menu

Steven Wilson - To the Bone (2017)

mijn stem
3,86 (363)
363 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Caroline

  1. To the Bone (6:41)
  2. Nowhere Now (4:03)
  3. Pariah (4:46)

    met Ninet Tayeb

  4. The Same Asylum as Before (5:14)
  5. Refuge (6:43)
  6. Permanating (3:34)
  7. Blank Tapes (2:08)

    met Ninet Tayeb

  8. People Who Eat Darkness (6:02)
  9. Song of I (5:21)

    met Sophie Hunger

  10. Detonation (9:19)
  11. Song of Unborn (5:55)
  12. Ask Me Nicely - Intro * (1:42)
  13. A Door Marked Summer * (7:41)
  14. Pariah [Demo] * (4:08)
  15. People Who Eat Darkness [Demo] * (5:35)
  16. Refuge [Demo] * (4:45)
  17. The Same Asylum as Before [Demo] * (5:32)
  18. Ask Me Nicely * (3:53)
  19. Northern Cyclonic * (3:50)
  20. Detonation [Demo] * (10:18)
  21. Song of Unborn [Demo] * (6:56)
  22. To the Bone [Instrumental] *
  23. Nowhere Now [Instrumental] *
  24. Pariah [Instrumental] *
  25. The Same Asylum as Before [Instrumental] *
  26. Refuge [Instrumental] *
  27. Permanating [Instrumental] *
  28. Blank Tapes [Instrumental] *
  29. People Who Eat Darkness [Instrumental] *
  30. Song of I [Instrumental] *
  31. Detonation (Instrumental] *
  32. Song of Unborn [Instrumental] *
  33. Antisocial * (3:11)
toon 22 bonustracks
totale tijdsduur: 59:46 (1:57:17)
zoeken in:
5,0
Ik heb gisteren dit album op wit vinyl gekocht. Wat is het prachtig en de geluidskwaliteit is geweldig!
ik ga mijn verzameling zekere uitbreiden met de andere albums die qua muziekstijl verschillen maar zover ik ze nu ken de moeite waard zijn! Hand Cannot Erase wordt de volgende.

4,5
3voor12 is al lange tijd niet meer serieus te nemen hoor.
Ik volg ze nog op Facebook. En als er één club is die zo geforceerd bandjes hip probeert te maken is het wel 3voor12. Al diezelfde meuk als TWoD, Arcade Fire en al die andere lauwe zooi...
Hun recensies van Lowlands spannen de kroon. Het was zo gaaf! Legendarisch! Hier gaan we meer van horen! Indie op zijn best! Wat háát ik de term indie: het is geen genre!

En ja, SW wordt compleet genegeerd. Dat komt omdat bij 3voor12 een grote club eikels zit die alleen muziek in de spotlights plaatsen die zíj goed vinden.

Gelukkig is er ook een klein clubje dat zich wél inzet voor niet mainstream muziek. Getuige de mooie verlsaglegging en live opnames van het ROadburn festival elk jaar. Daar ben ik ze dankbaar voor.

avatar van chevy93
4,0
Tijdens de aanschaf van het concertkaartje ook maar de cd erbij gedaan. Niet omdat ik de cd zo interessant vind (ik luister eigenlijk nooit naar fysiek spul...), maar omdat ik de artiest steun.

Vreemd keek ik op toen ik zag dat ik het kaartje (met cd) op de dag zelf moet ophalen bij een speciaal ingericht hoekje in de AFAS Live. Ook keek ik vreemd op toen ik vandaag een pakketje in de bus vond. Mét de cd (geen concertkaartje, tho).

Dan bestel je iets op de site van meneer Wilson zelf en krijg je het twee weken na de release pas thuis geleverd? Ik voel me bijna besodemieterd...

avatar van ArthurDZ
Bericht verplaatst naar Steven Wilson

avatar van jellylips
4,0
Zojuist de 'making of' gekeken, zeker de moeite waard om te kijken! Bizar hoeveel gear die Paul Stacey heeft!

avatar van legian
3,0
Hij heeft even wat tijd nodig gehad, maar ik kan de plaat nu best waarderen. Het is niet de Steven Wilson zoals ik hem graag hoor, ik blijft toch meer een liefhebber van zijn eerste twee solo platen en de laatste Porcupine Tree platen. Maar het is fijn om hem dit soort ontwikkelingen te horen maken, helemaal als het pareltjes zoals Pariah oplevert.

Het klinkt allemaal wat 'commerciëler' en 'poppyer' dan ik gewent ben, maar het blijft wel kenmerkend Steven. Dat maakt het veruit zijn meest toegankelijke plaat (hoewel blackfield daar ook dichtbij zit) en dat past wel bij zijn ontwikkeling de laatste tijd. Na lange tijd is zijn materiaal eindelijk op spotify en dergelijke verschenen. Allemaal onder het mom om de muziek bij zoveel mogelijk mensen bekend te maken. To The Bone zal daar zeker aan bijdragen.
Het levert goeie muziek af die helaas niet altijd even bevredigend is.

Voor mij is het niet zijn nieuwe meesterwerk, maar een ontzettend fijne plaat die eens een andere kant van Steven laat horen.

3,0
Ik vind het geheel instrumentaal behoorlijk. De vocalen vallen me bitter tegen. Bij vlagen storend zelfs. Nee, qua composities is het ook niet bepaald mijn ding.

Maar ik wens iedereen zijn luistergenot van harte toe.

avatar van Tav74
4,5
Het kostte me een paar rondjes, maar wat een pareltje is dit weer. Overall op eerste gehoor meer poppy dan zijn eerdere werk, maar zeker niet glad met een geweldige productie. En bovenal zeer veelzijdig. Opener en titelsong is direct een van de hoogtepunten, daarna loopt het van pure pop
op Permanating tot meer donker werk als Song of I. Ken echt weinig artiesten die in hun carriere zoveel goede liedjes geschreven hebben als Wilson.
Deze gaat op zeker in de bestelling in de vinyl versie

avatar van james_cameron
3,5
Wat toegankelijker dan eerder solowerk van de bijzonder productieve Wilson en hier en daar meer poppy, zo kunnen Nowhere Now en het Mamma Mia-achtige Permanating zo de radio op, maar de sfeervolle progressieve rock vol electronica steekt ook ditmaal weer vernuftig en meeslepend in elkaar. Niet alle songs zijn even mooi en vooral tegen het einde van het album begint de boel wat te slepen, maar al met al is dit toch wel weer een fraai album.

avatar van Fluvver
3,0
Mijn haat liefde verhouding met SW is op deze plaat wel erg duidelijk. Soms kan ie geniale platen maken (the raven), maar op deze plaat vindt ik het tot refuge erg goed en pakt het poppy gedeelte goed uit. Daarna kakt het album in, naar mijn mening en weet het zich nergens meer te herpakken. Tekstueel matig, moet SW op elke plaat zijn haat voor Social media duidelijk maken?

Zal deze niet erg vaak meer draaien maar kijk al wel uit naar zijn volgende plaat, hopelijk meer mijn ding.

avatar van Jake Bugg
4,0
Fluvver schreef:
Mijn haat liefde verhouding met SW is op deze plaat wel erg duidelijk. Soms kan ie geniale platen maken (the raven), maar op deze plaat vindt ik het tot refuge erg goed en pakt het poppy gedeelte goed uit. Daarna kakt het album in, naar mijn mening en weet het zich nergens meer te herpakken. Tekstueel matig, moet SW op elke plaat zijn haat voor Social media duidelijk maken?

Zal deze niet erg vaak meer draaien maar kijk al wel uit naar zijn volgende plaat, hopelijk meer mijn ding.
Waar maakt hij zijn haat dan duidelijk volgens je? In Pariah zingt hij vanuit een gebroken man die alles beu is, dus ja ook Facebook.
Maar elders kom ik het toch niet direct tegen op dit album

avatar van Fluvver
3,0
Haat wil ik het niet noemen, maar sinds FOABP is er altijd wel een nummer waarin hij de huidige online generatie benoemd.

avatar van Jake Bugg
4,0
Fluvver schreef:
Haat wil ik het niet noemen, maar sinds FOABP is er altijd wel een nummer waarin hij de huidige online generatie benoemd.

Je wilt het geen haat noemen maar toch heb je het als haat aangeduid in je vorige post.

Tired of Facebook vanuit het oogpunt van een man die het allemaal niet ziet zitten, daar zie ik hem de online community toch niet negatief aanspreken.
Mocht er een ander nummer zijn op deze plaat waar het voorkomt, wil ik het graag weten want mij is dat niet direct opgevallen.

avatar van Erikpol
4,5
Fluvver schreef:
Haat wil ik het niet noemen, maar sinds FOABP is er altijd wel een nummer waarin hij de huidige online generatie benoemd.
En terecht

avatar van namsaap
3,5
Waar ik door het voorgaande album van SW vanaf minuut 1 werd gegrepen door de muziek is dit op To The Bone voor mij nog zeker niet het geval. Deze plaat heeft bij mij de nodige luisterbeurten nodig gehad om te landen, om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat ook op ITB weer fantastische muziek staat.

De pop-invloeden zijn helaas wel minder aan mij besteed. Permanating had van mij achterwege mogen blijven en The Same Asylum... komt ook pas in het tweede deel goed op gang en zo zijn er nog wat momenten waarop de pop-invloeden zich teveel laten gelden naar mijn smaak. Desondanks blijft er genoeg te genieten over.

Vooralsnog een 3,5* die neigt naar een 4*.

avatar van henksluis
4,5
Ik heb toch wat moeite met deze plaat.
Met BRversie vind ik instrumentale gedeelte voorlopig interessanter dan de definitieve versie.
Maar mening kan na aantal luisterbeurten alsnog veranderen

avatar van WoNa
4,0
Prachtig album en waar velen hier boven bedenkingen hebben, zit de muziek op To The Bone voor mij precies aan de goede kant van de sympho/prog. Doorgaans krijg ik ernstige kriebels van het spierballen vertoon in die muziek.

Op To The Bone is veel in een perfecte balans, met perfect geluid en prachtige samenzang. Met stijgende verbazing heb ik het album zitten afluisteren de eerste keer, omdat ik steeds op het moment zat te wachten dat ik af zou haken. Dat gebeurde uiteindelijk wel, omdat ik het wat te lang vind duren, maar niet omdat de muziek mij niet aanstaat.

Waarom ik ben gaan luisteren? Omdat ik steeds lees en hoor van bekenden hoe goed Steven Wilson is. Dan geef ik het in ieder geval een kans. Ditmaal betaalde zich dat volledig uit. De diepgang, het uitdiepen van de ideeën in de nummers betaalt zich allemaal uit, maar ook durft Wilson nummers gewoon klein te houden en op de kracht van wat overblijft te vertrouwen.

En ja, de enige Marillionplaat waar ik doorheen kom, speelde steeds door mijn hoofd, met name 'Kayleigh'. Ik heb hem zelfs voor het eerst sinds jaren weer eens opgezet. Op de een of andere manier triggerde de muziek op To The Bone deze herinnering. Ook dank daarvoor.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

3,0
Matig album. Het blijft wat op de vlakte en weinig virtuoos. Ben er geen fan van

bas1966
ik vind het juist heel erg virtuoos en veelzijdig. luister nog eens naar detonation (beide versies).
Bij mij moest dit album erg groeien. Kijkend naar je top10 zou dit album in de smaak kunnen passen.

avatar van Wibren
4,0
Valt me toch wat tegen. Na zijn vorige album had ik heel hoge verwachtingen. Helaas wat te poppy en te aarzelend. En ook een album waar zijn vocals me voor het eerst irriteren.
Toch een 4, maar naar Wilsonnormen is dit te weinig.

avatar van Leptop
4,0
Gisteren de surroundversie geluisterd. Mooi, mooi, mooi. De film over de making of... was ook leuk. Wat een troep zeg, daar bij Paul Stacey.

RichardKoning
Wibren schreef:
Valt me toch wat tegen. Na zijn vorige album had ik heel hoge verwachtingen. Helaas wat te poppy en te aarzelend. En ook een album waar zijn vocals me voor het eerst irriteren.
Toch een 4, maar naar Wilsonnormen is dit te weinig.


Vier sterren kan ik bij inkomen. Geen slecht rapportcijfer voor een Wilson plaat toch?

avatar van notsub
4,0
De nieuwe Steven Wilson had even tijd nodig om op zijn plek te vallen. Uiteindelijk vind ik alleen Permanating te ver doorschieten naar gladde popmuziek, voor de rest kan ik deze aanpak best waarderen. Vooral To the Bone en Detonation zijn erg geslaagd. Andere songs vragen soms net te veel van de zang en dan worden zijn beperkingen op dat vlak wel blootgelegd. Gelukkig bouwen sommige van die nummers nog steeds op naar een instrumentale climax en dat levert weer fraaie momenten op. Eigenlijk weet Steven Wilson met deze aanpak gewoon ook te overtuigen, natuurlijk wel op zijn eigen wijze.

avatar van meneer
Tijdens zijn concerten wordt dit album natuurlijk gespeeld (en ik ben zeer benieuwd naar de live uitvoeringen). Maar je mag ook zelf (via deze site) mede nummers bepalen voor het concert waar je naar toe gaat:

2018 tour update + share your song suggestions! - Steven Wilson - stevenwilsonhq.com

avatar van BoyOnHeavenHill
3,5
Een verrassend toegankelijke plaat, met heldere composities, vrij ongecompliceerde drumpartijen, en Wilson die af en toe zelfs gebruik maakt van een falset om een soort "soulfulle" ambiance te creëren (bijvoorbeeld in Permanating, heel effectief in combinatie met dat hamerpianootje). Het zit allemaal prima in elkaar, en zelfs iemand die eigenlijk onderhand wel genoeg Steven Wilson in de kast heeft staan (zoals ik) kan hier nog op aangename wijze door verrast worden. Hij gedijt op dit album kennelijk goed bij een behoorlijke diversiteit aan muzikanten, waarbij voor mij de opvallendste naam die van Mark Feltham is, want daarbij denk ik meteen aan de scheurende mondharmonicasolo's op Living in another world van Talk Talks The colour of spring. Ademstokmoment : de plotseling opgolvende muur van geluid op Pariah vanaf 3'28.

avatar van chevy93
4,0
meneer schreef:
Tijdens zijn concerten wordt dit album natuurlijk gespeeld (en ik ben zeer benieuwd naar de live uitvoeringen). Maar je mag ook zelf (via deze site) mede nummers bepalen voor het concert waar je naar toe gaat:

2018 tour update + share your song suggestions! - Steven Wilson - stevenwilsonhq.com
But let’s pre-empt all the votes for Freebird and Linton Samuel Dawson shall we? Yes ha ha very funny!

avatar van Gert P
3,5
Het album kan niet tippen aan hand cannot erase, hier staan wel mooie nummers op vind het tot nu stukken minder.

avatar van Robertoooooh
2,5
Ondanks mijn aanvankelijke scepsis en ronduit negatieve beoordeling na de eerste paar luisterbeurtjes, kon ik toen ik deze dubbelaar op 45-toeren in de platenbak van mijn plaatselijke platenboer zag staan, de verleiding niet weerstaan. Aangeschaft dus. En....ik ga mijn mening omtrent dit product ook een beetje bijstellen. Ik vind nog steeds dat het allemaal een tik te keurig en te braaf is, maar er zijn toch wel een paar fraaie stukjes muziek op dit album te beluisteren. Met name Refuge, Blank Tapes, People eat Darkness en Detonation, zijn aan mijn oren wel besteed, waarbij ik echter aanteken dat deze composities nog spannender hadden kunnen zijn in de oude bezetting. Ook de laatste paar minuten van het titelnummer zorgen voor een paar kippenvelmomenten. De overige nummers zijn in mijn optiek een stuk minder, met Same Asylum ( die kopstem!!) en Permanating als zwakste broeders. Hoewel veruit de minste uit de koker van Wilson, al met al toch een flinke voldoende. Dus van 2,5 naar 3.
Waarvan akte

avatar van Maartenn
2,0
Maartenn (crew)
Steven Wilson levert met To The Bone de meest teleurstellende plaat van 2017 af.

Steven Wilson, beschermheer van de progressieve rockmuziek. Als hofleverancier van progrocklabel Burning Shed en maker van sterke progrock die hij onder zijn eigen naam uitbrengt, heeft Steven Wilson een naam hoog te houden. Met zijn laatste platen, inclusief het wat meer pop-georiënteerde Hand Cannot Erase is hij hier dan ook zeker in geslaagd.

De singels dropen aan het begin van dit jaar al binnen. Ik luister singles met opzet nooit, omdat ik van mening ben dat je een album als geheel moet beoordelen. Als je dan een paar nummers al kent, is dat bijna als The Sixth Sense kijken terwijl je weet dat Bruce Willis dood is; het leidt toch af. Onbevangen kon ik dus beginnen met het luisteren van deze plaat.

Helaas kan ik niet anders constateren dat dit een uitermate teleurstellende plaat is. To The Bone is een matige opener met goed bedoelde, maar niet indrukmakende gitaarstukjes. Nowhere Now is een van de zwakste nummers die ik dit jaar heb gehoord. Een door dramatische synthesizer ondersteunde tekst als Here above the clouds/I am free of all the crowds/And I float above the stars/And I feel the rush of love klinkt veel te quasi-interessant en wekt daardoor op de lachspieren. Het zo gelauwerde Pariah kent weliswaar een goede opbouw, maar het muzikale stuk waar het uiteindelijk in uitmond, is ronduit saai. Het echte dieptepunt weet Steven Wilson te bereiken met het nummer Permanenting. Een vrolijk ABBA-deuntje, weer die irritante kopstem die in The Same Asylum As Before ook al te horen was en wederom zingt Steven Wilson Celebrating/High above the clouds. Ik voel de afstand niet alleen toenemen met een artiest die ik eerst bewonderde, hij bevestigt het ook in tekst. Steven Wilson lijkt wel van een andere planeet.

De enige positieve uitschieters op deze plaat zijn People Who Eat Darkness en Detonation. Weliswaar beide voorzien van een brave vierkwartsmaat, hoor ik toch wat terug van de Steven Wilson die ik bewonder. Iemand die krachtige rockmuziek kan maken, met een experimenteel randje. Even lekker aanzetten met de gitaren naar het refrein toe, gas terug in de bridge en een muzikaal intermezzo.

De plaat waar ik vooraf zulke hoge verwachtingen van had, is uitgelopen op een totale teleurstelling. Gezien zijn uitverkochte concert in AFAS-live heeft Steven Wilson er genoeg nieuwe fans bij gekregen, maar hij is er ook 1 verloren.

2,0*

avatar van Jake Bugg
4,0
Een fan verloren, jij bent wel fan van een beetje drama he ?

Refuge niet je ding btw?

Gast
geplaatst: vandaag om 11:40 uur

geplaatst: vandaag om 11:40 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.