The Who - Live at Leeds (1970)

En waar kun je die zien dan. Op youtube of op Google video of zo

Misschien een inspiratie om je Top 10 wat minder eenzijdig te maken? Maar ik ben het wel met je eens.

Als ik deze liveversie van Fortune Teller met die van de Stones vergelijk uit 1965....

zeker doen!Ik heb hem recent gekocht en is fantastisch:-)

De geluidskwaliteit schijnt slechter te zijn dan de bootleg Live At Leeds Complete. zie verder deze link

http://www.thewho.net:16080/bootlegs/index.html

of

http://www.thewho.net/bootlegs/cds/liveatleedscomplete1.html

Op mijn exemplaar staan er maar 14 tracks, maar dat zal de pret niet derven;

Dit is een prima liveplaat van een band die toen op het toppunt van haar kunnen stond.
Want de heren Townshend en Daltrey treden tegenwoordig nog op onder de naam "The Who", wat ik een giller vind. Of eigenlijk niet, het zet eerder kwaad bloed.
De heren Jimmy Page en Robert Plant hebben tenminste het fatsoen om als "Page & Plant" op te treden en niet als "Led Zeppelin".
Die twee oudjes van The Who denken allicht dat "The Who" als product beter verkoopt ? Dàt kan, maar ik vind dat ze het recht niet hebben om als The Who nog op te treden.
John Entwistle en Keith Moon keren zich om in hun graf !

Maar dit was een prima liveplaat ! 4.5 sterren **** 1/2

'The black raper!!'


4.

"Assemble the musicians!"

Mede dankzij dit publiek dat voor de muziek kwam en niet overal doorheen joelde is dit een prachtige, geconcentreerde live-plaat geworden. Af en toe verstild, maar vaak juist ook snoeihard en alle gitaar- en bas-snaren in beweging en Keith Moon overal en nergens.

Ik hoorde een Nederlands combo zich laatst lelijk vertillen aan Tommy en zo blijkt maar weer wat een prestatie is om dit integraal live te spelen.

Voor elke rock-liefhebber een must!
*****

Dat kon toen nog.
The who waren degene die live spelen een nieuwe ervaring gaven. Wat een herrie en geweldige versies.

Beste Live Plaat ooit.

4,5

Kom op Patrick, zonder Moon hebben ze al decennia opgetreden; mocht dat dan ook niet Who heten?
En je kunt toch niet ontkennen dat Daltrey en Ome Pete het gezicht zijn en waren?

Ik kan me deze plaat overigens helemaal niet voorstellen met al die toevoegingen: voegt dat ook iets toe vraak ik me dan af?
Het was altijd een mooi compleet album, een geheel zeg maar.
Is dat in de hier beschreven versie ook zo?

De plaat eindigde overigens met Magic Bus en niet met Overture. Daar moet dus ook een sterretje achter.

D-ark; ik begrijp niet goed wat je wil zeggen; en dat is jammer; edit je stukje even.

Misverstandt..Heb het gedeleted. Waar ging het eigenlijk over, dat de who nog steeds optreed? Dat kreeg ik mee uit het bericht. Of iet's anders?

Op het origineel stond nummer 10..Amazing Journey nog.
Om de 1 of andere reden heeft de 1e cd van de deluxe versie maar 13 nummers.
Ik vind de originele overigens lang genoeg. Ik denk niet dat ik hier 2 uur lang naar ga luisteren. Weet iemand of de deluxe opnames ook van hetzelfde concert komen?

Ik heb die eerste edition van "Live at Leeds" maar met een andere Tracklist. CD 1 is identisch met deze (Track 1 - 13)

Op CD 2 staat nog tussen "Overture" en "1921" een 0.31minuten korte versie van "It's a boy". In total 33 nummers dus.

Alle opnames van deze DeLuxe Dubbel CD zijn van hetzelfde concert...dus Leeds University, Februar 14, 1970

Hier de geschiedenis achter de plaat:

" After releasing Tommy in mid-1969 The Who went on an extended world tour to promote it, and returned to England at year's end with a desire to release a live album from the tour.

However, they disapproved at the prospect of listening to approximately 80 hours of accumulated recordings to decide which would make the best album; so Pete Townshend apparently burned the tapes (to prevent bootlegging). But this was later confirmed in an interview with frontman Roger Daltrey to be only a rumor.

Two shows were consequently scheduled, one at the University of Leeds and the other in Hull, for the express purpose of recording and releasing a live album.

The shows were performed on February 14th (Leeds) and 15th (Hull) 1970, but technical problems with the recordings from the the Hull gig - the bass guitar had not been recorded - made it all the more necessary for the show from the 14th to be released as the album.
Regardless of great approvements at the Leeds gig by many fans and critics, the band members believed the recordings at Hull sounded better, as the acoustics projected better in the more spacious venue.

Perhaps because of these circumstances, or perhaps because The Who were hyped up from their international success with Tommy, or perhaps simply because The Who were in their prime at the time of recording, Live At Leeds turned out to be a wildly popular recording.

It also became a critical smash, with the New York Times acclaiming it as "the best live rock album ever made."[3] Its reputation as such continues to this day with Q magazine recently putting it at the top of its list of the greatest live albums of all time.[4] The album's reputation has become so lofty that the venue it was recorded at has been named a national landmark in the UK, commemorated with a blue plaque.

Op mijn plaat staan alleen de nrs.6-10-11-12-13.
Ik vind dit voor the Who maar een matig album.

Leg uit!
Vind je de drummer erg rommelig en te fanatiek?
De bassist speelt teveel noten?
Heb je er last van dat de gitarist erg veel feedback-achtige herrie maakt? Vind je "A Quick One" een te lang en bijna opera-achtig nummer?
Vind je The Who überhaupt een goede (live-)band?

Nog een keer geluisterd, omdat het zo'n goede beoordelingen kreeg.

Niets van dat alles.
Er is geen betere dan Keith Moon voor the Who.
Maar het is net iets te vlak, waarschijnlijk waren ze al te veel met Tommy live bezig.
Mijn LP duurt maar 38 minuten en er staat geen Quick One op.

Zo te horen heb je het over de originele LP Ik heb de geremasterde 'DeLuxe'-versie met de volledige live-Tommy en ik vind er niks vlaks aan...

[quote="bawimeko
en ik vind er niks vlaks aan...[/quote]

Ja, ik heb de orginele LP.
Ik wil eigenlijk alleen maar zeggen dat de Who m.i. betere platen gemaakt heeft o.a. Sell Out en Tommy.

Eerlijk gezegd vind ik überhaubt geen enkele live-opname geweldig,
maar van de Who had ik meer verwacht.

Sell Out en Tommy zijn studio platen en het geeft geen zin deze met een live album te vergelijken. Live at leeds heb ik altijd als een onzettend goede live plaat begrepen met behoorlijk veel Energie en Dynamiek.

Harold, je hebt gelijk het valt niet te vergelijken.
Ik zou graag willen dat ik het geweldig vond, maar helaas.

Het is me vaak gebeurt dat ik een album in het begin niet leuk vond en soms ook heel erg teleur gestelt was maar in de loop van de tijd steeds meer achter kwam wat een geweldig album het was.Dit is een geweldig album en ik hoop dat je daar nog achter komt.

Harold, ik heb deze plaat al ruim 30 jaar.
Gekocht na uitkomen.
Zie mijn leeftijd.

p.s.
Ik heb ze live gezien. Helaas zonder Keith.

Ik wiste niet dat we zo oude gebruikers op deze site hebben

Ik heb die WHO trouwens ook live gezien en....met Keith Moon. En als ik me niet vergis zijn er de "Monks" hun support act geweest.
Wat een concert, ik heb het nog steeds voor oogen.

En jammer dat je in al die tijd geen toegang tot "Live at Leeds" gevonden hebt. Voor mij is en blijft het een van de beste live plaaten aller tijden en het Boxset is echt een berijkering voor mijn verzameling. Maar ja....je hebt ja nog zo 40 jaar de tijd om het alsnog te ontdekken.

Ik heb The Who ook nog gezien zonder Keith Moon

is met Keith Moon en zonder Keith Moon is

Vandaag effe gehaald,en je hoort gewoon dat ze het leuk hebben samen en dat straalt af op hun muziek.M'n favoriet is Magic Bus

Wat me elke keer opvalt is de lekker geconcentreerde sfeer; het publiek gaat niet (a la Amerikaans Publiek anno nu) onnodig joelen of schreeuwen; er wordt gegniffeld om de aankondigingen (A Quick One), maar tijdens stille momenten is het echt stel en klinkt het af en toe bijna als een studioplaat.

Mooie samenzang ook op dit album. Dat vind je niet vaak bij live albums van rockgroepen.

Een prachtig live-album (ik bezit gelukkig de dubbelaar) van the Who in hun topperiode. Niet alleen de mooie samenzang valt op maar ook de energie, het spectaculaire drumwerk van Keith Moon en de sterke composities.