze live at leeds.
ik draai dit al zo'n dikke 30 jaar en het gaat nooit vervelen.

Klassieke live lp , misschien wel de beste live lp die er is(tezamen met golden earring live uit 1977)

vond overigens de originele uitgave met een nummer of 6 krachtiger ..
young man blues / skakin all over / my generation

Sorry Hans maar deze plaat verpulvert 'jouw' Made in Japan ook moeiteloos. Want wat een subliem live album is dit toch. Hier word pre-metal geschiedenis geschreven, die medley!

Puike Plaat. Kompleet Prachtig. Jammer dat er van dit concert geen filmopnamen zijn.

Wist je dat de Deluxe Edition nog 1 track mist. Ze zeggen wel dat het "Live At Leeds Complete" is maar dat is het niet. Alleen ben ik er nog niet achter welke track ze missen.

Ho Ho, die zijn er wel hoor.. Townshend komt met een koprol op:D

The Who vind ik nog steeds de beste live band die er ooit geweest is. Ik weet niet meer hoeveel versies ik al heb van dit optreden, het blijft ultiem genieten van deze heren. 5 sterren voor dit optreden.

En de geluidskwaliteit is trouwens ook niet zo best. De 1995 remaster en de bootleg Live At Leeds Complete zijn beter. Bezoek anders een keer www.thewho.net/bootlegs Daar staan een hele hoop Who Bootlegs. Bij sommige zitten kleine MP3 files. Ga dan naar de categorie CD aan de zijkant en je krijgt een lijst voorgeschoteld van alle CD bootlegs. Zoek dan in de lijst(Hij staat op alfabetische volgorde) Live At Leeds Complete(er staan er 2 met dezelfde titel maar kies de eerste). Dan heb je een klein MP3 tje met Smash The Mirror.