menu

Steven Wilson - To the Bone (2017)

mijn stem
3,86 (360)
360 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Caroline

  1. To the Bone (6:41)
  2. Nowhere Now (4:03)
  3. Pariah (4:46)

    met Ninet Tayeb

  4. The Same Asylum as Before (5:14)
  5. Refuge (6:43)
  6. Permanating (3:34)
  7. Blank Tapes (2:08)

    met Ninet Tayeb

  8. People Who Eat Darkness (6:02)
  9. Song of I (5:21)

    met Sophie Hunger

  10. Detonation (9:19)
  11. Song of Unborn (5:55)
  12. Ask Me Nicely - Intro * (1:42)
  13. A Door Marked Summer * (7:41)
  14. Pariah [Demo] * (4:08)
  15. People Who Eat Darkness [Demo] * (5:35)
  16. Refuge [Demo] * (4:45)
  17. The Same Asylum as Before [Demo] * (5:32)
  18. Ask Me Nicely * (3:53)
  19. Northern Cyclonic * (3:50)
  20. Detonation [Demo] * (10:18)
  21. Song of Unborn [Demo] * (6:56)
  22. To the Bone [Instrumental] *
  23. Nowhere Now [Instrumental] *
  24. Pariah [Instrumental] *
  25. The Same Asylum as Before [Instrumental] *
  26. Refuge [Instrumental] *
  27. Permanating [Instrumental] *
  28. Blank Tapes [Instrumental] *
  29. People Who Eat Darkness [Instrumental] *
  30. Song of I [Instrumental] *
  31. Detonation (Instrumental] *
  32. Song of Unborn [Instrumental] *
  33. Antisocial * (3:11)
toon 22 bonustracks
totale tijdsduur: 59:46 (1:57:17)
zoeken in:
avatar van Maartenn
2,0
Maartenn (crew)
Jake Bugg schreef:
Jij bent wel fan van een beetje drama he ?

Refuge niet je ding btw?


Oprechte teleurstelling hoor! Een plaat als The Raven of Hand Cannot Erase zet ik me enorm veel plezier op. Zijn laatste concert in Tivoli waar ik bij was, waar Hand Cannot Erase (bijna) integraal werd gespeeld, was ook echt top. Toegift Let's Sleep Together - pure magie. Ik vind dit album gewoon slappe hap.

Refuge vind ik niet heel speciaal. Geen nummer waar ik van opspring uit m'n stoel.

Onze stemmen liggen mijlen ver uit elkaar, dus laat mij de vraag stellen waarom jij dit album 5,0* waard vindt? 5,0* vertaal ik naar een meesterwerk, maar ben jij die mening ook daadwerkelijk toegedaan?

avatar van meneer
Maartenn schreef:
Steven Wilson levert met To The Bone de meest teleurstellende plaat van 2017 af.

Gezien zijn uitverkochte concert in AFAS-live heeft Steven Wilson er genoeg nieuwe fans bij gekregen, maar hij is er ook 1 verloren.


Ach Gossie.. De man is vandaag 50 geworden.. Geen kadootje dit

Maar ergens, ergens ver weg geef ik je best wel een beetje gelijk. Ik was eerst best enthousiast over deze plaat (vooral de productie) maar ik kreeg behoefte aan het wat stevigere werk van bv. Porcupine Tree en juist dat staat nu al regelmatig vele weken op en ik kom niet terug naar dit album en dat om gelijke redenen als de jouwe. Ik ga dan wel niet naar het AFAS toe maar naar zijn concert in Brussel en ik ben benieuwd naar de live uitvoeringen van dit album. Soms komt live alles anders over en meer/beter tot zijn recht.

avatar van Jake Bugg
4,0
Maartenn schreef:
(quote)

Onze stemmen liggen mijlen ver uit elkaar, dus laat mij de vraag stellen waarom jij dit album 5,0* waard vindt? 5,0* vertaal ik naar een meesterwerk, maar ben jij die mening ook daadwerkelijk toegedaan?

Om eerlijk te zijn ben ik aan het twijfelen om mijn 5* te verlagen naar een 4,5.
De eerste euforie omtrent het album is wat weg en het nieuwe is er ondertussen af. Ik merk dat ik de laatste weken meer de neiging heb om HCE terug op te leggen ipv deze. ( Ergens logisch gezien HCE op 1 staat bij mij )
Maar dan nog is een 4,5 een groot verschil met uw score.
Ik kan van elk nummer op deze plaat genieten en op Permanating blijf ik me betrappen dat ik dan niet stil kan blijven zitten.
Ik stoor me helemaal niet aan zijn hoge stem bij Permanating en The Same Asylum.
Deze plaat bevat nummers die onderling zo hard verschillen en toch voelt het voor mij aan als een geheel dat klopt.
Ik ben niet iemand die mooie woorden kan gebruiken in het beschrijven van een plaat, ik volg puur mijn gevoel en op basis daarvan concludeer ik nu eenmaal dat ik het een prachtige plaat vind.

avatar van Kronos
4,5
Ik vind dit album zeker geen meesterwerk. Permanating is wat te banaal en de stijl van Song of I doet mij weinig. Storend vind ik het echter niet. To the Bone is een album dat ik veel en graag draai. Het heeft de nodige diepgang en is complex genoeg om te blijven boeien zonder ergens zwaar op de hand te worden.

Hoedijk
Even wat betreft Maartenn: ook ik ben enigszins teleurgesteld na de topalbums TRTRTS en HCNE. Maar dat heeft natuurlijk met mijn verwachtingen te maken. En daar houdt Steven Wilson zoals altijd geen rekening mee. Als je jezelf ervoor openstelt (bijvoorbeeld in een vrolijke bui), blijft er mijns inziens een goede plaat over. Alleen aan die falsetto stem zal ik wel nooit wennen. Live zal het allemaal wel weer top zijn. Steven heeft me nog nooit teleurgesteld.

avatar van Maarten0402
4,0
Toch weer een goed album. Al vind ik het niet zo speciaal als zijn voorgangers.

Ook het coverartwork vind ik wel heel erg simpel dit keer. Een foto van jezelf halfnaakt en in blauw/rood color palet bewerkt. Tja leuk voor misschien in het booklet zelf, maar niet als front cover.

avatar van Robertoooooh
2,5
Eigenlijk is Refuge het enige nummer dat ik nog te gek vind. De rest doet me hoegenaamd geen reedtd meer.
Absoluut Wilsons zwakste plaatje. Een niemendalletje bijna.
Terug van 3 naar 2,5 sterretjes. En dat zou eigenlijk nog teveel zijn ware het niet dat de geluidskwaliteit van mijn 45 toerenexemplaar wel echt voortreffelijk is.

bas1966
toen ik het album zonder de extra's hoorde was ik ook niet erg enthousiast.
maar na de inbreng van de demo's begon het album flink te groeien.
Nu kunnen nummers als Detonation, Refuge, Song of I en Pariah me even blij maken als HCE.
Een welkome aanvulling, maar dit album is wel echt niveau minder dan HCE.
Maar dat album is ook wel van een uitzonderlijk niveau.

4,5
tis gewoon weer een geweldig album.. moet wel even een paar keer gedraaid worden

avatar van rem.k.o.
4,0
Ik begrijp wel dat er gemopperd wordt als je dit album af zet tegen Hand Cannot Erase. To The Bone was mijn eerste kennismaking met Steven Wilson en ben naar aanleiding van de recenties hier ook naar HCE gaan luisteren. Prachtig allemaal. Maar Hand Cannot Erase heeft een hele andere vibe, een andere toon en kleur, waardoor To The Bone naar mijn idee niet zomaar te vergelijken is met eerder werk.

Ik vind To The Bone geweldig. Een plaat die veel meer van deze tijd is en mij persoonlijk daarom meer aan spreekt. En na HCE meerdere keren te hebben beluisterd vind ik TTB nóg mooier omdat Wilson zich op zo'n gedurfde en creatieve manier heeft door-ontwikkeld. Dat bewonder ik enorm. Vier sterren daarom.

avatar van Leptop
4,0
Toch....ik had gisteren Stupid Dream opstaan en kon het niet laten met enige regelmaat aan dit album te denken.

avatar van Corporal Clegg
Een afwisselend album. De eerste twee luisterbeurten was een enorme tegenvaller. Als echte progrocker had ik na TRTRTS en HCE véél meer verwacht. Maar misschien wordt dit over een paar jaar wel een soort “Invisible touch” van Wilson. Ook bij dat album had ik destijds het gevoel van: Genesis verraadt ons door een popplaat te schrijven”. Het bleek het album te zijn dat ik het meest op zet en ondertussen nog steeds niet beu ben. De tijd zal het leren….

avatar van stoepkrijt
4,0
Zo, dit is even een verrassing! Het laatste album van Steven Wilson dat ik ken is The Raven That Refused to Sing, een typisch progrockalbum met langgerekte, traag opbouwende nummers., Dat is hoe ik Steven Wilson en Porcupine Tree ken. Dit album is toch even andere koek. Een stuk toegankelijker, hier en daar zelfs poppy en bovendien ontzettend afwisselend. En ook dít kan hij gewoon!

Hier en daar riekt het naar hardrock, dan weer naar pop of zelfs disco(!), maar ook een aantal trage, mysterieuze songs die toch weer een beetje een proggevoel oproepen. Een erg gevarieerd en daardoor boeiend album. Enige minpuntje is dat voorlopig nog niet alle nummers even lekker beklijven, maar daar werk ik momenteel hard aan.

Hadden zijn vorige twee (of anderhalf) albums ene vergelijkbare sound of leek dat meer op zijn oudere werk?

Hoedijk
Hadden zijn vorige twee (of anderhalf) albums ene vergelijkbare sound of leek dat meer op zijn oudere werk?

The Raven is vooral geïnspireerd door de jaren zeventig prog, Hand.cannot.erase is een echt concept album, maar met meer invloeden uit de jaren 80 (4AD, new wave). Zeer herkenbaar Steven Wilson, maar toch ook weer uniek. Wat mij betreft (en gezien de reacties op Musicmeter ook vele anderen) zijn beste werk onder zijn naam. 4 1/2 moet je zien als een best of the rest album. En ja, nu gooit ie het weer over een totaal andere boeg. Je moet ervan houden ... [/quote]

Misterfool
Misschien zou stoepkrijt de eerste twee albums van Blackfield ook wel lusten.
De muziek is daar ook wat toegankelijker en minder langgerekt.

avatar van stoepkrijt
4,0
Misterfool schreef:
Misschien zou stoepkrijt de eerste twee albums van Blackfield ook wel lusten.
De muziek is daar ook wat toegankelijker en minder langgerekt.
Het debuut van Blackfield ken ik en vind ik aardig, maar ook niet meer dan dat. Ik heb overigens niets tegen langgerekte of ontoegankelijke nummers, hoor, maar de sound op To the Bone vind ik voor Wilson-begrippen gewoon aangenaam verfrissend.

Als ik Hoedijks bericht zo lees, denk ik dat ik Hand.Cannot.Erase ook eens moet opzoeken. Je omschrijving (new wave-invloeden!) klinkt veelbelovend.

Hoedijk
Als ik Hoedijks bericht zo lees, denk ik dat ik Hand.Cannot.Erase ook eens moet opzoeken. Je omschrijving (new wave-invloeden!) klinkt veelbelovend.

Slechts een vleugje new wave, ik hoor meer jaren 80 invloeden, de sound is melancholisch. Maar het blijft wel een prog album. Een hele goeie! Ik heb hem compleet grijs gedraaid.

avatar van ArthurDZ
Bericht verplaatst naar Porcupine Tree

avatar van Aproxis
4,0
Ik vind het geen super album, maar ik begin eraan te wennen. Pariah, Blank Tapes en Song Of Unborn zijn erg mooie nummers. Het enige nummer dat ik nog steeds niet kan verteren is permanating. Bah wat is dat een akelig nummer. Ik heb het album nog niet gekocht - ik koop 'm wel tijdens het concert in Lille waar ik heen ga - dus luister het momenteel nog op spotify. Elke keer als permanating begint heb ik het gevoel alsof Spotify reclame-spotjes gaat draaien. Dat terwijl je als premium user helemaal geen reclames krijgt. Maar het is in ieder geval niet des Wilson's

avatar van Leptop
4,0
Het valt mij op dat ik dit album nog steeds met regelmaat luister zonder dat het verveelt. Toch knap weer.

avatar van sp00kjj
3,5
Toch wel een kleine tegenvaller. Het titelnummer, The Same Asylum en met name Refuge zijn ouderwets goed maar de rest van het album doet me vrij weinig. Ik luister het album niet vaak in zijn geheel door het hoge skipgehalte van Pariah (wel erg cliché) en Permanating. Verder had ik een beetje gehoopt op een epic zoals alleen SW er een kan schrijven maar Detonation is nogal een anti-climax wat mij betreft. Al met al mist To the Bone gewoon wat karakter, misschien wordt het weer eens tijd om het stekelvarkentje te wassen. Altijd hoop blijven houden.

avatar van west
4,0
Leptop schreef:
Het valt mij op dat ik dit album nog steeds met regelmaat luister zonder dat het verveelt. Toch knap weer.

Vind ik ook. Opvallend dat de waardering zo gezakt is hier op MM. Heeft mogelijk met zijn voorgaande platen te maken. Maar dit is inderdaad een knappe plaat.

avatar van meneer
west schreef:
(quote)

Vind ik ook. Opvallend dat de waardering zo gezakt is hier op MM. Heeft mogelijk met zijn voorgaande platen te maken. Maar dit is inderdaad een knappe plaat.


Ik vraag mij af of een 3,87 een lage waardering is vergeleken met vele albums hier op MuMe, maar vergeleken met Wilson zijn eigen albums vind ik hem toch wel wat minder. Niet eens vanwege de af-en-toe opduikende poppy sound maar meer omdat ik iets van verfrissing mis (en nee, dat is niet zijn castrato inbreng). Maar goed, as vrijdag naar Brussel en ik heb zijn setlist eens bekeken van bv gisteravond Steven Wilson Concert Setlist at Colosseum Theater, Essen on March 6, 2018 | setlist.fm maar dat ziet er goed uit. En ik ben dan ook benieuwd naar de nummers van dit album want live komt het soms beter binnen mij.

Mevrouw thuis gaat ook mee naar het concert van Wilson en die heb ik daarom de afgelopen maanden veel van Porcupine Tree en Wilson solo laten horen maar die hoort het verschil eerlijk gezegd niet tussen Wilson met band of solo. Leuke is dan weer wel (zoals ik al eerder heb beschreven) dat bij Permanating altijd spontaan haar ABBA moves naar boven komen. Altijd leuk om te zien

avatar van Maartenn
2,0
Maartenn (crew)
Ondanks dit tegenvallende album ga ik vanavond eens kijken hoe hij het er vanaf brengt. Ik ben zeer benieuwd of de nummer live wel weten te overtuigen.

avatar van west
4,0
meneer schreef:
(quote)


Ik vraag mij af of een 3,87 een lage waardering is vergeleken met vele albums hier op MuMe, maar vergeleken met Wilson zijn eigen albums vind ik hem toch wel wat minder. Niet eens vanwege de af-en-toe opduikende poppy sound maar meer omdat ik iets van verfrissing mis (en nee, dat is niet zijn castrato inbreng).

Die poppy sound vind ik juist de verfrissing. Dit keer minder doom en depressie, maar meer pop. Zelf lichtte hij gisteravond toe dat hij met behulp van zijn nieuwste gitaar (uit 1963 ) aan de slag was gegaan voor To The Bone, met juist de bedoeling om er een positievere meer poppy plaat van te maken. Met songs die sneller makkelijk in het gehoor liggen. Hij was thuis opgegroeid met allerlei soorten muziek, ook goede popmuziek, en had een brede smaak. Ook daarom wilde hij ook eens wat anders voor dit album.

De show was trouwens werkelijk geweldig. En inderdaad kwamen de songs van dit album live (nog) beter tot hun recht. Alvast veel plezier!

avatar van ArthurDZ
Berichten verplaatst naar Steven Wilson

avatar van ArthurDZ
Bericht verplaatst naar Steven Wilson

avatar van daniel1974nl
4,5
Dit album (misschien als alle anderen) kan beter of wellicht, moet worden beluisterd op BR-Audio. Werkelijk schitterende productie. Wat het live ook maar zo goed afgemixed, maar dat was helaas niet het geval. Geluid stond veel te hard, hele pssages vielen in het water doordat de mix niet genoeg gebalanceerd was en naar horen zeggen kwam het verschillende keren voor dat de timing met het licht niet klopte. Het is moeilijk te bevatten dat iemand die zo geobsedeerd is met geluid live zon product weet te verkopen.

Efin, het album, nog maals schitterende productie. Ik ben met de CD begonnen die ik ook behoorlijk sterk vond, maar bij de DTS HD mix op BR vliegen de pannen pas echt van het dak. Alleen de poductiekant van dit album vierdient al alle lof. Ik deel de kritiek niet dat het album over de linie zwak is. Ik ervaar toch echt het tegenovergestelde en draai het album vrijwel altijd in een ruk. Ook al vind ik sommige nummers er wel duidelijk ovenuit stijgen. Refuge bijvoorbeeld of het titel nummer. Daar waar er zo hoog wordt opgegeven over TRTRTS zet ik daar duidelijk mijn kanttekeningen bij. Mede en vooral denk omdat ik niets met de productie kan. Maar wellicht is dit op BR ook beter. Daar kan ik niet over oordelen.

Ik zie dat er vooral wordt gevallen over SW's zet naar het wat meer commercielere werk. Maar een artiest ontwikkelt nu eenmaal en wil verschillende genres uitproberen of oprekken. Ik zie er geen probleem in met dit album en vind dat het prima heeft uitgepakt. Net als dat ik het ook net zag doen SW met PT een meer commerciele kant op ging. Ik heb PT nog gezien in '94 met het Planet Pul Festival in Uden en ik vraag me oprecht af of dit dan echt iets wat iedereen liever wil dat hij nog steeds had gedaan. Een beetje vaag freubelen.

Ook al vond ik Signify en The Sky Moves Sidesways ook meesterlijk, ik begon past echt warm te draaien met Stupid Dream, Lightbulb Sun en In Absentia. Vooral de laatste twee vond ik beide van geniaal hooge kwaliteit. En gezien de hoge waardering deze albums krijgen op deze site (in vergelijking met het vroegere werk) snap ik eerlijk gezegd niet waar iedereen over zit te zeuren. En ook wanneer tijdens de laatste tour The Sound Of Muzak werd ingezet werd dit begroet met luid gejuich. Dus...wellicht kunnen we gewoon ophouden met ons hypocriete gedoe en musicale snobisme en er gewoon van genieten en het nemen voor wat het is. De dagen van Radioactive Toy, Up the Downstair en Yellow Hedgerow Dreamscape zijn lang voorbij. In Dublin zei hij redelijk grappend. Wat willen jullie dan ? Dat ik Voyage 34 voor jullie speel. Hij sloeg een accoord aan op zijn gitaar en vroeg ? Is dit wat jullie echt willen ? 13 min. lang ? En hij heeft gelijk. Time to move on.

avatar van coldwarkids
Wauw. Permanating!! Hoorde hem net weer op de radio voorbij komen!

avatar van OnCe
3,5
Geen slecht album, maar toch een stuk minder dan z'n vorige.
Ik heb er geen probleem mee dat hij nieuwe wegen probeert en wat meer de pop toer opgaat. Aan Permanating vond ik eerst niet veel maar is toch gegroeid tot een leuk nummer. Ik heb niet zo veel verstand van muziek maar naar mijn gevoel is de opbouw van het nummer origineel. Ik hoor er eerder 3 refreinen in dan bijvoorbeeld de klassieke structuur 'strofe-strofe-refrein-strofe..' en vind dit wel interessant klinken, hierdoor kan ik het nummer ook meer aanhoren voor ik het beu geraak. Ik vind elk 'refrein' ook wel catchy zonder vervelend te klinken.

Maar dit kan ik niet zeggen over andere nummers, het refrein van The Same Asylum As Before klinkt voor mij gemakkelijk en wél erg vervelend. Hierdoor overweeg ik het nummer over te slaan maar luister meestal toch door omdat de tweede helft wel boeiend is. Wat geweldadiger gitaarwerk gevolgd door een warm, rustig deel waar een mooie solo doorheen zweeft, maakt het toch nog de moeite waard.

Pariah is dan wel eentje dat ik durf skippen. Op HCE vond ik Ninet Tayeb een meerwaarde, hier vind ik dat ze haar stem lelijk forceert. Ik houd wel van een hese stem maar in dit geval klinkt het enorm gemaakt. Ik heb het niet zo voor Wilson z'n stem maar vreemd genoeg geef ik hier mijn voorkeur aan zijn zang. Los van dit vind ik het nummer nogal melig, waar ik het altijd wel moeilijk mee heb.

Nu eens wat positiever .
Het einde van het album is naar mijn mening heel wat sterker.
People Who Eat darkness is lekker wild, gaat gelijk een beetje de rock n' roll toer op, maar dan met een dreigende ondertoon. Hier wel weer een sterk, aanstekelijk refrein.

Song Of I vind ik één van de betere nummer. Zalig zwaar elektronisch ondersteund nummer dat langzaam opbouwt. Ik krijg telkens kriebels wanneer die prachtig warme harmonie van gitaren, strijkers, synths en geen-idee-wat-nog-meer invalt. Elke keer weer nieuwe lagen toevoegend per inslag zorgt dit voor een zeer mooie geleidelijke opbouw. Indrukwekkend!

Het eerste deel van Detonation is puur genieten, weer een zwaar elektronisch begin. En de eerste keer dat ik echt van Wilson's zang kan genieten, dit zag ik nooit aankomen . De combinatie van de percussie, het gitaarriedeltje en de zang brengen een mysterieuze en onheilspellende sfeer. Dan zet de dreigende stem de aanloop naar de detonation in: "But I - will - take it - back". Na de tweede keer dat dit gezegd wordt slaat de explosie dan echt in. Zwaarder gitaarwerk en later een heerlijk aanstekelijke gitaarriff die Wilson later meezingt. Maar toch had hier wat meer ingezeten, de explosie kon harder en smeriger en wanneer het nummer iets meer funky wordt begin ik mijn aandacht toch te verliezen. Het klinkt nogal inspiratieloos vergelijken met zijn andere epische muziekstukken.

Song of unborn is een perfecte afsluiter van het album. Weer genieten van Wilson's stem (?!) en vooral na het eerste refrein wanneer de tubular bells en diep bonsende drum in mysterie baden:

It's not the years you pass
It's about the moments that last
Forever in you


en het koor dat volgt vind ik gewoonweg magisch.

Een goed album met een paar prachtig, oorbevredigende momenten maar toch naar mijn mening ook wat vervelende nummers die de score naar beneden halen.

3,5/5

Gast
geplaatst: vandaag om 10:19 uur

geplaatst: vandaag om 10:19 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.