The War on Drugs - A Deeper Understanding (2017)

De band is natuurlijk al lang doorgebroken. LITD was het beste album van 2014 en wereldwijd ongelofelijk vaak over de toonbank gegaan (Sowieso al 100.000 in UK) En op spotify al goed voor 47 miljoen "kliks"
Denk dat ze met ADU daar nog wel dik overheen gaan.

Je bent gewoon een fanboy
Ik vond LITD het meest slaapverwekkende album van 2014.
Maargoed, ik zal hun nieuwe worp een eerlijke kans geven.

Je bent duidelijk een fan! Zo iets speciaals is hier niet veel aan. Gewoon een mooie plaat om af en toe hard te draaien. En zeker niet het beste van 2014!!!

Of mijn mood is anders in vergelijk met Slave Ambient en Lost in the Dream, of het weet me gewoon niet (meer) zo te raken.
Het kabbelt allemaal langs me heen. Nu had ik dat met de voorganger ook wel en dat kwam uiteindelijk nog goed, dus wie weet. Maar tot nu toe vind ik het net wat te saai allemaal.
Degelijk, maar saai en meer van hetzelfde.
Ik ben nog gul met 3,5* (maar zal het ook eerlijk toegeven wanneer ik er wederom naast zat na een tijdje mocht dat zo gaan gebeuren)

coldwarkids
Je bent duidelijk een fan! Zo iets speciaals is hier niet veel aan. Gewoon een mooie plaat om af en toe hard te draaien. En zeker niet het beste van 2014!!!

Lost in the Dream was inderdaad geen vernieuwende plaat, maar voor mij en ik denk ook voor vele anderen een heerlijk stuk muziek waardoor ook voor mij deze op nr. 1 in mijn jaarlijst kwam.

Hopenlijk heeft A Deeper Understanding het zelfde.

Heerlijk stukje muziek hmmm... nee dat hadden we verder niet in 2014!? ..

Ik ga deze nieuwe plaat morgen op Mn groene of oranje vinyl beleven! Top 3 materiaal? Dat denk ik niet.

degelijk meer niet ik ben er klaar mee

Ik proef toch tijdens een eerste beluistering weer die typische War On Drugs magie, (tenminste als je hier ontvankelijk voor bent). - Zelfs door de speakertjes van mijn Macbook -.Je wordt in een bezerende stemming gebracht en deze wordt niet meer onderbroken tot het eind van de plaat. Ondertussen hoor je klanken - uitgesponnen - waarin er van alles gebeurd, wat het is doet er eigenlijk niet veel toe (natuurlijk wél). Het gaat erom het geduldig te ondergaan als een golf die aanzwelt, samenkomt en je overmeestert en weer wegebt.

Ik neem aan dat hij hier op doelt:

'Based on 139 year-end top ten lists compiled by Metacritic, Lost in the Dream was the most critically acclaimed album of 2014, appearing on 54 lists and being named first on 13 of them.'

Ai nog een fanboy... je struikelt er over op musicmeter critically acclaimed zegt mij nooit zo veel, al klopt het dat Lost In A Dream door velen zeer goed ontvangen is.
Ik moet bekennen dat deze plaat mij al beter smaakt dan het voorgaande album. Toch blijf ik het een soort van, weeïge blanke jongens houthakkers muziek vinden. Er zit iets in de muziek van The War On Drugs dat me irriteert, al kan ik er ook niet helemaal de vinger op leggen wat dat dan is.

De nieuwe doet het wel een pak minder op Metacritic, nogal wat critici lijken een meer-van-het-zelfde-gevoel te hebben (al moet de positieve van Pitchfork b.v. wel nog toegevoegd worden). Is dan ook een redelijke plaat maar kan mij toch niet van de indruk ontdoen dat ik naar 10 variaties op hetzelfde nummer aan het luisteren ben wat ook al het nummer was waar ze op voorganger Lost in the Dream 10 variaties op brachten. Technisch en productiegewijs zit het allemaal heel goed in elkaar en er zijn wel een aantal momenten waarop een mens even opveert (het gitaarwerk op het einde van Strangest Thing, het 11-minuten durende Thinking of a Place dat ondanks zijn lengte de aandacht weet vast te houden) omdat er wat gebeurt dat zich van de geluidsbrij onderscheidt maar het grootste deel meandert toch nogal richtingloos voort steevast op dezelfde nagel kloppend. Eentje waarvan ik de beste tracks misschien nog wel eens zal draaien maar het ganse album uitzitten is me toch wat te eentonig.

Ik stoor mij toch veel minder aan het Lost in the Dream 2.0-gehalte. Scheelt natuurlijk dat ik dat een vrij geweldig album vond. Dat maakt wel dat de volgende worp (A Deeper Understanding is pas uit en ik begin al over een volgende plaat ) een kantelpunt kan worden. Ze hebben mij nog mee, ik voel exact dezelfde vibe in al zijn facetten als bij Lost in the Dream, maar of ik nog een derde variant aankan in de toekomst... Ik vrees ervoor.

Toch 4,5*. Ligt gewoon op dezelfde lijn als Lost in the Dream.

Geen verrassingen op dit album. De meest uitgesproken songs zijn al uitgebracht als single. Stroomt in een gelijkmatig ritme vrolijk door, zonder ook maar ergens te schuren. Af een toe een orgel, op het juiste moment een gitaar. In gezelschap zal niemand zich er aan storen, ook dat is een verdienste.

Eerste luisterbeurt is erg positief. Geen vernieuwingen t.o.v. Lost In The Dream, maar gewoon een heel goede relaxte luisterplaat.

Dus omdat ik naar een quote van wikipedia verwijs ben ik meteen een fanboy. Geef nergens mijn mening en zeg gewoon dat ik denk dat hij dit bedoelt. Whatever floats your boat.

Scheelt in Ieder geval een bak met galm tov de vorige

Hey Dire Straits gehalte is wel erg groot geworden. Radiovriendelijk, maar met een kwartiertje ook wel erg saai. 2.5*

In 2014 verraste The War On Drugs de muziekwereld met het prachtige Lost In The Dream. Met een wonderbaarlijke mix van Dire Straits, Springsteen en Dylan – ondergedompeld in een jaren '80 (synth)sausje – sprak de band opeens een groot publiek aan. Het album kreeg lovende recensies en eindigde in menig jaarlijstje bovenaan. Major label Warner lijfde de band kort daarop in waardoor A Deeper Understanding in tegenstelling tot zijn voorganger niet als een verrassing kwam, maar waar al vanaf de eerste single in april massaal naar uitgekeken werd.

Die eerste single was dan ook niet misselijk. Thinking Of A Place is een van de prijsnummers van het nieuwe album en duurt maar liefst elf minuten. Fans die bang waren dat zanger, gitarist en songwriter Adam Granduciel met het tekenen bij een major voor een commerciëler geluid en hitsingles zou gaan, konden gerust gesteld worden. Ook de singles die daarop volgden toonden aan dat de band niet van plan was om artistiek water bij de wijn te doen. Ja, er was meer budget beschikbaar, zodat A Deeper Understanding grotendeels niet in de thuisstudio van Granduciel werd opgenomen en er een goede producer ingehuurd kon worden. Maar je hoort het er nauwelijks aan af, en dat is bedoeld als een compliment.

De plaat klinkt namelijk als een volkomen logisch vervolg op Lost In The Dream en bevat nagenoeg dezelfde ingrediënten, alleen wederom iets verfijnder dan het album daarvoor. De gitaarsolo's zijn soms ietsje vuiger, in het – overigens wat mindere – openingsnummer Up All Night zitten substiel wat elektronische invloeden. En het lijkt alsof de band nog iets beter lijkt te doseren en durft te spelen met rustmomenten. Het toont aan dat al deze ingrediënten voornamelijk vanuit Granduciel zelf komen (hij speelde ook voor dit album het meeste zelf in). Dat al deze kwaliteiten in The War On Drugs aanwezig zijn, waardoor ze gewoon twee meesterwerken op rij leveren.

A Deeper Understanding duurt maar liefst 66 minuten. Een opvallende keuze in deze vluchtige tijden van streaming en afspeellijsten, net als die eerdere single van 11 minuten ook al opviel door zijn lengte. Een dik uur boeien op een album is weinig bands gegeven, maar juist door die excellente dosering en trackvolgorde voelt het absoluut niet als een lange zit. Het album zit zeer vernuftig in elkaar. Het neemt de tijd voor bijtende gitaarsolo's, durft enorm gas terug te nemen, varieert goed in tempo en misschien nog wel belangrijker: het bevat bijna uitsluitend goede songs. Door de verfijnde productie en gelaagde arrangementen blijf je als luisteraar nieuwe details ontdekken, ook dat draagt bij aan de houdbaarheid van A Deeper Understanding.

Het is knap dat Adam Granduciel zich niet gek heeft laten maken door het succes van Lost In The Dream. Het enige wat je hem zou kunnen verwijten is dat hij twee keer bijna hetzelfde album gemaakt heeft, maar toch is dat onterecht. Dit is simpelweg waar The War On Drugs voor staat: epische en melodieuze gitaarrock, vaak midtempo en rustig beginnend maar met genoeg venijn, muzikale euforie en energie om de boel weer op te schudden. En waarom zou een band altijd iets anders moeten doen bij een volgende release? A Deeper Understanding is een rijke en integere plaat met prachtige arrangementen, waar ook nu weer tekstueel veel moois te ontdekken valt. Een bijzonder knappe prestatie.

Opvallend: het coke bottle ('lichtgroen') clear vinyl (staat op de sticker) is in werkelijkheid lichtgrijs clear vinyl. Tenminste bij mij. Hebben anderen dat ook? Ik zag op internet alleen de coke bottle vinyl kleur in de limited box set.

Het is trouwens echt een limited edition: ik hoorde bij Plato dat hij niet meer besteld kan worden. Edit: volgens mij is 'ie inmiddels uitverkocht.

Helaas, The War on Drugs wordt voor mij per album minder interessant en spannend. Zo'n band die met 1 album veel indruk maakt en dat daarna niet meer kan evenaren, net zoals Alt-J bijvoorbeeld.

Slave Ambient was dat album en vond ik een frisse en avontuurlijke plaat. Ik kon me er eerder, toen LITD uitkwam, ook al aan storen dat die plaat zo populair was en dat niemand het over Slave Ambient had terwijl ik die veel sterker vind. LITD was echter ook wel goed en dit is ook prima, maar ook wel saai en gewoontjes. Het kabbelt te veel voort en pakt me nergens bij de lurven. Desalniettemin, prima achtergrond muziek zo nu en dan.

Ik dacht net hetzelfde "Waar is mijn groene plaat??"

De groene vinyl is voor de limited edition (incl CD enzo) denk ik. Deze versie is niet echt groen in mijn ogen maar ook wel sjiek.

Dit klinkt niet als muziek die gemaakt is door een perfectionist die constant sleutelt aan details en zichzelf verdomd veel kopzorgen bezorgd. Kopzorgen is wel het laatste dat je in opkomt tijdens het beluisteren van A Deeper Understanding. The War On Drugs klinkt als een gezelschap dat alles op zijn beloop laat gaan: we zien wel waar het uitkomt. Dat is toch erg knap van Granduciel: ontzettend gedetailleerd werk afleveren, maar tegelijkertijd een onmiskenbare ''vibe'' uit de speakers laten vloeien.

Er gebeurt bijvoorbeeld qua songstructuur echt geen reet in het elf minuten durende Thinking of a Place, toch is het van de eerste tot de laatste noot spannend om naar te luisteren door alle texturen die bijna de ambientkant opgaan. De drumpartijen zijn ''motorik'' ten top: fills zijn een uitzondering, iets dat je niet vaak hoort anno 2017. Dit voelt als een vervolg op Lost in the Dream; weinig nieuws onder de zon, maar een band die zich duidelijk nog aangenamer in zijn sound voelt. Toch moet de band uitkijken dat ze op een volgende plaat niet nóg een keer een plaat als deze maken. Geen jaarlijstmateriaal voor mij, maar hoogstwaarschijnlijk wel de soundtrack voor menig treinrit.

Slaapverwekkend album; geen favoriete tracks te benoemen - die zijn er niet....

Het gekke is dat op Discogs de USA versie wel weer lichtgroen vinyl als afbeelding heeft:
The War On Drugs - A Deeper Understanding (Vinyl, LP) at Discogs

Hebben jullie (ook coldwarkids) zo'n WoD tasje gehad? Ik vind het artwork daarop een stuk mooier dan op de LP zelf.

Bij mij staat Coke Bottle Clear Vinyl op de sticker en is dus die kleur die jij aangeeft.

Een album dat ruim een uur rustig voortkabbelt. Om bij in slaap te vallen. Maar het gitaartje klinkt zo lekker.

Leuke muziek met een korte tht.

Nee heb ik niet gezien moet ik zeggen. Meestal krijg ik hem wel.. Denk dat ie hem vergeten te geven is. LP versie vind ik sowieso al wat hebben.

Het vorige album vond ik erg goed, deze begint geweldig maar naarmate het album vordert vind ik hem erg eentonig worden en krijg ik er niet het gevoel bij wat ik bij lost in a dream had. Helaas....

Inderdaad van een ander kaliber in vergeleken met Lost in the Dream. Het is in feite een herhaling, maar dan helaas toch een stuk minder pakkend, spannend en bezielend. Ik had het idee alsof alles op de automatische piloot werd gespeeld. Dit is (evenals de vorige plaat) typische achtergrond/avondmuziek waar je niet al te veel over moet "lullen". Leuk tijdens ellenlange lange autoritten en hardloopsessies.

2,5*