The Who - Live at Leeds (1970)

Mijn eerste plaat van deze groep ben benieuwd zet hem nu net op/
Klinkt heel spuitend
verdere mening volgt nog

Dit is simpelweg het beste livealbum dat ik in m'n bezit heb en ooit heb gehoord van toch wel de beste live band allertijden. Ik heb de dubbel CD en vooral de live uitvoering van Tommy is kortweg geniaal(mischien zelfs nog wel beter dan het studio album).

Schitterende live plaat van the who, het lijkt ook wel een beetje op punk vind ik, lekker ruw en ongecompliceerd, ik heb de gewone versie van
Live At Leeds en niet de special edition, jammer want daar staat volgens mij Tommy in zijn geheel live op. Ik heb ook ooit eens gehoord dat The Who destijds de luidste live band was wat geluidsterkte betreft, maar die reputatie heeft Motorhead nu duidelijk van hen overgenomen volgens mij. ik heb ook wel eens gelezen dat ze zo gek waren dat ze hun gitaar gewoon kapot sloegen op het podium, The Who was destijds wel de ruigste band volgens mij. Ik vind de praatsessies tussendoor van de zanger soms ook om te gillen, echte Engelse humor, gewoon een geweldig live album dit. ik ken enkel en alleen dit van The Who, maar als ik er nog een album van deze band bij zou willen kopen, welke zou ik het beste kunnen nemen dan? deze vind ik iig wel al geweldig.

Who's Next is een logische volgende keuze, gevolgd door Tommy of Quadrophenia....

Punk?? Geen punk dunkt me. Wel lekker ruw en ongecompliceerd. Als ik jou was zou ik die gewone Live at Leeds dumpen en de luxe editie aanschaffen. Dan heb je inderdaad Tommy er live bij. Dat moet voor een liefhebber van Live-registraties zoals jij een geweldige traktatie zijn.

Ik heb er wel eens mee in mijn handen gestaan inderdaad Wammel met de deluxe edition, ik vond hem toen te duur 30 euro bijna, had ik het toen maar gedaan, maar ik heb destijds de gewone versie genomen want die koste maar een tientje, maar wrijf het er maar even in. misschien moet ik ook maar een keer voor de deluxe uitvoering gaan, want ik vind dit wel een erg goed live album. echt punk is het natuurlijk niet, zo bedoelde ik het ook niet, alleen de ruwheid en ongecompliceerdheid heeft iets weg van punk vind ik.

Die tracklist

Wat is er met die tracklist?

Hij is erg divers.

Je bedoeld dat het merendeel van de lijst hierboven niet op elke versie aanwezig is?

Op de oorspronkelijke elpee stonden maar zes nummers;
"Young Man Blues" (Allison) – 4:45
"Substitute" (Townshend) – 2:05
"Summertime Blues" (Capeheart, Cochran) – 3:22
"Shakin' All Over" (Johnny Kidd) – 4:15
"My Generation" (Townshend) – 14:27
"Magic Bus" (Townshend) – 7:30
Niks van Tommy en dat was bewust zo gedaan; in die periode werd de Who erg synoniem voor dat album en op hun Amerikaanse toernee werd zelfs hier en daar gedacht dat de groép Tommy heette. De lijst hierboven is de 'Deluxe' versie met de complete Tommy live....overigens al met al de beste live-cd in m'n collectie!

Een geweldige cd. Ik had de lp maar de cd overtreft die ruim. Zeker Tommy live is geweldig, beter dan het originele Tommy album zelf (kon me nooit zo boeien, doe mij maar Quadrophenia).

Met andere woorden wil je The Who leren kennen dan is Live at Leeds verplichte lesstof!

Hiervan had ik een jaar geleden de Deluxe Edition aangeschaft met liefst 33 songs (voordien had ik slechts een enkel-CD) en schitterend boekwerk.
Ik vind het een magistraal album, zeer goede geluidskwaliteit, enkel sterke songs, wat een energie en Keith Moon was hier goed op dreef. De songs van hun meesterwerk "Tommy" vind ik live zo mogelijk nog beter klinken. Eén van de beste live-albums ooit en een must voor alle rockliefhebbers!
Bijgevolg 5*!

Weer eens helemaal eens met LucM.

Het is ongelofelijk, hoeveel energie de heren in het concert destijds wisten te steken. De cd verveelt ook geen moment.

Ook ik heb eerst lange tijd alleen de LP met 6 nummers gehad. Het aardige was, dat in die LP er een heleboel brieven, rekeningen e.d. waren gestoken, als ware je het management van The Who!

Leuk gedaan, zeker als je rekent dat het gaat om 1970.

Op de DVD: The Who live at Kilburn staat op de 2e schijf een optreden van the Who at the Coliseum. Hierbij spelen ze vrijwel dezelfde set als op live at Leeds. Inclusief Tommy.

Is op de deluxe Tommy live gespeeld?

Lijkt me wel, want het is immers een live album.

En klinkt tie beter dan de studio versie?

Jazeker, hoewel het mischien onvoorstelbaar lijkt klinkt het nog beter.

Het is vooral directer, ik denk zelf meer naar het orginele idee van Pete Townsend. Wat vooral meespeelt is dat Tommy nog nauwelijks bekend was en het nog fris van de lever werd gespeeld. En tja, met de Mannen in puike vorm en met een aandachtig luisterend publiek kan het niet anders worden dan één van de beste live-albums aller tijden!

Ok, ga ik er mar eens voor kijken. Bedankt, reactie zal (ooit) nog volgen!

'Live at Leeds' is voor mij de definitie voor hoe een goede rockplaat hoort te klinken.
Op LP heb ik 'These are The Who live at Leeds', dus met die foto van The Who op de voorzijde (Polydor stereo GS 124, 1970).
Opvallend is dat de tracks in een andere volgorde staan en dat ook het b-kantje 'Heaven and hell' aanwezig, dat een studio-track is.

kant 1:
1. Young man blues
2. Summertime blues
3. Shakin' all over
4. Magic bus

kant 2:
1. My generation
2. Substitute
3. Heaven and hell

Op CD heb ik nog 'Live at Leeds' (Polydor 825 339-2, 1987)

1. Young man blues
2. Substitute
3. Summertime blues
4. Shaking all over
5. My generation
6. Magic bus

Het CD-'boekje' is dus de zwart/wit poster waar met grote letters 'The Who maximum R&B Live at Leeds' op staat. Op de andere kant allerlei papier-rompslomp en foto's. In het midden de afwijsbrief van EMI gericht aan Kit Lambert toen ze nog The High Numbers waren. Te vergelijken met Decca die ooit The Beatles afwees.

Ongelooflijk waar! Dit is de Live performance die ik ooit heb gehoord!
Een dikke 5 als het niet meer is!

Vooral die overgang naar Tommy! ohh zo prachtig!

The Who speelt de zaal absoluut plat. Zoals ik al schreef bij Tommy, klinkt deze plaat zo woest en rauw dat de originele Tommy een verzameling kerstliedjes lijkt. Young Man Blues zit zo vol frustraties en woede dat ik bij de eerste luisterbeurt dacht dat de boxen werden opgeblazen. Op de originele versie, die niet meer te krijgen is, zijn "krassen" te horen. Waarschijnlijk heeft men die indertijd er ingemixt om het een bootleg te laten lijken. Helaas heb ik die versie ooit eens verkocht en daar heb ik veel spijt van. Op de geremasterde versie zijn die krassen niet meer te horen. Op deze plaat is te horen dat Keith Moon zijn ziel aan de duivel moet hebben verkocht om zo te kunnen drummen. Wauw!

Helaas had hij er zo kort plezier van .

Het is ervan gekomen. Nu eens beter beluisterd en het is inderdaad een erg goede live plaat. De live uitvoering van Tommy (daar is het me vooral om te doen) is een fantastische rauwe uitvoering. Anders dan op het album. Ik vind het niet beter, ook niet slechter, het is anders en op de manier erg goed.
Ik raad aan om de deluxe versie te kopen, voor al de extra's die je er dan bij krijgt. Dit is zeker de moeite waard!!

Ik heb hem gelukkig weer gevonden. Mijn originele cd-uitgave van Live at Leeds. Hij stond achter mijn Emerson, Lake & Palmer-collectie. Deze persing is uit 1987 van platenmaatschappij Polydor West-Duitsland. Tracklist:
1. Young Man Blues 4:50
2. Substitute 2:19
3. Summertime Blues 3:29
4. Shaking All Over 4:30
5. My Generation 14:34
6. Magic Bus 7:53
De plaat klinkt als een bootleg, inclusief "krassen"(eig. kraakjes van de versterkers). Polydor heeft dit bewust zo gedaan om de plaat een rauwer karakter te geven. Op de geremasterde en langere versie zijn de kraakjes verdwenen.

Ik kan BenZet alleen maar gelijk geven. "Live at Leeds (1970)" deluxe versie, met rockopera Tommy live gespeeld, is werkelijk fantastisch en een lust voor het oor. "Live at Leeds (1970)" is geremixed door Pete Townshend. En dat kun je horen! Het klinkt alsof je op de eerste rij stoelen in de concertzaal van Leeds hebt mogen plaatsnemen. The Who op z'n best!

Dit is zeker een mooi live album. Een monument eigenlijk. Ook het gelul tussen de nummers door is soms erg grappig vind ik. Ik draai deze niet vaak, maar dat is eigenlijk ten onrechte want dit is een onverwoestbare live plaat en instant live klassieker natuurlijk.

Wat ik wel jammer vind is dat de opmerkingen van Keith Moon behoorlijk zacht en op de achtergrond zijn. Blijkbaar had Keith niet de hele tijd een microfoon tot zijn beschikking.