The War on Drugs - A Deeper Understanding (2017)

De songs op zich vind ik sterker dan op Lost in a Dream, zeker instrumentaal. Iets meer variatie, iets rijker geinstrumenteerd.

Lost in a Dream is bij mij echter meer een geheel, een album dat ik steeds van begin tot einde luister. Dat kan ik van dit album voorlopig niet zeggen.

En dat komt volledig door de stem. Die is gewoon minder goed en vermoeiend op dit album. Ik weet niet wat er gebeurd is, en het verschil is objectief gezien ook niet groot, maar toch voelt ze heel anders aan.

Toch een 4.5* dan? Ja, daarvoor staan er te veel topnummers up zoals Pain en Thinking of a Place.

Nog altijd niet alle nummers beluisterd (alles is bijna single geweest, dus nog een drietal te gaan ofzo), maar song 1,2,3, bommetje na bommetje. Indrukwekkend toch. Dit zal in de meeste lijstjes van 2017 de nummer 1 zijn. Is simpelweg een tijdloze klassieker.

"Thinking of a Place" kan zo op Wilco's "A Ghost is Born".

Daar is het veel te soft voor

Zo verslaafd aan dit album. Al maanden kampeert ie in mijn cd-speler. Momenteel een van mijn favoriete albums aller tijden. Hemels

Moet alleen nog mee geraken met de laatste 3 nummers, maar best nog wat tijd geven.

Als je hier de reacties leest dan lijkt het alsof meer mensen deze beter vinden dan Lost in the dream. Toch is de beoordeling van Lost in the dream hoger en dat zal ook zo blijven denk ik.

Ik heb ze beide op 4,5* staan, maar ook ik vind Lost in the dream misschien een fractie beter. Overigens nog steeds niet helemaal dit album een plek gegeven, dus kan nog komen.

Sowieso zin in vanavond en dat kan/zal de mening ongetwijfeld ook nog wel beïnvloeden

Berichten verplaatst naar The War on Drugs

Ze waren weergaloos gisteren zeg. Albumpje begint ook steeds beter te vallen; 't is een klassieke groeiert.

Ietwat langdradig voor een hele zit, maar los van elkaar is elke song stuk voor stuk van zeer hoge kwaliteit.

Bericht verplaatst naar de artiestenpagina van The War On Drugs, waar berichten die alleen over hun recente optredens gaan (zonder dat die worden teruggekoppeld aan dit album) beter op hun plaats zijn dan hier.

Omdat er bij het nieuwe album van The National ook veel gesproken werd over dit album heb ik toentertijd eens een paar singles opgezocht. Deze bevielen zo goed dat ik ook meteen het album heb opgezocht. Toch heeft het tot nu toe geduurd voordat ik eindelijk aandacht heb besteed aan The War on Drugs. En dat is geen moment te laat.

Een paar jaar terug kwam ik de naam ook al tegen en heb dat album toen ook opgezocht, echter heb ik daar nooit wat mee gedaan. iets waar ik nu toch spijt van heb.

Goed, uiteindelijk ben ik hier toch eens voor gaan zitten en daar heb ik zeker geen spijt van. Een ongelofelijk sfeervol album wat volstaat met prachtige muziek. Het klinkt erg gevuld en is rijk aan geluiden zonder te vol te klinken. Zet daar een sfeervolle stem bij en het plaatje in compleet. Na een luisterbeurt ben ik in ieder geval om. Deze gaat nog veel vaker langskomen.

Echt niet.

ergens in september, oktober van dit jaar hoorde ik 'thinking of a place' op studio brussel. Het was ochtend en ik dacht 'dat is wel een fijn muziekje, van wie is dat?'. Moest nog tien minuten geduld hebben (wat positief is!) en toen bleek het van TWoD te zijn, een band waar ik veel van gehoord had (of beter: over gehoord had) maar nog niks van kende. StuBru was lyrisch en Lost in the dream schijnt een meesterwerk te zijn maar is op een of andere manier aan mijn aandacht ontsnapt. Onlangs 'moest' ik weer een cd bestellen en het is deze geworden. Eigenlijk doof gekocht, op dat ene nummer na dan en verder op basis van reputatie.

Ik hoor 'm nu voor de tweede keer. Eerst tijdens het koken van mijn vrouw terwijl ik wat zat te lezen en naar de spelende kinderen keek. Prima achtergrondmuziek dacht ik nog. Tijdens de tweede beluistering bekruipt me een Fleetwood Mac gevoel. Korte toelichting: dat is voor mij echte middle of the road muziek. Ken er eigenlijk niks van maar heeft in mijn hoofd het beeld van ultieme sufheid . Rooms on fire (ja, ik weet het; solo-werk) is dan nog wel OK maar verder mwah.

Goed, deze dus. Na twee keer luisteren en misschien iets te hooggespannen verwachtingen kan ik niet anders zeggen dan: jammer.

Hopelijk is het een groeier....

ik wacht nog even met m'n waardering maar zit nu aan een krappe 3* te denken.

Hoe is het mogelijk dat A Deeper Understanding na al deze weken weer op nr. 1 in de rotatielijst staat.
Het zou mij niet verbazen indien deze bij de beste 3 uitgaven van 2017 in de eindlijst zou staan.
Voor mij is dit zeker verdiend.

Gaat voor mij ook waarschijnlijk eindejaarlijstjesmateriaal worden. Voor sommigen is dit wellicht te 'middle of the road', maar weet je, daar is het ook aangenaam autorijden. Dit album is prettige niets-aan-de-hand muziek. De eeuwige horizon ga ik hiermee dan ook graag tegemoet.

Dan kan ik je denk ik geruststellen: dit is echt een groeiplaat. Alle singles deden me de eerste luisterbeurten niet zoveel. Na nog meer luisterbeurten grepen de singles me één voor één. Het album in z'n geheel weet een heerlijke sfeer neer te zetten. Wat mij betreft wel middle of the road-muziek, maar dan in de positieve zin van het woord.

Prettige niets aan de hand muziek voor in de auto en dan een 4,5 geven, tja Dire Straits rules
Ik geef maar geen cijfer, de vorige plaat was mooi ook live op BKS maar dit?
Slaap lekker

Jup, inderdaad(het debuut en 'Love over gold' met name) en gaat goed komen.

Ook na tien luisterbeurten blijf ik erbij: té ver doorgeschoten in het polijsten van hun sound. Bij Lost in the Dream viel het nog de goede kant op, nu kiepert het over de rand, ondanks nog steeds een paar fraaie songs.

Zzzzzzzzzzzzzzz. Saaie plaat zeg. Dat ie lijkt ingezongen door Bryan Adams werkt niet mee.

Nou vind ik de muziek van Bryan Adams doorgaans niet bepaald interessant(lees: te gezapig), maar als zanger lijkt hij me toch wel redelijk sterk. Ik snap dan ook niet direct waarom dit voor jou een kritiekpunt is.

Ik ben geen fan van Bryan Adams. Zo simpel is het

Die vergelijking met Bryan Adams slaat helemaal nergens op alsof elke folkie met een mondharmonica als Bob Dylan klinkt. Behangmuziek zegt de ene , click-track-rock zegt een ander Ik noem het eigenzinnige hifi .Adam Granduciel is een zanger die wel degelijk wat te melden heeft. Een klanken-pallet van een plaat die klinkt alsof je zijn studio jouw huiskamer meeneemt. Saai en spannend tegelijk Oh paradox . Mooie titel ook A deeper understanding ." Zelden of nooit klinkt perfectie zo ongedwongen" schrijft de Vlaamse muzieksite enola in hun recensie over het album en zo is het ook.

Ik vind het eerlijk gezegd net allemaal bijzonder gekunsteld klinken, muziek waaraan eindeloos in de studio geschaafd is tot elke reële impact of emotie weg gepolijst is. "Ongedwongen" is nou wel de laatste term die ik met dit album zou associëren, dan denk ik wat dat betreft toch eerder aan het voor mij makkelijk superieure en veel minder geforceerde The War on Drugs - Slave Ambient (2011) .

Zo stond ik laatst in een lift......

Nee, bij Lost in the Dream wist ik het al, maar ja, vooringenomenheid heb ik een bloedhekel aan. Frank voor Klank heeft het hierboven over perfectie. Daar ben ik het mee eens in de zin dat Dire Straits ook een soortgelijke perfectie nastreefde, ook dodelijk saai en bloedeloos.

Ten overvloede, niet mijn ding dus

Dat mag je wel zeggen maar ik vind dit wel degelijk hout snijden. Het was zo’n beetje het eerste dat ik dacht toen ik het dit album voor het eerst beluisterde. Ik volg TWOD al sinds hun debuut en pas bij dit album valt het op. Op de een of andere manier doet Granduciel iets met zijn stem dat deze vergelijking rechtvaardigt. Ik ben er geen fan van, ook niet van dit album maar dat had ik al eerder gezegd. Er zullen genoeg mensen aanhaken nu maar ik zet liever het oudere werk op.

Tja ieder zijn ding zullen we maar zeggen. Ik ken hun eerdere werk niet echt behalve Lost In A Dream . Ik begin er nu pas in te komen. Een 7 voor hun A Deeper Understanding

Zo zat ik laatst te neuzen bij het debuut van Dire Straits. Ik kwam daar een review tegen van ArthurDZ. De openingsparagraaf lijkt me grotendeels hier ook van toepassing.
Zowel in het geval van Dire Straits als de recente albums van War on Drugs schaar ik me geheel achter deze woorden. De, Bryan Adams'achtige, zang is hier nota bene een stuk genietbaarder.

Een groot verschil met Dire Straits en The War On Drugs is dat de laatste geen radiohits maakt.

Red Eyes werd, dacht ik, toch wel veelvuldig gedraaid.
Of dat een radiohit is, zou ik niet weten. De top 40 kan mij namelijk gewoonweg gestolen worden.

Edit: De overeenkomsten zijn daarentegen, dat WOD ook een band is met een toegankelijk relaxt geluid, die een behoorlijke populariteit geniet, en een continue herkenbare stijl heeft. Voorts zijn zowel Dire Straits als WOD bands waar men, om een of andere reden, hun neus voor ophaalt. Daarom vind ik het bericht hier ook goed passen.