menu

Steven Wilson - To the Bone (2017)

mijn stem
3,88 (332)
332 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Caroline R

  1. To the Bone (6:41)
  2. Nowhere Now (4:03)
  3. Pariah (4:46)

    met Ninet Tayeb

  4. The Same Asylum as Before (5:14)
  5. Refuge (6:43)
  6. Permanating (3:34)
  7. Blank Tapes (2:08)

    met Ninet Tayeb

  8. People Who Eat Darkness (6:02)
  9. Song of I (5:21)

    met Sophie Hunger

  10. Detonation (9:19)
  11. Song of Unborn (5:55)
  12. Ask Me Nicely - Intro * (1:42)
  13. A Door Marked Summer * (7:41)
  14. Pariah [Demo] * (4:08)
  15. People Who Eat Darkness [Demo] * (5:35)
  16. Refuge [Demo] * (4:45)
  17. The Same Asylum as Before [Demo] * (5:32)
  18. Ask Me Nicely * (3:53)
  19. Northern Cyclonic * (3:50)
  20. Detonation [Demo] * (10:18)
  21. Song of Unborn [Demo] * (6:56)
  22. To the Bone [Instrumental] *
  23. Nowhere Now [Instrumental] *
  24. Pariah [Instrumental] *
  25. The Same Asylum as Before [Instrumental] *
  26. Refuge [Instrumental] *
  27. Permanating [Instrumental] *
  28. Blank Tapes [Instrumental] *
  29. People Who Eat Darkness [Instrumental] *
  30. Song of I [Instrumental] *
  31. Detonation (Instrumental] *
  32. Song of Unborn [Instrumental] *
  33. Antisocial * (3:11)
toon 22 bonustracks
totale tijdsduur: 59:46 (1:57:17)
zoeken in:
avatar van Alicia
4,0
Wie had dat ooit gedacht! Wilson laat hier zelfs de rode dansschoentjes blozen. Het is nu eindelijk weer eens zwieren en zwaaien geblazen in huize Alicia.

Gemakkelijke en gladgestreken pop? Welnee... er zijn namelijk twee dingen, waar Steven absoluut - en zeker weten - niet goed in is en ook nooit zal worden en dat is heel hóóg zingen (falset) en gauw tevreden dus gemakkelijk zijn. Slechts een klein deel van de zang is de ietwat betreurde 'min een halve punt'.

De muziek echter... is zó mooi. Weergaloos! De details floepen sprankelender dan ooit de bescheiden boxjes uit. Zeker in hi-res 24 en nog wat.

avatar van Marco van Lochem
5,0
Steven Wilson is een muzikale duizendpoot die erg actief is in het muziekwereldje. Vooral de liefhebbers van progressieve rock zullen zijn naam kennen, maar hij maakt ook muziek voor een breder publiek, samen met Aviv Geffen in Blackfield. Een andere naam die onlosmakelijk met hem verbonden is, is Porcupine Tree. Met die band maakte hij sinds 1992 10 studio-albums die elke keer weer een hogere kwaliteit aan songmateriaal lieten horen. Na “THE INCIDENT” in 2009 werd Porcupine Tree in de ijskast gezet en richtte Wilson zich meer op zijn solo carrière. In 2008 verscheen zijn eerste solo album en met “TO THE BONE” brengt de nu 49 jarige in Kingston Upon Thames in Londen geboren zanger/componist/mulit-instrumentalist, zijn 5e album uit. Na 2 experimentele albums (“ISURGENTES” en “GRACE FOR DOWNING”), 2 progressieve rockalbums (“THE RAVEN THAT REFUSED TO SING” en “HAND, CANNOT ERASE”) heeft Steven Wilson met “TO THE BONE” misschien wel zijn meest commerciële album in zijn carrière gemaakt. De songs zijn korter dan gebruikelijk in het progressieve rock genre, hebben regelmatig goed in het gehoor liggende melodieën en slechts af en toe wordt er stevig gerockt. Het is een prachtig album geworden van een man die zoveel muzikaliteit in zich heeft zitten, wat in elke song goed te horen is. Het is een combinatie geworden van de melodieuze korte songs van Blackfield, de rock van Porcupine Tree en af en toe het experimentele van zijn eerste solo albums. In tegenstelling tot zijn voorgaande platen heeft Wilson meer zelf ingespeeld, waardoor bijvoorbeeld de soms wat vreemde gitaarsolo’s van Gowan Guthrie niet te horen zijn. Dat maakt het album ook wel toegankelijker. Met “TO THE BONE” heeft Steven Wilson weer een pareltje aan zijn meer en meer uitdijende oeuvre toegevoegd en dat het deze keer misschien iets commerciëler is, is hem vergeven. Want de klasse druipt er gewoon van af!!

avatar van erwinz
4,0
[quote]glenn53 schreef:
(quote)


aha, daar zingt ze ook op. Is het nadeel van het ontbreken van credits op Spotify

avatar van deric raven
4,0
Oké, bij Steven Wilson heb ik heel lang gedacht dat hij een lid, of in ieder geval familie was van The Beach Boys.
Ik weet ondertussen al een paar jaar beter, ben bekend met Porcupine Tree, en zeer recentelijk met een paar andere solo albums.
Ik verwachte bij To The Bone, of een conceptalbum, of juist een puur semi unplugged geheel, wat uiteraard door de titel komt.
Het is echter geen van beide.
Bij To The Bone moet ik qua sfeer denken aan A Momentary Lapse of Reason, ik ben dus wel een liefhebber van dat album, maar ook wat aan de jaren 80 Marillion.
Muzikaal niet geheel hetzelfde, maar wel het gevoel overheerst.
Ik ben al jaren geleden overgestapt op cd´s, en het vinylgebeuren heb ik niet meer gevolgd.
Maar vandaag miste ik het wel.
Toevallig kocht iemand voor mij de elpee van To The Bone, en het heeft meer uitstraling om met een plaat naar buiten te lopen, zeker als deze zo opvalt in zijn eenvoud, maar met felle kleuren.
Het klinkt allemaal een stuk minder ruw, gepolijster, meer richting het jaren 80 werk van eerder genoemde Pink Floyd en Marillion, maar ook Rush en Genesis uit deze periode heeft die cleane sound.
Nadat ik eerder The Raven That Refused to Sing (And Other Stories) en Hand. Cannot. Erase. gehoord heb, moet ik tot de conclusie komen dat To The Bone mij meer aanspreekt.

5,0
Ik heb gisteren dit album op wit vinyl gekocht. Wat is het prachtig en de geluidskwaliteit is geweldig!
ik ga mijn verzameling zekere uitbreiden met de andere albums die qua muziekstijl verschillen maar zover ik ze nu ken de moeite waard zijn! Hand Cannot Erase wordt de volgende.

avatar van james_cameron
3,5
Wat toegankelijker dan eerder solowerk van de bijzonder productieve Wilson en hier en daar meer poppy, zo kunnen Nowhere Now en het Mamma Mia-achtige Permanating zo de radio op, maar de sfeervolle progressieve rock vol electronica steekt ook ditmaal weer vernuftig en meeslepend in elkaar. Niet alle songs zijn even mooi en vooral tegen het einde van het album begint de boel wat te slepen, maar al met al is dit toch wel weer een fraai album.

avatar van namsaap
3,5
Waar ik door het voorgaande album van SW vanaf minuut 1 werd gegrepen door de muziek is dit op To The Bone voor mij nog zeker niet het geval. Deze plaat heeft bij mij de nodige luisterbeurten nodig gehad om te landen, om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat ook op ITB weer fantastische muziek staat.

De pop-invloeden zijn helaas wel minder aan mij besteed. Permanating had van mij achterwege mogen blijven en The Same Asylum... komt ook pas in het tweede deel goed op gang en zo zijn er nog wat momenten waarop de pop-invloeden zich teveel laten gelden naar mijn smaak. Desondanks blijft er genoeg te genieten over.

Vooralsnog een 3,5* die neigt naar een 4*.

avatar van WoNa
4,0
Prachtig album en waar velen hier boven bedenkingen hebben, zit de muziek op To The Bone voor mij precies aan de goede kant van de sympho/prog. Doorgaans krijg ik ernstige kriebels van het spierballen vertoon in die muziek.

Op To The Bone is veel in een perfecte balans, met perfect geluid en prachtige samenzang. Met stijgende verbazing heb ik het album zitten afluisteren de eerste keer, omdat ik steeds op het moment zat te wachten dat ik af zou haken. Dat gebeurde uiteindelijk wel, omdat ik het wat te lang vind duren, maar niet omdat de muziek mij niet aanstaat.

Waarom ik ben gaan luisteren? Omdat ik steeds lees en hoor van bekenden hoe goed Steven Wilson is. Dan geef ik het in ieder geval een kans. Ditmaal betaalde zich dat volledig uit. De diepgang, het uitdiepen van de ideeën in de nummers betaalt zich allemaal uit, maar ook durft Wilson nummers gewoon klein te houden en op de kracht van wat overblijft te vertrouwen.

En ja, de enige Marillionplaat waar ik doorheen kom, speelde steeds door mijn hoofd, met name 'Kayleigh'. Ik heb hem zelfs voor het eerst sinds jaren weer eens opgezet. Op de een of andere manier triggerde de muziek op To The Bone deze herinnering. Ook dank daarvoor.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

avatar van BoyOnHeavenHill
3,5
Een verrassend toegankelijke plaat, met heldere composities, vrij ongecompliceerde drumpartijen, en Wilson die af en toe zelfs gebruik maakt van een falset om een soort "soulfulle" ambiance te creëren (bijvoorbeeld in Permanating, heel effectief in combinatie met dat hamerpianootje). Het zit allemaal prima in elkaar, en zelfs iemand die eigenlijk onderhand wel genoeg Steven Wilson in de kast heeft staan (zoals ik) kan hier nog op aangename wijze door verrast worden. Hij gedijt op dit album kennelijk goed bij een behoorlijke diversiteit aan muzikanten, waarbij voor mij de opvallendste naam die van Mark Feltham is, want daarbij denk ik meteen aan de scheurende mondharmonicasolo's op Living in another world van Talk Talks The colour of spring. Ademstokmoment : de plotseling opgolvende muur van geluid op Pariah vanaf 3'28.

avatar van Maartenn
2,0
Maartenn (crew)
Steven Wilson levert met To The Bone de meest teleurstellende plaat van 2017 af.

Steven Wilson, beschermheer van de progressieve rockmuziek. Als hofleverancier van progrocklabel Burning Shed en maker van sterke progrock die hij onder zijn eigen naam uitbrengt, heeft Steven Wilson een naam hoog te houden. Met zijn laatste platen, inclusief het wat meer pop-georiënteerde Hand Cannot Erase is hij hier dan ook zeker in geslaagd.

De singels dropen aan het begin van dit jaar al binnen. Ik luister singles met opzet nooit, omdat ik van mening ben dat je een album als geheel moet beoordelen. Als je dan een paar nummers al kent, is dat bijna als The Sixth Sense kijken terwijl je weet dat Bruce Willis dood is; het leidt toch af. Onbevangen kon ik dus beginnen met het luisteren van deze plaat.

Helaas kan ik niet anders constateren dat dit een uitermate teleurstellende plaat is. To The Bone is een matige opener met goed bedoelde, maar niet indrukmakende gitaarstukjes. Nowhere Now is een van de zwakste nummers die ik dit jaar heb gehoord. Een door dramatische synthesizer ondersteunde tekst als Here above the clouds/I am free of all the crowds/And I float above the stars/And I feel the rush of love klinkt veel te quasi-interessant en wekt daardoor op de lachspieren. Het zo gelauwerde Pariah kent weliswaar een goede opbouw, maar het muzikale stuk waar het uiteindelijk in uitmond, is ronduit saai. Het echte dieptepunt weet Steven Wilson te bereiken met het nummer Permanenting. Een vrolijk ABBA-deuntje, weer die irritante kopstem die in The Same Asylum As Before ook al te horen was en wederom zingt Steven Wilson Celebrating/High above the clouds. Ik voel de afstand niet alleen toenemen met een artiest die ik eerst bewonderde, hij bevestigt het ook in tekst. Steven Wilson lijkt wel van een andere planeet.

De enige positieve uitschieters op deze plaat zijn People Who Eat Darkness en Detonation. Weliswaar beide voorzien van een brave vierkwartsmaat, hoor ik toch wat terug van de Steven Wilson die ik bewonder. Iemand die krachtige rockmuziek kan maken, met een experimenteel randje. Even lekker aanzetten met de gitaren naar het refrein toe, gas terug in de bridge en een muzikaal intermezzo.

De plaat waar ik vooraf zulke hoge verwachtingen van had, is uitgelopen op een totale teleurstelling. Gezien zijn uitverkochte concert in AFAS-live heeft Steven Wilson er genoeg nieuwe fans bij gekregen, maar hij is er ook 1 verloren.

2,0*

avatar van daniel1974nl
4,5
Dit album (misschien als alle anderen) kan beter of wellicht, moet worden beluisterd op BR-Audio. Werkelijk schitterende productie. Wat het live ook maar zo goed afgemixed, maar dat was helaas niet het geval. Geluid stond veel te hard, hele pssages vielen in het water doordat de mix niet genoeg gebalanceerd was en naar horen zeggen kwam het verschillende keren voor dat de timing met het licht niet klopte. Het is moeilijk te bevatten dat iemand die zo geobsedeerd is met geluid live zon product weet te verkopen.

Efin, het album, nog maals schitterende productie. Ik ben met de CD begonnen die ik ook behoorlijk sterk vond, maar bij de DTS HD mix op BR vliegen de pannen pas echt van het dak. Alleen de poductiekant van dit album vierdient al alle lof. Ik deel de kritiek niet dat het album over de linie zwak is. Ik ervaar toch echt het tegenovergestelde en draai het album vrijwel altijd in een ruk. Ook al vind ik sommige nummers er wel duidelijk ovenuit stijgen. Refuge bijvoorbeeld of het titel nummer. Daar waar er zo hoog wordt opgegeven over TRTRTS zet ik daar duidelijk mijn kanttekeningen bij. Mede en vooral denk omdat ik niets met de productie kan. Maar wellicht is dit op BR ook beter. Daar kan ik niet over oordelen.

Ik zie dat er vooral wordt gevallen over SW's zet naar het wat meer commercielere werk. Maar een artiest ontwikkelt nu eenmaal en wil verschillende genres uitproberen of oprekken. Ik zie er geen probleem in met dit album en vind dat het prima heeft uitgepakt. Net als dat ik het ook net zag doen SW met PT een meer commerciele kant op ging. Ik heb PT nog gezien in '94 met het Planet Pul Festival in Uden en ik vraag me oprecht af of dit dan echt iets wat iedereen liever wil dat hij nog steeds had gedaan. Een beetje vaag freubelen.

Ook al vond ik Signify en The Sky Moves Sidesways ook meesterlijk, ik begon past echt warm te draaien met Stupid Dream, Lightbulb Sun en In Absentia. Vooral de laatste twee vond ik beide van geniaal hooge kwaliteit. En gezien de hoge waardering deze albums krijgen op deze site (in vergelijking met het vroegere werk) snap ik eerlijk gezegd niet waar iedereen over zit te zeuren. En ook wanneer tijdens de laatste tour The Sound Of Muzak werd ingezet werd dit begroet met luid gejuich. Dus...wellicht kunnen we gewoon ophouden met ons hypocriete gedoe en musicale snobisme en er gewoon van genieten en het nemen voor wat het is. De dagen van Radioactive Toy, Up the Downstair en Yellow Hedgerow Dreamscape zijn lang voorbij. In Dublin zei hij redelijk grappend. Wat willen jullie dan ? Dat ik Voyage 34 voor jullie speel. Hij sloeg een accoord aan op zijn gitaar en vroeg ? Is dit wat jullie echt willen ? 13 min. lang ? En hij heeft gelijk. Time to move on.

avatar van OnCe
3,5
Geen slecht album, maar toch een stuk minder dan z'n vorige.
Ik heb er geen probleem mee dat hij nieuwe wegen probeert en wat meer de pop toer opgaat. Aan Permanating vond ik eerst niet veel maar is toch gegroeid tot een leuk nummer. Ik heb niet zo veel verstand van muziek maar naar mijn gevoel is de opbouw van het nummer origineel. Ik hoor er eerder 3 refreinen in dan bijvoorbeeld de klassieke structuur 'strofe-strofe-refrein-strofe..' en vind dit wel interessant klinken, hierdoor kan ik het nummer ook meer aanhoren voor ik het beu geraak. Ik vind elk 'refrein' ook wel catchy zonder vervelend te klinken.

Maar dit kan ik niet zeggen over andere nummers, het refrein van The Same Asylum As Before klinkt voor mij gemakkelijk en wél erg vervelend. Hierdoor overweeg ik het nummer over te slaan maar luister meestal toch door omdat de tweede helft wel boeiend is. Wat geweldadiger gitaarwerk gevolgd door een warm, rustig deel waar een mooie solo doorheen zweeft, maakt het toch nog de moeite waard.

Pariah is dan wel eentje dat ik durf skippen. Op HCE vond ik Ninet Tayeb een meerwaarde, hier vind ik dat ze haar stem lelijk forceert. Ik houd wel van een hese stem maar in dit geval klinkt het enorm gemaakt. Ik heb het niet zo voor Wilson z'n stem maar vreemd genoeg geef ik hier mijn voorkeur aan zijn zang. Los van dit vind ik het nummer nogal melig, waar ik het altijd wel moeilijk mee heb.

Nu eens wat positiever .
Het einde van het album is naar mijn mening heel wat sterker.
People Who Eat darkness is lekker wild, gaat gelijk een beetje de rock n' roll toer op, maar dan met een dreigende ondertoon. Hier wel weer een sterk, aanstekelijk refrein.

Song Of I vind ik één van de betere nummer. Zalig zwaar elektronisch ondersteund nummer dat langzaam opbouwt. Ik krijg telkens kriebels wanneer die prachtig warme harmonie van gitaren, strijkers, synths en geen-idee-wat-nog-meer invalt. Elke keer weer nieuwe lagen toevoegend per inslag zorgt dit voor een zeer mooie geleidelijke opbouw. Indrukwekkend!

Het eerste deel van Detonation is puur genieten, weer een zwaar elektronisch begin. En de eerste keer dat ik echt van Wilson's zang kan genieten, dit zag ik nooit aankomen . De combinatie van de percussie, het gitaarriedeltje en de zang brengen een mysterieuze en onheilspellende sfeer. Dan zet de dreigende stem de aanloop naar de detonation in: "But I - will - take it - back". Na de tweede keer dat dit gezegd wordt slaat de explosie dan echt in. Zwaarder gitaarwerk en later een heerlijk aanstekelijke gitaarriff die Wilson later meezingt. Maar toch had hier wat meer ingezeten, de explosie kon harder en smeriger en wanneer het nummer iets meer funky wordt begin ik mijn aandacht toch te verliezen. Het klinkt nogal inspiratieloos vergelijken met zijn andere epische muziekstukken.

Song of unborn is een perfecte afsluiter van het album. Weer genieten van Wilson's stem (?!) en vooral na het eerste refrein wanneer de tubular bells en diep bonsende drum in mysterie baden:

It's not the years you pass
It's about the moments that last
Forever in you


en het koor dat volgt vind ik gewoonweg magisch.

Een goed album met een paar prachtig, oorbevredigende momenten maar toch naar mijn mening ook wat vervelende nummers die de score naar beneden halen.

3,5/5

Gast
geplaatst: vandaag om 04:50 uur

geplaatst: vandaag om 04:50 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.