Marillion - This Strange Engine (1997)

Een halfje erbij. Dit is een album dat ik in de loop der tijd steeds meer ben gaan waarderen. Ik denk ook dankzij de akoestische live dvd waar wel wat van de nummers van deze cd langskomen. Vooral Estonia is bloedmooi. Dat begin.....

Holy moses, wat is deze? Hope for the Future......een BZN cover?

Hier wijkt mijn mening wat af van de massa, maar ik blijf tot op de dag van vandaag This Strange Engine nog steeds een erg fijn rockalbum met lichte proginvloeden vinden. Waar men op Holidays In Eden net wat te poppy was, blijft een bezwerend nummer als opener Man Of A Thousand Faces toch uitdagend met het bijna shamanistische outro. Estonia en This Strange Engine zijn daarnaast gewoon Marillion op haar best en Accidental Man is eveneens een erg fijne rocksong.

Het is vooral Hope For The Future waarvan ik nog steeds niet weet of het nu wel of geen grap is. Indien 'ja': geslaagd jongens, vooral niet meer doen. Indien 'nee': mmm... Dit ene smetje is echter niet genoeg om mijn mening over het album flink te laten kelderen. Als rustgevend en lichtvoetig luisteralbum is er weinig anders dat ik als alternatief zou willen horen.

Voorlopige tussenstand:
1. Brave
2. Clutching At Straws
3. Fugazi
4. Script For A Jester's Tear
5. Afraid Of Sunlight
6. Seasons End
7. Market Square Heroes
8. Misplaced Childhood
9. This Strange Engine
10. Holidays In Eden

Zo Lennert: jouw 9e plek krijgt nog steeds 4,5* ?

Marillion is altijd een van mijn favoriete bands geweest, dus niet geheel onverdiend. Echter zal het vanaf nu toch wel iets afnemen qua gemiddelde score tot een bepaald aantal andere albums

Vreemd idd dat het geen 5* is

Te braaf, te veilig en dus weer terug bij af. Marillion klinkt weer een beetje als Holidays In Eden. Marillion heeft weinig geïnvesteerd in dit album. 80 Days klinkt heel willekeurig gefabriceerd en daarmee vrij fantasieloos. Marillion heeft dan nog wel de klasse om nergens slecht te klinken. De enige aanwezige frustratie is daarmee dat de band toch makkelijk beter zou moeten kunnen. Die klasse keert nog wel even terug op An Accidental Man en de afsluitende titeltrack, maar dat neemt niet weg dat het voorlopig tot de mindere albums behoort.

Tussenstand:
1. Misplaced Childhood
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Brave
5. Afraid Of Sunlight
6. Clutching At Straws
7. Market Square Heroes
8. Season's End
9. This Strange Engine
10. Holidays In Eden

Nou, misschien toch nog eens naar track 7 luisteren?

Dat is toch het nummer met de saxofoon erin? Heb er nog rillingen van.

Mijn afhaakalbum. Ik kon hier niets mee. Kocht ik de vorige albums op cd, deze huurde ik eerst in de bieb en dat was een goede zet. Marillion.com en remixalbum waren ook zwaar ondermaats, om te vergeten.

De jaren daarna niet echt meer gevolgd maar sinds vorige week toch weer mijn interesse herwonnen dankzij de hoge waardering van All One Tonight en YouTube en uiteindelijk de 4-lp van dit live optreden besteld.

2019 gaat voor mij de boeken in als het jaar van de herintroductie en herwaardering.

Ik was 19 of 20 toen Afraid Of Sunlight uitkwam, een album waar ik toen veel moeite mee had. Ik had hem op cd gekocht, en tot dit jaar was dat ook de laatste die ik kocht. In het vervolg leende ik eerst de cd's om ze op een cd-r te branden. Dat ging dus alleen om. Com en dit album. Ik kon er toen niks mee. Ik was begin 20 en mijn muzikale voorkeuren gingen een andere weg op (voornamelijk Tori Amos en Pearl Jam, Live...).

Tijdens de paar opruimacties na verhuizingen gingen alle gebrande cd's de deur uit.
Zoals bij All One Tonight al beschreven staat, dat album bleek de ommekeer te zijn voor mijn interesse in Marillion. Afgaand op de stemmen van MuMe kocht ik de cd's globaal van hoge waardering naar lage waardering. Niet helemaal, want vooral voor Anoraknophobia en deze bleef ik lang af, tot deze overbleven.

Omdat een Nederlandse verkoper deze 2 op Discogs aanbood (samen met de 2-cd In Time van REM, ook voor weinig), kon ik toch mijn collectie completeren (Less Is More niet meegerekend).
En langzaamaan gingen deze albums groeien en groeien en kan ik wel beweren dat vooral TSE tot de betere van Marillion is gaan behoren.
Ondanks de aanwezigheid van het alom verguisde CalypsoEO-jongerendag nummer.

De drie langste nummers zijn allen klassiekers geworden, dus een slecht album kun je dit niet noemen. Eerder wat wisselvallig. Tracks 5, 6 en 7 zijn niet bepaald hoogtepunten in hun oeuvre.

Ik heb het al vaker gememoreerd. Het titelnummer vind ik echt prachtig. Vooral het stuk tussen zeg maar 6:20 en 12:40. Dat vind ik zo hemeltergend mooi, met de geweldige gitaarsolo als climax. Dat stuk behoort toch echt tot een van de mooiste passages die ik ken.

Net weer gedraaid op een prettig onacceptabel volumeniveau en het kippenvel op mijn armen is nog niet weggetrokken. Prachtig. Het kan me echt ontroeren.

Inmiddels een re-release op 2lp en wat ik al eerder schreef bij Marillion, ben ff kwijt bij welk album,...., een band welke ik aan het herontdekken ben via elke nieuwe of re-release. This strange Engine dan hun, ik meen 9e plaat, ondergewaardeerd binnen het Marillion universum in het Hogarth tijdperk. Zoals wel meer in datzelfde tijdperk. Vreemd album want lijkt op een samengeraapt album. Er staat van alles op van net niet, Hope for the future, hoe leuk dat ook moge klinken, wellicht een dolletje onder de bandleden na een fles of wat....no idea. Maar dan, een mening blijft een mening maar Estonia, naar aanleiding van de scheepsramp, man oh man, dat nummer baadt dan weer in praal en pracht. Tekst, muziek en melodie, huiveringwekkend en inmiddels mijn all time favo dus van de band. Krijg er geen genoeg van. En dan lees ik somewhere dat Hogarth hier vermoeid klinkt, nou nou, werkelijk totaal niet mee eens, juist gloedvol in alle pracht ja. Kortom, op mijn herontdekkingstocht blijf ik mij verbazen ja. Op dat éne nummer na een dijk van een plaat met als toetje op de lp nog een fraaie fraaie live versie van Estonia. Geluk zij mijn deel. Nog een keer draaien maar.

Weer eens de Marillion speurtocht opgepakt. Ik loop wat achter , maar ben gestaag op weg. Aanbeland bij TSE. Een wat toegankelijker album, en misschien wel voor echte fans een gruwel. Ik vind het een meer dan prima plaat met 1 misser en dat is Hope For The Future. Voor de rest zijn het uitstekende tracks . Estonia is echt een kippenvel track en ook het titelnummer is ondanks zijn soms rare structuur prima te behappen.4 sterren voor deze.

Deze vandaag ook weer even beluisterd om wat in de Marillion flow van het nieuwe album te blijven. Dit is een van mijn favoriete Marillion (met Hogarth) platen, geen idee waarom. Het geheel is wat fragmentarisch maar er zit een ontzettende lekkere flow in de nummers, One Fine Day is prachtig en ook Estonia heeft een mooie opbouw, met This Strange Engine hier als absoluut hoogtepunt. Mooie hoes ook. Het werd destijds wat als een tussendoortje uitgebracht maar daar is dit toch echt te goed voor.

Vanochtend weer eens beluisterd en nog steeds heb ik niet veel met dit album. Alleen de nummers "One Fine Day" en "Estonia" zijn aardig om te luisteren.
De overige nummers zijn voor mij niet het niveau wat Marillion kan halen.

Voor mij komt het album over alsof Marillion de nummers snel heeft opgenomen, zonder naar de kwaliteit te denken.

Absoluut geen beroerde plaat, zoals er in de hele Marillion-discografie eigenlijk geen echte misser voorkomt (ik betwijfel zelfs of ze tot een echt slechte plaat in staat zouden zijn), maar het zit voor mij soms wel tegen het lusteloze aan, alsof de romantische melancholie van nummers als One fine day en Memory of water soms doorslaat in fatalisme. Gekoppeld aan wat ongelukkige arrangementsideeën (het "wereldmuziek-koor" op Man of a thousand faces, een matige gitaarsolo op One fine day, een rare trompet-achtige synth op 80 days, een steeldrum op Hope for the future, een lelijke saxsolo op het titelnummer) levert dat hier een nogal onevenwichtig album op met de hoogtepunten aan het begin (vooral het openingsnummer met z'n sterke tekst) en het einde (het afwisselende slotnummer), hoewel ik ook wel gevoelig ben voor het stevige An accidental man. Wederom ook alle lof voor H's teksten, die helpen de muziek in niet geringe mate, zozeer zelfs dat de halve ster van mijn waardering op zíjn literaire conto komt.

En ook van dit album komt een super deluxe 4cd + blu-ray van uit ergens in november, incl een volledig optreden in Utrecht op de blu-ray.

En maar weer besteld. de Deluxe versies zijn, muv Seasons End, best te pruimen en hebben meerwaarde. This Strange Engine is natuurlijk niet Marillion's beste, maar er staat (naast afwijkende prut) best aardigs op.

Zeker niet hun beste, maar nogsteeds een erg fijn album. En ik ben benieuwd wat de bandleden te vertellen hebben over Hope For The Future. Besteld voor 37 euro bij jpc.

Nieuwe prijs bij Bol (externe partner): €30,99.

Ik vond het jammer en het vergalde het concert compleet. Vooral ook omdat de roep kwam terwijl hij aan het uitleggen was waar 80 Days (een homage aan de fans notabene) over ging. Ik vond de roep om Fish misplaats maar vond de reactie van H. ook vrij bot. Ik schrok er echt van destijds. Een behoorlijk agressieve reactie was dan ook te verwachten. Dat Fish een geliefd persoon was in Marillion dat lijkt me duidelijk dus dan stellen dat het tijd wordt om Fish uit onze geheugen te verbannen is echt olie op een hete plaat. Hetzelfde zou je kunnen zeggen over Peter Gabriel en Phil Collins die ook heel wat over zich heen heeft gekregen (rijksdaalders) om die reden. Ik weet niet op ik daar zo op had gereageerd. Ik had gehoopt dat H. er zou reflecteren in zijn dagboek maar helaas. Belangrijk is ook contextueel dat een jaar of twee hiervoor tijdens een fanclub even voor AOS er ook een akkefietje plaatsvond tijdens een Q&A over waarom de B-Kantjes altijd zulke slechte nummer bevatten en H antwoord dat het feit dat je er achterlijk uitziet niet betekent dat je ook het recht hebt om achterlijke vragen te stellen. Dit incident staat wel in dagboek alleen wordt het wel wat gebagatelliseerd.

Ik ontwikkelde een afkeer en vond hem lang vooral ontzettend arrogant. Tot dat ik em jaren later (in 2016) tijdens een solo concert een keer ontmoete en ik een man trof die niet aardiger had kunnen zijn, alle tijd had, grappig was en juist alles was wat ik niet dacht dat hij was. Ik denk wel dat hij toen echt dat arrogante ventje was overigens maar dat hij inmiddels ouder is geworden en flink is bijgedraaid. Gelukkig maar.

In 2018 was ik bij een Steven Wilson concert waarbij iemand op de eerste rij de hele tijd om Trains zat te roepen. Wilson die die avond ook behoorlijk vanaf een moral high-ground even ons prog fans kwam aanwrijven dat we allemaal snobs waren (ik ben opgehouden met het tellen val alle I don't give a fuck's die hij die avond bezigde) en respect moesten tonen voor Abba, The Beatles en Talk Talk (dit overigens op noemen is nogal een far stretch maar dat daargelaten) en hij op een gegeven moment even voor een volle zak die fan even compleet afzeek. Ik snap waarom het gebeurde maar of het nodig is. Ik weet het niet. En ook hier met het PT concert 2 jaar geleden stond daar ook een compleet ander persoon. SW was grappig, melig en toonde zich van een compleet andere kant.

Ik blijf toch moeite houden met artiesten die hun podium aanwenden om het gelijk aan hun kan te krijgen en denken dat ze het recht hebben om uit te vallen tegen fans. Ze zijn en blijven immers wel de reden waarom die artiest kan doen wat hij doet.

Wel grappig is dat degene die deze opmerking maakte zich jaren meld.
Waar het internet niet goed voor is.

We wachten op de Deluxe editie die volgende week uitkomt. De originele productie was inderdaad wat mat en kan intussen wel een upgrade gebruiken. Zeker nummers als TSE en Estonia zouden daarnaast kunnen profiteren van een surround remix. Zou alleen de originele CD wel houden want zo te zien bevat de set alleen de NW remix en niet het origineel.

De aangekondigde 7 uur aan bonusmateriaal op de BR zal vast ook de moeite waard zijn.

Prettig ook dat Marillion wel doorgaat met het uitbrengen van DE's van albums. Ik had verwacht dat ze na de eerste 8 zouden ophouden en zeker gezien SE er toch een beetje met een jantje van leiden afkwam..zag ik het somber in.

Op naar Radiation.....en wellicht dat ik dan toch .com nog moet aanschaffen......maar Anorak en Marbles zullen waarschijnlijk pas echt interessant worden.

Oef.....CD klinkt in het eerste opzicht een stuk dynamischer, warmer en helderder (wat je verwacht van een fatsoenlijke remaster). Dat is in ieder geval een goed begin.

Alleen de 4 CD's hebben al 4 uur en 1 min aan materiaal (en dan is TSE hier geen 30 min zoals op de originele CD). Een concert met een interessante setlist (die toch hier en daar flink afwijkt van de concerten van die tour in NL) en een bonus CD met nog een hoop andere goodies. De Radio Edits, B-kantjes van de singles (Man Of A Thousand Faces en Eigthy Days (volgens mij heb ik ED ook nog wel)) en gelukkig ook de Big Beat Mix van Memory Of Water (B-kant van These Chain) die in Rotterdam met de Radiation Tour (een jaar Later) ook gespeeld is en waarvan het eindelijk altijd jammer was dat ze die niet op CD hebben gezet ipv van de versie die er nu op staat. Leuk want zo hou ik alles compleet (qua b-kantjes en extra nummers die op singles staan) aangezien de singles boxen ophielden met met Beautiful (in 1995).

BR moet ik nog kijken. Maar ik neem aan dat dit ook een genoeg voor het oor en oog zal zijn. De docu moet haast wel interessant zijn gezien het om een cruciale periode gaat aangezien ze net van EMI weg waren en op eigen benen moesten leren staan.

Op naar Radiation (volgend jaar) al weet ik niet of ze die ook gaan doen aangezien deze al in 2013 opnieuw is geremixed (en uitgegeven) en er al een DTS HD Remix staat op de BR van Breaking Numbers. Dus zowel dan alleen voor de bonusnummers, extra concert, demo's, etc.

Wat een mooie plaat! Op 'This strange engine' komt Steve Hogarth nog beter tot zijn recht dan op 'Brave' doordat pijnlijke momenten zoals aan het einde van 'Hard As Love' ontbreken. Kippenvel tijdens 'Estonia'.

Bij 'Hope for the future' moest ik denken aan het (wat mij betreft) overbodige en te vrolijke tussenstuk in 'Mushanga' van Toto. In geval van Marillion vind 'Hope for the future' eigenlijk wel een mooie toevoeging.

Hope for the Future, tja....groot contrast met het doorgaans wat zwaarder op de hand zijnde materiaal waar Marillion op dat moment om bekend stond.
De band een keer of wat live gezien en zo ook een concert in Utrecht Vredenburg ten tijde van dit album.
Het was niet echt hun avond, al was het lang niet slecht, maar Steve Hogarth was wat humeurig door wat technische oneffenheden, en kennelijk waren er nog steeds fans die nog steeds niet over het vertrek van Fish heen waren, getuige het scanderen van zijn naam.
Blijf lekker thuis dan, maar ja.
En toen dus ergens achter in de set Hope for the Future......dat hadden ze beter niet kunnen doen.
Dat werd dus niet goed ontvangen.
Maar Marillion durfde het wel.
This Strange Engine vind ik geen groots album, maar heeft prima momenten.
Ik heb Marillion's visie altijd wel gewaardeerd. Ze wilden wel verder ontwikkelen.

Haalde Hope for the Futere ook maar enigszins het niveau van Mushanga! Dan ging bij mij de vlag al in top
Verder verliest deze plaat op vrijwel alle fronten van Brave. Maar goed, compleet verschillende platen dus lastig vergelijkbaar.

Man of a Thousand Faces 4*
One Fine Day 3*
80 Days 3*
Estonia 5*
Memory of Water 4*
An Accidental Man 3,5*
Hope for the Future 1,5*
This Strange Engine 5*