The War on Drugs - A Deeper Understanding (2017)

Ik werd door een vriend geattendeerd op dit album. Ik heb het een week lang dagelijks geluisterd via Spotify en toen meteen de deluxe versie gehaald bij de plaatselijke platenshop. Ik vind dit het persoonlijk het mooiste album van 2017. Uitschieter vind ik het nummer 'Thinking Of A Place'. Een prachtig langgerekt nummer van maar liefst 11 minuten. Inmiddels diverse luisterbeurten verder op mijn platenspeler en ik wordt er nog steeds iedere keer gelukkig van.

Wat een super album is dit. Al tig keer gedraaid en je blijft nieuwe dingen ontdekken.

Het blijft heerlijke muziek. Traag, rustig, gelaagd en sferisch. Er wordt goed gemusiceerd en het klinkt als een klok. Het is ook weer eindejaarslijstjesmateriaal. Maar de absolute euforie en vervoering die Adam Granduciel kennelijk bij veel users hier teweeg brengt, die is mij toch vreemd. De hoge opwinding of diepe emotie, die ervaar ik niet. Maar wel heel veel luisterplezier, hoor.

Aangenaam verrast door deze plaat. Vandaag heb ik er eens goed voor gezeten met het tekstboekje en een koptelefoon. Ik hoor hele mooie dingen, veel sfeer en melancholie. Favoriet: het epische Thinking of a Place. Dit album gaat hoog eindigen in mijn jaarlijstje.

Nog beter uitgebalanceerd dan het al uitstekende Lost In The Dream met louter topsongs die steeds meer onder de huid kruipen naarmate je ze vaker beluistert. De productie is overrompelend en de muziek bestaat uit verschillende lagen die vooral in dienst van de sfeer staan. Vooral het 11 minuten lang durende Thinking of a Place is prachtig. The War on Drugs is duidelijk één van de grootste bands in de jaren '10.

Prachtige plaat maar net zoals mijn bezwaar bij voorganger Lost In A Dream vind ik de nummers te uitgesponnen, soms had er wel een minuutje afgemogen. Het grappige is dan weer wel dat ik de langste track Thinking Of A Place samen met Pain en het bloedmooie Clean Living tot de hoogtepunten reken. Dit album behoort zeker tot een van de muzikale hoogtepunten van 2017 en een verhoging van deze plaat acht ik niet uitgesloten. Rest mij nog te zeggen dat de opnamekwaliteit uitstekend is, zeker op koptelefoon is het genieten geblazen.

En toch is het weer 4*. Bijzonder fijne treinreismuziek.

Ik ga mee met de voorgangers hier. Ik had verwacht dat deze plaat snel zou vervelen, maar het tegendeel blijkt waar. Steeds weer hoor je een nieuw laagje.

Velen horen hier van alles in. En dat zal ook wel zo zijn. Ik voeg nog toe: het stemgeluid doet ook wat denken aan Daniël Lanois. Meer mensen die associatie?

Eerste luisterbeurt. Album klinkt aangenaam. Prettig allemaal. Maar de houdbaarheid van dit alles?....twijfel ik nu al aan.

"Nothing to Find"gaat AFAS op z'n kop zetten. Er staat een livetrack van op YouTube. ManOhMan, wat is die live lekker zeg.

"Pain" is wat mij betreft het beste nummer dat TWOD ooit gemaakt heeft. De tekst bestaat uit meerdere zeer indringende zinnen en bij de solo is het onmogelijk om stil te blijven zitten. Het rauwe en snerpende gitaargeluid in de solo geeft zo'n geweldig contrast met het intense pianogedeelte in de opbouw ernaartoe.

Ik luister het al een maand lang meerdere keren per dag en elke keer is het net zo prachtig als de eerste keer dat ik het luisterde. Voor mij is dit de beste song van het jaar en misschien wel van de laatste 10 jaar.

Precies ook mijn gevoel bij deze plaat, die nog net een trapje beter is dan zijn (ook al geweldige) voorganger. Alles lijkt net wat beter op z'n plaats te vallen.

Ik vind dit, deeply sorry, gewoon echt heel matig. Als de stem van de zanger invalt denk ik steeds dat Bryan Adams een comeback heeft gemaakt en dat is geen compliment.

Verder inwisselbaar geluidje. Beetje Maccabees, Moss, of elk willekeurig ander indie-bandje.

Ja, daar zit wel iets in.

Vanwege het enthousiasme van mensen wiens muzikale mening ik respecteer dit album blind gekocht. Het viel mij wat tegen. Ik vind dat ze mooie liedjes maken, maar ik vind het allemaal net iets teveel binnen de lijntjes.
Het zou van mij minder braaf mogen.

Even wat vaker draaien.. komt vast goed!!

Aanvallend bericht + reactie verwijderd.

Een tijdje terug schreef ik voor Cutting Edge trouwens een recensie over deze plaat, die ik net zo goed ook hier kan plaatsen. Enjoy!

Waar het bij A Deeper Understanding uiteindelijk op neerkomt, is dat het album perfect symmetrisch in het verlengde ligt van diens voorganger. Vond je Lost In The Dream een sterke plaat, dan mag je deze blind aanschaffen. Snap je nog steeds niet waarom al die mensen drie jaar geleden zo enthousiast waren over dat nasale mannetje met zijn gezapige gitaargepingel? Wel, maak je borst dan maar opnieuw nat. De criticasters op andere gedachten brengen, was geen prioriteit voor Adam Granduciel en zijn mannen.

Dat vasthouden aan de stijl en geluidstextuur van Lost In The Dream klinkt gelukkig niet als een bedacht manoeuvre, of als een geforceerde poging om een beproefd recept toch maar niet te veranderen. Alles lijkt nog steeds recht uit het hart te komen, alsof Granduciel zijn abstracte innerlijke belevingswereld in liedjes heeft proberen om te zetten. Wie op zo’n manier muziek maakt, hoeft niet om de haverklap krampachtig nieuwe sonische wegen te verkennen. Het machtige 11 minuten-durende opus Thinking Of A Place bewijst bovendien dat hij zich als songwriter wel blijft pushen.

Die naar muziek omgezette belevingswereld van The War On Drugs is nog steeds warm en rustgevend, maar ook broeierig. Door dit spanningsveld steeds opnieuw te zetten, slaagt de band erin de luisteraar binnen te trekken zonder dat alles steeds flashy en puntig hoeft te klinken. De liedjes krijgen volop tijd om zich te ontpoppen tot de prachtigste vlinders, terwijl de melancholische ondertoon de muziek vaak donkerrood kleurt.

Dus ja, wie zijn of haar rockmuziek graag al eens bitterzoet en meanderend heeft, mag A Deeper Understanding niet overslaan. Maar wie bij Lost In The Dream al de schouders ophaalde, zal dat nu waarschijnlijk weer doen.

Wat ben ik blij dat ik ze 1 november mag bewonderen?? kan niet wachten!

Eén uur en zes minuten is toch wel een beetje veel

Tja als de titel wordt waargemaakt in dat tijdsbestek, is het, voor de prijs van 1album, een koopje.
Voor minder koop je dat Suske en Wiske album met professor Barabas en laat je je terug slingeren in de tijd. Voor datzelfde "understanding" - treurige retrorock

Klopt helemaal! Elke dag reis ik met de trein die al met al 45 minuten onderweg is, precies t/m Thinking of a Place. Op basis daarvan krijgt deze plaat van mij 5*. Echter, komen er nog 3 nummers achteraan die totaal niks toevoegen helaas.

Off-topic bericht + reactie verwijderd.

In hetzelfde bedje ziek als hun voorganger.
Kwalitatief zeker goede muziek maar de nummers kunnen niet echt beklijven en soms wordt het nogal langdradig.
Het (lichtjes) overschatte Thinking of a Place, het langste nummer op de plaat, is hiervan het beste voorbeeld.
Aan het gemiddelde te zien is dit één van de grootste, zo niet de grootste kanshebber voor plaat van het jaar en dat is toch wat overdreven.

3,5 *

Mijn plaat van het jaar in ieder geval!☝️

Welk album is beter dan?

https://www.musicmeter.nl/user/38382/votes/2017

Kijk maar eens naar de quote van Rudi S
Blijft natuurlijk iets persoonlijks maar ik heb dit jaar al heel wat betere albums gehoord dan A Deeper Understanding.
The War on Drugs vind ik gewoon goed, meer niet. Lost in the Dream vond ik wel ietsje beter dan deze.
Ergens begrijp ik de hoge score wel maar voor mij zit het er niet in.
Het raakt me niet voldoende en ik mis echte overtuiging.

Haha ieder zijn voorkeur uiteraard. Maar ik zie veel metal en zelfs punk ertussen. Dat zal bij mij nooit landen. Ik ben meer iemand van het melodieuze. Voor mij persoonlijk zijn de bands van deze eeuw dan ook TWOD en Archive.

Opvallend veel 'metal' dit jaar inderdaad. Nochtans ben ik meer een 'rockliefhebber'
Zowel het etiket 'rock' als 'metal' gaan voor mij wel erg ruim/breed.
Net zoals er in beide genres ook wel stijlen zijn die me weinig of totaal niet aanspreken.

Pff, Wat is Pain toch een schitterend nummer.